Και υστερα ηρθαν οι μελισσες

Μας ηρθανε οι μελισσες
εμπρος βημα ταχυ,
στο π... με τσιμπησανε
και μ'εβγαλαν ΕΥ

ΥΓ. Το π... σημαινει ποδι

απόπειρα πρόζας

aυγουστιάτικο το φεγγάρι, όμως αρκετά αδύναμο
αφήνει χώρο στα άστρα να του κάνουν παρέα
τρεμοσβήνοντας στην υγρασία.

____*____

Φωτεινά στίγματα ταξιδεύουν στον ουρανό σαν ιπτάμενοι δίσκοι...
Λες να επέστρεψαν να με πάρουν;!
Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι από εδώ.
Δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο είμαι εδώ.

Εντάξει, φυσικά και ήταν απλά ένα αεροπλάνο που περνούσε.

____*____

Κι όμως, αν και φαντάζει αστείο,
ξέρω πως κάποια μέρα, μετά από πολλά χρόνια, θα τα καταφέρω.

Κάμποσα από τα εκατομμύρια εκατομμυρίων σωματίδια που με αποτελούν
θα δραπετεύσουν προς διάφορες κατευθύνσεις στον πλανήτη και το σύμπαν.

άτομα υδρογόνου θα συνδεθούν με οξυγόνο
και θα σχηματίσουν στάλες κυμάτων στα πελάγη.
και καθώς θα συγκρουστούν με πλεούμενα
θα δροσίσουν ταξιδευτές των τροπικών κλιμάτων.

ελεύθερα ηλεκτρόνια θα παγιδευτούν γύρω από κάποιο πυρήνα
ανάμεσα στους πλανήτες κάποιου μακρινού γαλαξία
και θα ξαναφύγουν σαν ακτινοβολία
καθώς κάποιος μετεωρίτης θα φλέγεται.

Φαντάσου! Δε θα 'ναι καταπληκτικό;;;

Έτσι, κάποιος εξωγήινος δίπλα σε έναν κρατήρα
ίσως σηκώσει το μάτι πάνω στην κεραία του
και νομίσει πως ένα αστέρι πέφτει.
Ίσως κάνει και μια ευχή ελπίζοντας για κάτι καλύτερο...

Πάτα το...

Ρε Φίλε, τελικά είχες απόλυτο δίκιο.

Σου το αναγνωρίζω στο μπουκάλι που πίνουμε
Θυμάσαι τότε ?

Ναι ρε στην Πλατεία...

Σε χλεύασα, σε ειρωνεύτηκα
και γέλασα με την Θεωρία σου !!!

Μου φαινόσουν τελείως Τρελός.

Έλεγα Λόγια του Ποτού και αντανακλάσεις των Θέλω.

Γιατί ?

Για έναν και απλό λόγο.

Πίστεψα ότι δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί,
πως παραήταν μια ΘΕΩΡΙΑ.

Έλα όμως που συνέβη. Τελικά λόγια του πνεύματος.

Και το οξύμωρο???

Το έπαθα εγώ.



Ο Θωμάς...

Άγγιξα τις πληγές των σκέψεων σου.



Μετά από αυτό ξέρω που θα οδηγηθώ.

Καλύτερα? Χειρότερα? Αυθεντικά !



Μυρμήγκιασαν τα αυτιά μου να ακούω οτι άλλαξα, κουμπώθηκα , σοβάρεψα.

Μπορεί. Μάλλον συνέβη.


Δεν με νοιάζει πια.



Τώρα επιτέλους ...

ΒΛΕΠΩ.

Άνοιξες την πόρτα και μπήκε ΦΩΣ.




Ξέρω τι θα γίνει μετά. Κάτι από την αρχή.
Νιώθω πια τι επιθυμώ.
Γνωρίζω ποιός είμαι
και αυτό που έψαχνα τόσον καιρό.

ΕΜΕΝΑ.

Είμαι εγώ, όχι κάποιος άλλος, επιτέλους.

Ξέρω , Ρε Φίλε , οτι οι δυνατότητες μας είναι πιο πάνω από τον Ουρανό.

Ακόμα και αυτό που έλεγες μου φαντάζει εφικτό.



Πρέπει να κατοχυρώσεις την πατέντα.

Πολλοί θα γίνουν ευτυχείς.




Τί???

Δεν θυμάσαι, τι είχες πει τότε, ακριβώς?


Τότε μου είχες πεί...



Τα πάντα είναι εφικτά.
Κι όταν βαλτώσεις και τραβάς ζόρια
για να ξεκολλήσεις
αρκεί να μην ξεχνάς...


ΠΑΤΑ ΤO RESET !!!

Περι κλεφτων πολιτικων και ''αθωων'' πολιτων

Το κειμενο που ακολουθει δεν ειναι δικο μου, αλλα με εκφραζει απολυτα:

Ας αφήσουμε "τους Ταλιμπάν με τα κοστούμια", όπως αποκάλεσε εύστοχα Γερμανίδα βουλευτής στο κοινοβούλιό της, τους κερδοσκόπους των διεθνών χρηματαγορών. Είναι παγκόσμιο και συστημικό το πρόβλημα, που καθιστά ομήρους των χρηματαγορών και των τραπεζών ολόκληρες χώρες και λαούς. Ας τους αφήσουμε όλους αυτούς και ας δούμε την άλλη όψη του νομίσματος. Γιατί υπάρχει και άλλη όψη σε όσα βιώνουμε και είναι πολύ θολή, γεμάτη κακοτεχνίες. Αυτή η άλλη όψη αφορά τα δικά μας χούγια. Ας κοιτάξουμε και την καμπούρα μας, διότι η αυτοκριτική είναι το παν για ένα λαό, κι εμείς την έχουμε ξεχάσει.

Ξεκινώ... Η απύθμενης ανοησίας συνομωσιολογία, η μετάθεση ευθυνών και οι υπεκφυγές, είναι τα παραδοσιακά εθνικά μας χόμπι, αλλά εξελίσσονται, πλέον, σε ομαδική αποχαύνωση. Δεν συμμερίζομαι καθόλου την επικρατούσα άποψη, που λέει πως για όλα φταίνε οι πολιτικοί και όλοι εμείς οι υπόλοιποι 11 εκατομμύρια Έλληνες είμαστε αθώες περιστερές και άμοιροι ευθυνών για το κατάντημα της χώρας.

Αν κοιταχτούμε με ειλικρίνεια στον καθρέφτη θα δούμε πως όλοι φταίμε. Από τον μικρομεσαίο επαγγελματία που δεν πλήρωσε ποτέ εφορία γιατί δήλωνε πάντα κάτω από το αφορολόγητο όριο, τον δημόσιο υπάλληλο που χρηματίστηκε για να κάνει τη δουλειά του, τον γιατρό που πήρε φακελάκι, τον δικηγόρο που έκανε φορολογική δήλωση ισοϋψή με τα ετήσια εισοδήματα ενός ανειδίκευτου εργάτη, τους συνδικαλιστές που ανέχτηκαν την δημιουργία μιας εξοργιστικά άνισης κοινωνίας στην οποία υπάλληλοι φορέων του δημοσίου αμείβονται με 2.500 και 3.000 ευρώ το μήνα και οι περισσότεροι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα με 600, 700 και 800 ευρώ.

Στη συνέχεια ο ίδιοι δημόσιοι υπάλληλοι παίρνουν τετραπλάσια και πενταπλάσια σύνταξη από τον δύσμοιρο χαμηλοσυνταξιούχο των 500 ευρώ του ΙΚΑ, κάτι που δεν συμβαίνει πουθενά στην Ευρώπη, τον "νέο" αγρότη που πήρε επιδότηση αρκετών εκατομμυρίων, πρώην, δραχμών για την αγορά τρακτέρ και εκσυχρονισμό της παραγωγής του και αντί γι’ αυτό αγόρασε Ι.Χ. για να κάνει εφέ, τον μισθωτό που δέχθηκε να δουλέψει στη "μαύρη" και δεν δήλωσε το εισόδημά του, ή τον μισθωτό που διαμαρτύρεται για τον μισθό πείνας, αλλά δεν διεκδίκησε ποτέ τα δικαιώματά του και κρύβεται στα ψυγεία όταν πάει η επιθεώρηση εργασίας στον τόπο εργασίας του.

Τον δημοσιογράφο που υπερβάλει, "κιτρινίζει", κάνει προπαγάνδα, ή παραπληροφορεί κατά το δοκούν, μέχρι τους "μεγαλοκαρχαρίες" αυτής της χώρας, οι οποίοι υπό τα όμματα, την ανοχή και την συναίνεση επίορκων πολιτικών πλούτισαν προκλητικά εις βάρος του δημοσίου και κατ’ επέκταση του λαού.

Όλοι έχουμε ευθύνες. Άλλοι μικρότερες, άλλοι μεγαλύτερες και άλλοι πολύ μεγαλύτερες. Πάντως, όλοι έχουμε ευθύνες. Λίγοι δικαιούνται πραγματικά να διαμαρτύρονται σ’ αυτή τη χώρα. Ίσως μόνο η νεολαία. Κανείς ξένος δεν μας φταίει που είμαστε ο πιο αγενής, ο πιο φιλοτομαριστής και ο πιο χαιρέκακος λαός της Ευρώπης, που έχουμε αναγάγει την βαλκανική κουτοπονηριά, την λεγόμενη λαμογιά σε μαγκιά και τον έντιμο και σωστό πολίτη τον χαρακτηρίζουμε ρομαντικό και βλάκα.

Κανείς ξένος δεν μας φταίει που η αναξιοκρατία βασιλεύει παντού, γι’ αυτό και η ανταγωνιστικότητα ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα έχει πιάσει πάτο. Κανείς ξένος δεν μας φταίει που καταντήσαμε μια χώρα με χιλιάδες... φελλούς που επιπλέουν. Κανείς ξένος δεν μας φταίει που πετάμε τις γόπες και τα σκουπίδια μας στο δρόμο, έχοντας τις πιο βρώμικες πόλεις της Ευρώπης. Και σ’ αυτό ο πολιτικός ευθύνεται; Η πραγματικότητα είναι πως ο πολιτικός χορεύει στον ρυθμό που του υπαγορεύουν οι ψηφοφόροι του. Κάνει ρουσφέτια και "εξυπηρετήσεις", γιατί αλλιώς κανείς δεν θα τον ψηφίσει. Όπως έχει πει και ο μεγάλος Όσκαρ Ουάιλντ... "κάθε λαός έχει την εξουσία που του αξίζει".

Εάν δεν αλλάξουμε ριζικά νοοτροπία εμείς οι ίδιοι, εάν δεν αποδεχτούμε την ιδέα μιας κοινωνίας αξιοκρατίας, συνοχής και αλληλεγγύης, ακόμα... και ο Ιησούς Χριστός να γίνει πρωθυπουργός αυτής της χώρας δεν θα καταφέρει απολύτως τίποτα. Με λαϊκίστικα συνθήματα, λεονταρισμούς και βία, όχι μόνο δεν λύνονται τα προβλήματα, αλλά οξύνονται και οδηγούμαστε σε τραγικές συνέπειες όπως η αποτρόπαια δολοφονία των τριών νέων ανθρώπων στην τράπεζα Marfin ή δευτερευόντως, η τεράστια τουριστική δυσφήμιση της χώρας.

Είναι ιστορικά αποδεδειγμένο πως όσες φορές παρουσιάστηκαν αυτόκλητοι προστάτες του λαού και επέβαλλαν την δική τους "δικαιοσύνη" με τη βία, αυτοί έγιναν, όταν ανέλαβαν την εξουσία, πολύ μεγαλύτεροι δυνάστες ακόμα και από τις πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Το τι ακούγεται δεν περιγράφεται. Κορώνες για κήρυξη πτώχευσης και εξόδου από το ευρώ και την Ε.Ε. Λες και άμα βγούμε από την Ε.Ε θα γίνουμε πλουσιότεροι. Πολλοί παραβλέπουν το αυτονόητο: ό,τι με μια πτώχευση θα πάμε αυτομάτως σε μισθούς και συντάξεις επιπέδου Βουλγαρίας. Τι προτείνουν δηλαδή οι κάθε λογής επαναστάτες; Να μείνουμε μόνοι μας απομονωμένοι από όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, να γίνουμε Κούβα ή Βόρεια Κορέα;

Επιστρέφοντας στη δραχμή οτιδήποτε εισαγόμενο θα γίνει απλησίαστο, ενώ στα πλαίσια των αντιποίνων, θεωρείται πάρα πολύ πιθανός ο αποκλεισμός της χώρας από το διεθνές εμπόριο για μεγάλο χρονικό διάστημα. Κι εμείς εδώ το μόνο που παράγουμε είναι ντομάτες και αγγουράκια. Ζούμε κυριολεκτικά στον δικό μας κόσμο.

Χαρακτηριστικό είναι το χιούμορ ενός σκιτσογράφου της βρετανικής Guardian για τις απεργίες στην Ελλάδα. Στο σκίτσο υπήρχε η Ακρόπολη περικυκλωμένη από σημαίες διαδηλωτών και το γνωστό πανό που έγραφε: "Λαοί της Ευρώπης, εξεγερθείτε", ενώ οι λαοί της Ευρώπης με το δικό τους πανό απαντούσαν στους Έλληνες: "Γυρίστε στη δουλειά". Ακόμα καλύτερο ήταν το σκίτσο του Κώστα Μητρόπουλου στα Νέα, όπου από το περιβόητο πανό στην Ακρόπολη "Λαοί της Ευρώπης ξεσηκωθείτε" διαγράφηκε το "ξεσηκωθείτε" και αντικαταστάθηκε από το "μας συγχωρείτε", με παραπομπή στα "τρία αθώα θύματα".

Ας σοβαρευτούμε ως λαός. Ας σκεφτούμε λογικά και νηφάλια, ας κάνουμε ο καθένας βαθιά την αυτοκριτική του και ας πάρουμε για φωτεινό παράδειγμα τις σκανδιναβικές χώρες, όπου οι αποκλείσεις του βιοτικού επιπέδου της συντριπτικής πλειοψηφίας του κόσμου είναι μικρές, κανείς δεν κλέβει το κράτος και κανείς δεν παίρνει τον πενταπλάσιο μισθό ή σύνταξη από τον συμπολίτη του, γιατί έχουν μάθει πως όλοι δικαιούνται μια αξιοπρεπή διαβίωση.

Ας εκτονώσει ο καθένας μας τον θυμό του ή την διαμαρτυρία του, με πιο δημιουργικούς τρόπους, καλλιεργώντας την προσωπικότητά του, ασχολούμενος με τον αθλητισμό και τον πολιτισμό, διαβάζοντας ένα βιβλίο, πηγαίνοντας στο θέατρο, ή στον κινηματογράφο, επιδιώκοντας και διεκδικώντας την βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου, αλλά όχι εις βάρος του άλλου, προτάσσοντας το παν μέτρο άριστον στη ζωή του.

Μόνο τότε θα γίνουμε μια καλύτερη κοινωνία και θα προοδεύσουμε σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Αρκεί απλά να διδαχτούμε από την υπέροχη σκέψη των αρχαίων προγόνων μας, την οποία μνημονεύουμε επειδή μας συμφέρει, αλλά προσβάλουμε βάναυσα με την χυδαία και αγοραία συμπεριφορά μας στις περισσότερες εκφάνσεις της ζωής μας.

Σάκης Γκίνας, 10/05/2010
http://www.contra.gr/Soccer/Hellas/Superleague/PAOK/272788.html

Στο καπου εκει...

Μια νυχτα ακομα σιωπηλος στεκομαι.. Φτανει το πρωι
Πεταμενα χαρτια σχηματιζουν το γιατι
που εμφανιζεται τοσα δειλινα μ'αδυνατω
μια απαντηση να δωσω και να εξαφανιστω.. μαζι και αυτο
Συναισθηματικο κενο συνεπεια καθε εξαρτησης,
καθε ματιας και γελιου-καθε φυγης και αρνησης,
αοριστης ανασας γινομαι ερμηνευτης,
δημιουργος μιας ουτοπιας μυστικης, νυχτερινης..
Μιας ευχης αποδέκτης και εκφραστης
της χαμενης φαντασιας μονιμος θαυμαστης.
Αν αφεθεις στου παραμιλητου τη δινη
η αρχικη σιωπη πλεον σβηνει..
θα μεινει ενα αιολο ερωτηματικο
σε μια οψη θα βρω τη λυση..μα δεν θα το πω
δεν θα ακουστω- απλα θα το αισθανθω
παντα κατι θα λειπει, μα η αληθεια μενει εδω.
οσο και η αγαπη μου λες, μα ειν' οι λεξεις περιττες
ειναι αχρειαστες, ανθρωπινες, συμβατικες μορφες.
Οσα οι ματιες σε δευτερολεπτα ανταλλασσουν
ποσα λογια μπορουν να τα περιγραψουν?
Με αφηνω στης νοσταλγιας τα νερα
να κολυμπω μαζι με ονειρα απ΄αλλη εποχη
μια προχειρη σκεψη με αποσπα
και ετσι γοργα στη στερια με οδηγει..
Καπου εκει παγωνει το αιμα μου- σβηνει το ψεμα μου
η αληθεια κρυμμενη στο βλεμμα σου, στο βλεμμα μου,
στο τιποτα χαμενο καθε ονειρου μα ακους..
"να γινεις μερος του τιποτα" να μην τους παρακους..
Μικρους θεους τους προσκυνας συνειδητα
οσο πιστευεις σε αυτους τοσο φωλιαζει η μοναξια..
Τοσο συχνα σε μονολογους καταληγει
η αναποληση ονειρων που εχουν φυγει..
και εχουν μεινει καπυ απομερα απο το πληθος
ανμνησεις σωρο και οσα δεν προλαβες να πεις
να σου θυμιζουν συνεχως με επιδεικτικο υφος
πως εισαι δεσμιος μιας χρονιας σιωπης..
μην αφεθεις στων αισθηματων σου τις πλανες,
σε στιγμιαιες παρορμησεις οι επαιοντες θα σου πουν
μα η μοναξια και ο πονος σα γενούν στιχομανες
ολες τις συμβουλες ξαφνου αγνοουν...
ηρεμουν, λυτρωνονται και συνεχιζουν
πλεον δεν παραμιλουν- στοχαζονται νοερα
δεν κραυγαζουν και ομως γεφυρες χτιζουν
ωστε οι λεξεις τους να βρουνε συντροφια...
σε καθε ηρεμο μερος, σε καθε απομερη γωνια
σε γαληνιες ματιες- σε οποια διπλα σου ψυχη
στα γελια που χαριζουν πνοη στη γειτονια
σε γκρεμισμενες φυλακες, στο καπου εκει..

Πρωτη φετινη (αρκετα καθυστερημενη!) προσπαθεια καταγραφης καποιων σκεψεων.. Στο καπου εκει...