Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μουσική. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Το ποτήρι δεν είναι πάντα ... μισοάδειο !!!

Έχω πραγματικά κουραστεί και εξουθενωθεί ψυχικά, σωματικά και διανοητικά.

Δεν αντέχω άλλο το κλάμα και τον οδυρμό για τα περί πολιτικής, οικονομίας και κοινωνίας θέματα.

Όλοι , ανεξαιρέτως , τα έχουμε ακούσει, διαβάσει, μπουχτίσει.

Πρέπει να καταλάβουμε όμως ότι τα πάντα στην Ζωή στηρίζονται στην αλάνθαστη και ακαταμάχητη επίδραση της ισορροπίας.

Ρε αδερφέ , δεν γίνεται να πηγαίνουν ΟΛΑ τόσο χάλια, όσο θέλουν να μας πείσουν.

Κάπου θα υπάρχει και Φώς στο τούνελ.

Το Φώς στην άκρη του τούνελ , ευτυχώς κατά την γνώμη μου υπάρχει, όσο και αν κάνουμε ότι δεν το βλέπουμε.

Όσο ένας τομέας της καθημερινότητας πάει από το Κακό στο χειρότερο, τότε αντιστοίχως και άλλοι τομείς , εκ διαμέτρου αντίθετοι, πάνε αντιστοίχως από το καλό στο καλύτερο.

Ας τα αναλύσουμε λίγο ψύχραιμα τα πράγματα.

Αρχικά σε ποιους τομείς αναφέρομαι.

Όπως και ανέφερα παραπάνω, οι τομείς στους οποίους πάμε από το Κακό στο χειρότερο, είναι όλοι οι τομείς οι οποίοι έχουν να κάνουν είτε άμεσα είτε έμμεσα με το χρήμα και την επίδραση του πάνω στην καθημερινότητα μας.

Το Χρήμα και τα αγαθά πλέον σήμερα θεωρούνται το απόγειο της καταξίωσης και της προσωπικής επιτυχίας. Ο Κολοφώνας της Ανθρώπινης Ύπαρξης.

Η μόνη μας ενασχόληση είναι το κέρδος , το χρήμα, τα Φράγκα.

Όμως όλα αυτά που προείπα έχουν ως πυρήνα τους τα νούμερα.
Τα νούμερα όμως με την σειρά τους βασίζονται στον υπολογισμό.
Και ο υπολογισμός βασίζεται σε νόμους και κατ’ επέκταση στην Λογική.

Επομένως εξάγεται το συμπέρασμα ότι την σήμερον ημέρα υπάρχει έλλειμμα και κακοδιαχείριση της λογικής.

Όμως είπαμε.

Ότι κατεβαίνει και πλησιάζει τον πάτο , το αντιστρόφως ανάλογο του, ανεβαίνει και φτάνει στο απόγειο.

Τι είναι όμως το αντίθετο της ψυχρής και προκαθορισμένης μέσα σε στενά πλαίσια Λογικής?

Το αντίθετο αποτελεί η ελεύθερη σκέψη , η ακαταπόνητη Δημιουργικότητα και η ανεξάντλητη Καλλιτεχνία.

Σε κάθε ιστορική περίοδο οικονομικής και κοινωνικής Ύφεσης, η παραγωγή μοναδικών έργων και η ανάδειξη καλλιτεχνών είναι αντιστρόφως ανάλογη με την Οικονομική και Κοινωνική κατάσταση που επικρατούσε.

Δηλαδή όσο πέφτει ο πήχης της κοινωνικών προτύπων, παραδείγματα άπειρα σήμερα, τόσο ανεβαίνει ο πήχης των καλλιτεχνών σε όλα τα επίπεδα. Σε όποια μορφή τέχνης και αν μεταφράζεται η Δημιουργικότητα.

Όμως η Τέχνη που φτάνει στις μάζες, έστω και αν δεν θεωρείται η Μεγάλη Τέχνη, όπως η Ζωγραφική , η Γλυπτική ή η Ποίηση, είναι η Μουσική.

Η Μουσική φτάνει, συνακολουθούμενη με μια μορφής ποίησης, στο πολύ κοινό.

Έτσι παρατηρείται μια άνθιση στην ελληνική μουσική, εκεί που για χρόνια η μορφή αυτής της Τέχνης, βυθιζόταν διότι βασιζόταν στο ευκαιριακό , το εύκολο, την ξενομανία και τον μιμητισμό.

Τα πάντα συνέβαιναν και εκεί για το Χρήμα και το Κέρδος.

Εκεί οφείλεται, κατά την ταπεινή μου άποψη, και ο ξεπεσμός της ελληνικής μουσικής Βιομηχανίας, με ταυτόχρονες εκλάμψεις και εξαιρέσεις βέβαια.

Όμως πενία Τέχνες κατεργάζεται, όπως λέει και το επίκαιρο γνωμικό του θυμόσοφου Λαού.

Όμως στην συγκεκριμένη περίπτωση, οι Τέχνες που παράγονται είναι εξαιρετικής ποιότητας.

Όλα αυτά τα γράφω επ’ αφορμή ενός μουσικού συμβάντος.

Την Τρίτη 16/3/2010 γιόρτασε ο Μουσικός Ραδιοφωνικός σταθμός FREEDOM 88,9 τον πρώτο χρόνο λειτουργίας του. Το όνομα και μόνο του σταθμού αυτού καταδεικνύει πρόδηλα την λειτουργία του. ‘Απελευθέρωση’ από τα παλιά μας δεσμά. Τα πέδικλα που είχε φορέσει το Χρήμα στην Δημιουργικότητα.

Το ευχάριστο είναι ότι αυτός ο σταθμός ξεκίνησε, πριν ένα χρόνο ακριβώς, ως εναλλακτικός και έχει καθιερώσει περισσότερους καλλιτέχνες παρά όλοι μαζί οι ‘mainstream’ και καθεστωτικοί σταθμοί συνολικά.

Εκεί ήταν προσκεκλημένοι και τραγούδησαν ζωντανά όλοι οι νέοι καλλιτέχνες, στους οποίους πρέπει να δώσει κανείς βάση και αξίζει κάποιος να παρακολουθήσει την καριέρα τους, διότι θα μας απασχολήσουν τα χρόνια που έρχονται.

Με τόση διαφήμιση, θα νομίζει κανείς ότι έχω μετοχές του σταθμού εξ’ ου και η προσπάθεια μου να τον αναδείξω.

Όμως νιώθω ότι είναι μια Όαση μέσα στα καθιερωμένα.

Ήταν πάρα πολλοί οι καλλιτέχνες , που και μόνο καταγραφή να κάνουμε, γεμίζουν ολόκληρη παράγραφο.

Στην 18ωρη παραγωγή συμμετείχαν 35 καλλιτέχνες και ερμήνευσαν είτε δικά τους είτε άλλων τραγούδια. Οι Ska Bangies, Rosebleed, Ο Ζακ Στεφάνου, Η Joana Drigo, Οι Αλκή, Ο Φίλιππος Πλιάτσικας, O Μίλτος Πασχαλίδης, Ο Ευριπίδης Ζεμενίδης, Ο Ορέστης Ντάντος, Η Μάρω Μαρκέλλου, Ο Στάθης Δρογώσης, Ο Πάνος Μουζουράκης, O Λεωνίδας Μπαλάφας, Τα Κόκκινα Χαλιά, Οι MATISSE, οι Lexicon Project, Ο Ησαϊας Ματιάμπα, οι GAD, Οι No Profile, O Rous, οι Domenica, ο Μύρωνας Στρατής, O Γιώργος Μυλωνάς, Οι Μέλισσες, ο Γιώργος Καραδήμος, ο Κωστής Μαραβέγιας, οι ΟΝΑΡ και η Θεοδοσία Τσάτσου.

Όλοι αυτοί είναι ενδεικτικοί για την άνθιση που παρατηρείται στην ελληνική μουσική τα τελευταία δύο χρόνια. Θα μπορούσαν να έχουν τραγουδήσει και άλλοι τόσοι ακόμα.

Αλλά νόημα δεν έχουν τα πρόσωπα. Το πραγματικά αισιόδοξο μήνυμα όλης αυτής της εκδήλωσης ήταν ο τρόπος που αποδόθηκε.

Ακόμα και καταξιωμένοι στον χώρο καλλιτέχνες, όπως ο Φίλιππος Πλιάτσικας, ο Μίλτος Πασχαλίδης και η Θεοδοσία Τσάτσου, έχουν ένα κοινό γνώρισμα με τα νέα παιδιά που είναι τώρα στα ξεκινήματα τους.

Όλοι ανεξαιρέτως έβγαζαν έναν κοινό αέρα ‘ερασιτέχνη’.

Κανένας δεν είχε τουπέ ούτε φάνηκε να ‘ποζάρει’ μπροστά από το ραδιοφωνικό μικρόφωνο.

Όλοι προσπάθησαν, και αυτό φαίνεται και μέσα από την μουσική τους, να δείξουν την δουλειά τους και να βασιστούν στα προσωπικά τους αισθητικά κριτήρια και όχι να γράψουν εύπεπτη και επιφανειακή μουσική μόνο και μόνο να πλουτίσουν.

Μην κατηγορηθώ ότι υποστηρίζω κάποιους , λες και εκείνοι δεν αμείβονται για όσα κάνουν. Φυσικά και αμείβονται αλλά θεωρώ ότι δεν φτιάχνουν Μουσική ώστε να πλουτίσουν αλλά Μουσική για την Μουσική.

Αν αυτά που δημιουργούν είναι ποιοτικά και πουλάνε έχει καλώς και αποκομίζουν κέρδη.
Ακόμα και μέσα στα προηγούμενα Χρόνια, που η Μουσική ήταν το εύκολο, πρώτοι στις πωλήσεις ήταν οι θεωρούμενοι ‘ποιοτικοί’ και ‘έντεχνοι’ όπως η Αλεξίου, ο Νταλάρας, ο Παπακωνσταντίνου και αρκετοί άλλοι.

Άρα ένας πολύ καλός δρόμος προς την Δόξα και το Χρήμα είναι η Καλή Μουσική.

Όπως είπε άλλωστε και ο Κωστής Μαραβέγιας σε μια εκ των συνεντεύξεων στο σταθμό« δεν υπάρχουν ‘ποιοτικοί’ και ‘εμπορικοί’ καλλιτέχνες, υπάρχουν πολύ απλά ‘έντεχνοι’ και ‘άτεχνοι’».

Έχει απόλυτο δίκιο. Σε όλες τις μορφές της Μουσικής υπάρχουν και τα διαμάντια και η φύρα, δεν υπάρχει καλή και κακή μουσική αλλά καλοί και κακοί καλλιτέχνες.

Δεν γνωρίζω αν όλα τα μουσικά συγκροτήματα και οι μεμονωμένοι καλλιτέχνες θα πετύχουν και θα κάνουν την καριέρα που τους αξίζει.

Είμαι σίγουρος όμως ότι θα βασιστούν στα πόδια τους και στην προσωπική τους Κρίση και νομίζω ότι αυτό είναι ότι πιο ελπιδοφόρο, διότι προσωπική Άποψη σημαίνει δημιουργικότητα και η δημιουργικότητα σημαίνει παραγωγή και άνοδος.

Άρα μήπως έφτασε η Ώρα επιτέλους να δούμε και μια φορά το ποτήρι … μισογεμάτο ???

Κρατα το Μηδεν Χωρις Εγγυησεις...

Πριν περιπου μια βδομαδα οι Active member βγαλαν τον δεκατοτριτο τους δισκο.. αν δεν κανω καποιο λαθος στο μετρημα.. Σε αυτην την αναρτηση δεν θα γινει ενα ειδος κριτικης δισκου γιατι ξερω πως το αποτελεσμα που θα βγει στο τελος δεν θα μου αρεσει..! Ισως με το συγκεκριμενο γκρουπ ειμαι λιγο παραπανω υποκειμενικος.. Και απο την αλλη, οι μουσικοκριτικες ποτε δεν μου αρεσαν..
Ακουγοντας το δισκο "Απο της φτιαξης μας τα λαθια", ηχησε πολυ ωραια στα αυτια μου το πρωτο τραγουδι (αγγλιστι intro) με τιτλο "Χωρις Εγγυησεις".. Κατι οι στιχοι, κατι η ταξιδιαρικη φωνη, κατι το sample.. Κατι απο ολα αυτα.. Η μαλλον ολα αυτα.. Τοτε σκεφτηκα πως σε ολους τους δισκους τους οι Active member επελεγαν ενα intro που να ειχε λογια και οχι απλα ενα ορχηστρικο κομματι.. Και οσο γυρνουσα προς τα πισω, θυμομουν πως κανενα intro δεν με ειχε απογοητευσει..
Το ταξιδι ως το τελευταιο κομματι καθε δισκου μπορει να ηταν διαφορετικο.. Αλλα η αρχη ηταν ομορφη. Και αυτο παντα με μαγευε. Κατι παρομοιο που συμβαινει και με πολλα πραγματα στη ζωη μας. Παρακατω υπαρχουν ενδεικτικα 3 βιντεο απο intro του γκρουπ. Το πρωτο ειναι το "Μηδεν απο το δισκο" "Μερες Παραξενες, Θαυμασιες Μερες"(2000), το δευτερο το "Ολο και καποιος θα περασει" απο το δισκο "Σκιερατσα" (2006) και το τριτο το "Χωρις Εγγυησεις" απο το δισκο "Απο της φτιαξης μας τα λαθια" (2009).....
.... Στην τελικη, ολοι στη ζωη μας βρισκομαστε καποτε στο Μηδεν που δεν γερναει ποτε. Απλα, αν ενωθουν καποια Μηδεν μπορουν να γεννηθουν αμετρητες ομορφες στιγμες.. Για αυτες τις στιγμες καλο ειναι να κραταμε λιγο αγαπη, αφου Ολο και καποιος θα περασει.. Και αν δεν περασει ή απλα προσπερασει, αυτη την αγαπη να την κανουμε κατι εξισου ουσιωδες και δημιουργικο.. Αφου πια, λιγο πολυ ολοι ξερουμε οτι η αναζητηση του ονειρου και της ευτυχιας ειναι δυσκολη.. Αξιζει ομως να προσπαθουμε αλλά.. Χωρις Συμβουλες, Χωρις Εγγυησεις.. Ελπιζω βεβαια στο τελος ολοι να παμε και ολοι να γυρισουμε..

Υ.Γ.1 Μια αναρτηση για το γκρουπ την ειχα ταξει πριν καποιες μερες και να που εγινε.. Ο τιτλος της και το τελος της ειναι σαν να εγραφα μεθυσμενος αλλα ημουν απολυτα νηφαλιος..! Καλο βραδυ σε ολους σας και καλη ακροαση..!









Imam Baildi - Από το Πολίτικο στην Ηλεκτρονική

Εντάξει, καταλαβαίνω την απορία όλων σας, για ποιό λόγο γράφω ένα άρθρο με τίτλο το υπέροχο αυτό Πολίτικο έδεσμα.

Έλα όμως που δεν αναφέρομαι στο εξαιρετικό φαγητό, αλλά στο μουσικό συγκρότημα που ιδρυτικά του μέλη είναι τα αδέρφια Λύσανδρος και Ορέστης Φαληρέας.

Όπως ακριβώς μπορούμε να ισχυριστούμε ότι οι παλιές συνταγές είναι αθάνατες στον πανδαμάτορα Χρόνο, εξ΄ ου και η ονομασία του σύγχρονου αυτού συγκροτήματος, έτσι και οι υπέροχες και πρωτότυπες μελωδίες και συνθέσεις είναι εξίσου Αθάνατες στον Χρόνο.

Την άποψη αυτή την αποδεικνύουν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τα αδέρφια, μαζί με τα υπόλοιπα 6 μέλη που απαρτίζουν την κοινή τους προσπάθεια. Η άποψη τους για τα ''παρωχημένα'' και ''παλιομοδίτικα'' τραγούδια όπως αυτά της μεγάλης Ελληνίδας Σοφίας Βέμπω, ή του δεξιοτέχνη του εξάχορδου μπουζουκιού Μανώλη Χιώτη με ταίρι του τόσο στην ζωή όσο και την Τέχνη την Μαίρη Λίντα, διαφέρει σε σχέση με το σύνολο σχεδόν των ανθρώπων στην ηλικία τους.

Ιδίως στους καλλιτέχνες της ηλεκτρονικής φόλκ μουσικής, στην οποία από επιλογή ανήκουν.

Έχω και είμαι σίγουρος έχετε και εσείς ακούσει, την ατάκα που λέει ότι στην εποχή μας έχει σταματήσει η έμπνευση και πως το μόνο που απομένει στους καλλιτέχνες είναι να ακολουθήσουν την εύκολη πεπατημένη των διασκευών παλιών επιτυχιών.

Έχω όμως την αίσθηση ότι θέλει πολλά κότσια να πάρεις μυθικά ελληνικά τραγούδια όπως ο Πασατέμπος, Τα παιδιά της γειτονιάς και άλλα πολλά τα οποία όλα τα ελληνικά σπίτια έχουν γλεντήσει με αυτά, και να τα διασκευάζεις.

Το καλό με το συγκροτημένο συγκρότημα είναι ότι όχι μόνο διασκεύσαν τα συγκεκριμένα τραγούδια, αλλά τα ανέδειξαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, σεβόμενοι την ιστορία και την φιλοσοφία αυτών των τραγουδιών, και παράλληλα προσέθεσαν την προσωπική τους αισθητική με αριστουργηματικό τρόπο.

Αυτό το συγκρότημα και η μουσική τους επιβεβαιώνει τον κανόνα της ελληνικής πραγματικότητας.

Την πραγματικότητα που λέει ότι το κάθετι που αξίζει και έχει αληθινή αξία, πρώτα το απολαμβάνουν και το αναδεικνύουν οι ξένοι και αργότερα φτάνει σε εμάς.

Το συγκρότημα αυτό έχει παίξει και έχει προσκληθεί από διεθνού φήμης διοργανωτές και Φεστιβάλ, όπως το Roskilde της Δανίας, όπου έπαιξαν ανάμεσα σε καλλιτέχνες Παγκόσμιας εμβέλειας όπως οι Coldplay, Pet Shop Boys, Oasis, Faith no more.

Απόδειξη της επιτυχίας τους αποτελεί το γεγονός ότι έχουν μπει ήδη στα Ευρωπαϊκά τσάρτς και το δημοσιευμα της εφημερίδας Guardian, η οποία αναφέρθηκε στην ελληνική μπάντα παρομοίαζοντας την ''με το ελληνικό ισοδύναμο του Moby''.

Το ενθαρυντικό είναι ότι καλλιτέχνες όπως Δήμητρα Γαλάνη και η Ελένη Τσαλιγοπούλου, έχοντας καλλιτεχνικό κριτήριο κάλεσαν το συγκρότημα να συνεργαστούν το χειμώνα και το αθηναϊκό κοινό θα έχει την ευκαιρία να τους απολαύσει στο Vox με δικό τους πρόγραμμα.

Όπως έχουν δηλώσει και σχεδιάζουν να πραγματοποιήσουν, στον δεύτερο τους δίσκο θα πάρουν samples από πολλά είδη μουσικής και βασιζόμενοι σε αυτά θα γράψουν δικιά τους μουσική.

Ας ευχηθούμε ότι ο νέος τους δίσκος, ο οποίος αναμένεται στα τέλη της χρονιάς, να είναι όχι μόνο αντάξιος με τον προηγούμενο, αλλά να τον ξεπεράσει κιόλας κατα πολύ.












Υγ. Θα τους βρείτε στο Facebook και στο Myspace.

Υγ2. Ευχαριστώ el-Fin για την βοήθεια...

Πολιτεύεσαι - Υπόγεια Ρεύματα

Δεν θέλω μέρα που είναι να κάνω καμία ανάρτηση σχετικά με τις σκέψεις μου, αλλά να ανεβασω ενα τραγούδι που νομίζω περικλείει στους στίχους του όλα όσα νιώθω για τους περισσότερους Έλληνες πολιτικούς.









Πολιτεύεσαι
και δεν ντρέπεσαι

Φωνάζεις στα μπαλκόνια, δακρύζεις στην τι-βι
Σε λένε στις ειδήσεις, σου κάνουν κριτική
Περάσαν χίλια χρόνια από τότε στο βουνό,
που φώναζες αέρα κι έσπερνες πανικό

Πολιτεύεσαι
και δεν ντρέπεσαι

Ρε μπάρμπα πες μου κάτι γιατί θα τρελαθώ
θα στρίψει το μυαλό μου, θα πέσω σε γκρεμό
Αλλάξαν τα μυαλά σου, ή τα 'πιασες χοντρά
κι έγιν' η επανάσταση χωράφια και λεφτά;

Πολιτεύεσαι
και δεν ντρέπεσαι

Mass Media

Τελευταια ημερα πριν τις εκλογες και ειπα και γω με τη σειρα μου να κανω μια αναρτηση με εκλογικο αρωμα.. Ωστοσο, δεν προκειται να ασχοληθω ουτε με πολιτικες θεωριες, ουτε με δημοσκοπησεις, ουτε με τους πολιτικους ηγετες.. Θα ασχοληθω με ολους εμας που, ας μην το ξεχναμε, εχουμε τη δυνατοτητα και τη δυναμη να ορισουμε την τυχη μας..
Οσο θυμαμαι, παντα το ποσοστο των δυο μεγαλων κομματων κυμαινοταν καπου γυρω στο 80 τοις εκατο.. Επισης ομως οσο θυμαμαι, δεν ηταν σπανιες οι στιγμες που μεσα στη διετια-τριετια-τετραετια μιας κυβερνησης οι φωνες αντιδρασης ηταν πολυ δυνατες.. Παρ' ολα αυτα, στο τελος παλι τα ιδια... Καποιες μεταβολες σε προσωπα και σε χρωματα αλλα το τοπιο παλι μουντο.. Οι φωνες ακομα οι ιδιες... Ολα αλλαζουν και ολα τα ιδια μενουν.. Καπου θα πρεπει να γινεται ενα λαθος..
Επειδη με τον πεζο λογο ποτε δεν τα καταφερνω καλα, και αυτη η αναρτηση θα κλεισει με στιχους.. Οχι δικους μου αυτη τη φορα.. Ειναι του Διονυση Τσακνη, σε ενα ντουετο του με τη Δημητρα Γαλανη και πιστευω οτι περιγραφουν πολυ καλα το προφιλ των ψηφοφορων και σκιαγραφουν παραστατικα την καθημερινοτητα τους.. Οι στιχοι χρονολογουνται απο το 1991 και το τραγουδι λεγεται Mass Media.. Ειναι ομως σαν να γραφτηκαν στις μερες μας..

Καλημέρα λοιπόν ακροατή κι ακροάτρια
είμ' ο άλλος σταθμός μια φωνή με επάρκεια
δεν υπάρχω στην τύχη μα σου μοιάζω εγώ
σου χαϊδεύω τ' αυτιά κι είμαι πάντα εδώ

Καλημέρα λοιπόν αναγνώστη μυστήριε
έχω νέα σκληρά στις σελίδες μου κύριε
φονικά και ληστείες και προφίλ συγγενών
είμαι θύτης και θύμα των δικών σου καημών

Καλημέρα ξανά με κραυγές κι αποκόμματα

κι άμα είσαι καλός θα σου δείξω και πτώματα

να έχεις γνώμη για όλα θα ρωτάμε εμείς

ετοιμάζουμε γκάλοπ στον αέρα θα βγεις

Καλησπέρα λοιπόν θεατή αθεράπευτε
μ' ένα ζάπινγκ τρελό σε βουρλίζω βρε άθλιε
δίνω χρώμα και λάμψη στη φτωχή σου ζωή
καληνύχτα κοιμήσου ραντεβού το πρωί

Γεια χαρά σου λοιπόν Ελληνάκι μου αδιάφορο
μ' ένα φάλτσο ρεφρέν θα ξυπνήσεις και αύριο
μ' έναν έρωτα άδειο, με πυξίδα στραβή
σε παγίδα στημένη στη γνωστή συνταγή

Καλημέρα ξανά...

Υ.Γ.1 Κατι διαδικαστικο.. Απο δω και περα οι αναρτησεις μου δεν θα ανεβαινουν με το ονομα crypt αλλα με το el-fin.. Ασημαντο, αλλα επρεπε να το πω..! Καλο ξημερωμα σε ολους και καλη Κυριακη να εχετε οπως και να επιλεξετε να την περασετε...

Αγαμοι Θυται- Επιστολη Βορειοηπειρωτη

Στην προηγουμενη αναρτηση μου, ασχοληθηκα με τους μεταναστες, και ειδικοτερα με την ιστορια της Κωνσταντινας Κουνεβα και με τον γολγοθα που τραβαει.. Σημερα, το θεμα θα ειναι και παλι σχετικο με τους μεταναστες.. Ισως με καποιο πιο μουσικη σκοπια..
Tο εναυσμα μου το εδωσε η αφηγηση του Ιεροκλη Μιχαηλιδη απο τους Αγαμοι Θυται σαν Βορειοηπειρωτης.. Προσωπικα, η αφηγηση αυτη με αγγιξε, καθως καταφερνει μεσα απο πολλες εικονες να σε κανει να γινεις συνοδοιπορος του ηρωα. Μαλιστα, σε πολλες στιγμες ενιωσα πως ο ηρωας λεει πραγματα που πιθανον να ηθελα να πω και εγω..
Ισως να ειναι καπως ιδεαλιστικη, ισως καποιοι να θεωρουν πως εχει δοσεις υπερβολης, αλλα στα ματια μου φανταζει πολυ αληθινη.. Πιστευω αυτο που λενε, οτι καθε μεταναστης, οπως και γενικοτερα καθε ανθρωπος, ειναι και μια διαφορετικη ιστορια.. Επομενως, δεν μου αρεσει να προβαινω στην αγιοποιηση ολων-συλλυβδην- των μεταναστων... Ωστοσο, οπως ειχε γραψει και η φιλη μας η Evangel, οι μεταναστες ισως να αποτελουν σαν κοινωνικη ομαδα το πιο αδικημενο στρωμα του πληθυσμου.. Πολλοι θεωρουν πως υπερεχουν εναντι των μεταναστων (το που δεν το οριζουν!) και ετσι βρισκουν την ευκαιρια να ασκησουν πανω τους εστω για λιγα λεπτα την εξουσια.. Να νιωσουν πως διαταζουν και αυτοι μια φορα...
Αυτα τα λιγα λεπτα αν ενωθουν κανουν πραγματικοτητα αυτο που καποιοι λενε εκμεταλλευση μεταναστων.. Μπορειτε να ψαξετε καποιες ιστοριες για τη Μανωλαδα της Ηλιειας, μπορειτε να μαθετε για την Κουνεβα, μπορειτε- ακομα χειροτερα- να βρειτε στοιχεια για τους νεκρους μεταναστες στην Πετρου Ραλλη.. Σιγουρα η ξενοφοβια και ο ρατσισμος δεν αναλυονται σε μια αναρτηση...
Χωρις λοιπον να ωραιοποιω την κατασταση και δεχομενος πως και ορισμενοι μεταναστες δεν δειχνουν σεβασμο απεναντι στη χωρα που τους φιλοξενει, πιστευω πως οφειλουμε και μεις να ακουμε την ιστορια των ανθρωπων που καποια μοιρα(η οτι αλλο θελετε) τους εφερε εδω μακρια απο την πατριδα τους. Πρεπει να τους βοηθησουμε να ενταχθουν ομαλα στην κοινωνια μας, και να γινουν ενα αξιοπρεπες μερος του κοινωνικου συνολου..
Αλλα, τι λεω και γω σε μια κοινωνια που δεν δινει χαρτια Ελληνα Πολιτη σε παιδια που εχουν γεννηθει και μεγαλωσει εδω..? Τι λεω και γω στην κοινωνια που αντιπροσωπευεται -κατα μεγαλο ποσοστο- στο ζητημα αυτο απο τον Αδωνι και τον Καρατζαφερη?.. Για κατι τετοιες ουτοπιες- οπως λενε και οι Active Member- χρονια τωρα φυσαει κοντρα...
Ακουστε τον Ιεροκλη και σκεφτειτε πως ολοι ανθρωποι ειμαστε, και στην τελικη η "μοναξια παντου ιδια ειναι"... Καλη Κυριακη να εχετε ολοι σας...

Υ.Γ.1 Τελικα, και αυτο το βιντεο ανεβηκε απο τον Kis.. Ελπιζω την τριτη φορα να το ανεβασω εγω....!

Υ.Γ. 2 Καιρο ειχα να γραψω... Ισως η βδομαδα που ερχεται -σε πεισμα της προεκλογικης εποχης- να ειναι αρκετα μουσικη για το μπλογκ... Θα δειξει.. Παντως, απο καποιους περιμενουμε την παρθενικη τους αναρτηση...!

Υ.Γ. 3 Να στειλω τα μπλογκικα μου χαιρετισματα σε δυο τουριστικες ψυχες στο Κατοβιτσε που τα βλεπουν ολα μπλε! Σημερα, με τον Γκασολ τα ειδαν ισως λιγο κωλυομενα αλλα δεν πειραζει.. Μεταλλιο να φερουν, και του χρονου να μαστε καλα θα μαστε και μεις μαζι τους...




Θα πάω όταν γουστάρω - Ορέστης Ντάντος



Ας μιλήσουμε και λίγο για μουσική.

Καλά είναι όλα όσα συμβαίνουν γύρω μας, αλλά ο μόνος τρόπος για να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα και την βαβούρα είναι η μουσική και ειδικότερα τα ωραία κομμάτια.

Αναφέρομαι σε αυτό το πολύ όμορφο μουσικό κομμάτι.

Ελάχιστα κομμάτια έχουν κάνει τόσο μεγάλη εντύπωση και αγαπήθηκαν από την πρώτη στιγμή που ακούστηκαν. Το συγκεκριμένο δεν αποτελεί μέρος κάποιου άλμπουμ και δεν κυκλοφορήσει ακόμα δισκογραφικά, από όσο γνωρίζω θα κυκλοφορήσει στα μέσα Οκτωβρίου, αλλά το μόνο μέσω που το μεταδίδει είναι ο μουσικός σταθμός FREEDOM 88.9.

Από στιχουργικής και μουσικής άποψης έχω την αίσθηση ότι στέκεται πάρα πολύ καλά, όμως αυτό που με ενθουσιάζει και αποτελεί ένα από τα καλοκαιρινά μου - και όχι μόνο δικό μου - κολληματάκια, είναι ο συνδυασμός του τραγουδιού με την εκτέλεση του Ορέστη Ντάντου.

Εύχομαι να συνεχίσει έτσι και καλύτερα και ας ελπίσουμε ότι και στον δίσκο του θα υπάρχουν ανάλογης αξίας και καλλιτεχνικής επάρκειας τραγούδια.

Αποτελεί ίσως έναν από τους πιο ελπιδοφόρους νέους Έλληνες τραγουδοποιούς, ιδίως στον δύσκολο δρόμο που διάλεξε, τον δρόμο του ποιοτικού τραγουδιού χωρίς εκπτώσεις.











Λοιπόν λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω που πάμε,
Αν θέλεις έλα ,είσαι μεγάλη κοπέλα
Κι αποφασίζεις , αν προχωράς ή αν γυρίζεις

Εγώ θα πάω, παίρνω ανάσα βουτάω,
Φτάνω στον πάτο, δεν είναι ωραία εκεί κάτω
Μετά ανεβαίνω ,τώρα το καταβαίνω
Ξανά ανασαίνω , και τώρα καταλαβαίνω
Περνάς τ’ αγκάθια, περνάς τ’ αγκάθια
Μονάχα για την προσπάθεια...

Ένα μαχαίρι , κρατεί τ’αόρατο χέρι
Και κάθε μέρα , σου λέει την ιδία φοβερά
Θα το παλέψεις ή αλλιώς θα μου τα επιστρέψεις
Όπως τα βρήκες , και μη μετρά τόσες νίκες
Γιατί στ’ αγκάθια, γιατί στ’ αγκάθια
Μετράει μονόν η προσπάθεια

Βλέπω το μέλλον , των κερδισμένων κυπέλλων
Και λέω όχι , τέρμα οι μεγάλοι μου στόχοι
Γιατί είναι τύχη , αν τελικά θα πετύχει
Και δεν με νοιάζει , που πάω μ’ οποία σου μοιάζει
Καμία εμπάθεια... καμία εμπάθεια…
Για αυτούς που κάνουν προσπάθεια

Δεν τους ζηλεύω , μ’ αρέσει απλώς να χαζεύω
Τι έχουν οι άλλοι , μες το δικό τους κεφάλι
Σε τι διαφέρουν ,όλοι μπορούν να στη φέρουν
Μ’ αυτά τα χάδια , που αφήνουν βαθιά σημάδια
Μη σταματήσεις , μη σταματήσεις…
Ειν' η καλή σου προσπάθεια

Μα ποια ζωή σου , θα πάρεις κάτι μαζί σου
Ποσά θα μείνουν , κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν αλλά , είναι μεγάλη η σκάλα

Δεν πάω πάσο , και αν όλα είναι να τα χάσω
Καμία ευθύνη , ποτέ μη σώσει και γίνει..
Εγώ ομορφιά μου , αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω , στον πρώτο δυνατό πόνο
Και πες στον Χάρο …
Και πες στον Χάρο , θα πάω όταν γουστάρω…
Και πες στον Χάρο , θα πάω όταν γουστάρω…
Και πες στον Χάρο , θα πάω όταν γουστάρω…
Και πες στον Χάρο , θα πάω όταν γουστάρω…
Και πες στον Χάρο , θα πάω όταν γουστάρω…
Ναιιι και πες στον Χάρο , θα πάω όταν γουστάρω…








Παμε να γινουμε...Ταξιδευτές

Οχι, μην σας παραξενευει ο τιτλος της αναρτησης..Αν και η εποχη το επιτρεπει δεν ετοιμαζουμε καποιο ταξιδι.. Σημερα επιχειρουμε απλα ενα ακομη μουσικο ταξιδι μεσα απο αυτη τη σελιδα.. Δεν θα αναφερθω ουτε σε καποιο συγκεκριμενο τραγουδι (οπως εκανε ο Kis με το Αμα τα Παρω απο τα Κιτρινα Ποδηλατα) αλλα ουτε θα εκθεσω (ξανα!) τις αποψεις μου περι μουσικης βιομηχανιας και δηθεν καταγγελτικων τραγουδιων..
Στοχος της αναρτησης ειναι η "γνωριμια" με ενα μουσικο συγκροτημα, τους Ταξιδευτες.. Τα παιδια τα πρωτοακουσα πριν καπου 6-7 χρονια στο μπαρ Remezzo στις Σπετσες οπου παιζουν μουσικη απο το 2001.. Οι εντυπωσεις απο τοτε ηταν πολυ καλες και οσο τα χρονια περνουν και τους ξανακουω στο ιδιο μερος, καλυτερευουν..
Οι Ταξιδευτες αποτελουνται απο 3 ατομα και ειναι μουσικο γκρουπ απο το 2002.. Στις φετινες τους εμφανισεις στο Remezzo υπηρχε επισης ενας ντραμερ.. Κυκλοφορησαν την πρωτη τους δουλεια το Νοεμβριο του 2007 και φετος το χειμωνα αναμενεται και ο δευτερος δισκος..
Μουσικοκριτικοι δεν ειμαστε.. Απλα οταν βλεπουμε καποιον να γουσταρει αυτο που κανει, το ευχαριστιομαστε και εμεις σαν ακροατες.. Και αυτα τα παιδια αυτο δειχνουν.. Προσωπικα πιστευω οτι συνδυαζουν αυτην την ορεξη και με ταλεντο..
Ας ελπισουμε να συνεχισουν στον ιδιο ρυθμο, να βγαζουν τραγουδια και να μην χασουν ποτε την πιστη τους.. Γιατι ο δρομος για ενα μουσικο συγκροτημα που θελει να γινει γνωστο δεν ειναι και ο πιο ευκολος.. Και απο οσα λενε τα παιδια πιστευω οτι το εχουν καταλαβει.. (ισως και να εχουν νιωσει πολλες φορες στο πετσι τους αυτες τις δυσκολιες)
Περισσοτερες πληροφοριες για το συγκροτημα αλλα και υλικο απο την πρωτη τους δουλεια θα βρειτε στο myspace.com/taxideftes, ενω στο facebook υπαρχει μια σελιδα για το γκρουπ, οπου εκει θα δειτε και ενα τους βιντεοκλιπ.. Και αν ποτε σας φερει ο δρομος σας στις Σπετσες να πατε στο Remezzo.. Ειναι σχεδον σιγουρο οτι θα περασετε καλα.. Τουλαχιστον εμεις του μπλογκ οσες φορες πηγαμε δεν θελαμε να φυγουμε..!

Υ.Γ Μιας και αρχισαμε τις "προτασεις", ο Τζιμης Πανουσης εδωσε μια συνεντευξη στο μπλογκ antiparios.blogspot.com.. Την ανακαλυψαμε, γελασαμε πολυ και σας την προτεινουμε

Υ.Γ 1 Το πεμπτο μελος-συντακτης του μπλογκ ειναι εδω..! Και ειναι ο ingeniero_civil.. Μπορει να ειναι η τελευταια αφιξη στη συντακτικη ομαδα μπορει και οχι..! Το μελλον θα δειξει! (Παντα ηθελα να πω μια τετοια δημοσιογραφικη γραφικοτητα.. )

Υ.Γ 2 Αφου εκανε αναρτηση ο επιτιμος σχολιαστης του μπλογκ (a.k.a ATHOS) ολα τα περιμενω! Καλη βδομαδα σε ολους!

Μουσικη Βιομηχανια

"Μουσικη Βιομηχανια περηφανη ελληνικη
εχω ολο το δικαιωμα σου κανω κριτικη
και το μικροφωνο που επιασες καλυτερα αφησε το
Ειναι καιρος να σου μιλησω και σου λεω Βουλωσε το"

Το εναυσμα για την σημερινη αναρτηση δοθηκε απο τη δημοσιευση που εγινε απο τον Kis την Τριτη και αφορουσε το τραγουδι απο τα Κιτρινα Ποδηλατα..Το θεμα της Μουσικης Βιομηχανιας ειναι τοσο ευρυ που στο παρον αρθρο θα ασχοληθω με δυο βασικα ζητηματα. Πρωτον ποια ειναι η στοχευση της Μουσικης Βιομηχανιας στις μερες μας (για παραδειγμα ποια τραγουδια επιλεγει να ακουγονται και να υπερπροβαλλονται, που αποσκοπουν οι κινησεις αυτες, ειναι ενα φαινομενο ελληνικο η κατι πολυ πιο μαζικο?) και κατα δευτερο λογο θα σταθω ιδιαιτερα στο κατα ποσο βγαινουν καταγγελτικα τραγουδια, οπως ειναι αυτο απο τα Κιτρινα Ποδηλατα..
Ειναι δεδομενο πως με τον ορο Μουσικη Βιομηχανια δεν εννοουμε τον καλλιτεχνη-τραγουδιστη-συγκροτημα που φτανει στα αυτια μας και στην πραγματικοτητα ειναι ο τελευταιος κρικος στην μεγαλη αυτη αλυσιδα.
Πισω απο αυτον υπαρχουν οι γνωστες δισκογραφικες εταιρειες (κατα βαση πολυεθνικες) που στα ραφια τους μπορει να υπαρχουν ανεκμεταλλευτα "μουσικα διαμαντια" αλλα αυτες επιλεγουν να προβαλλουν κατι πιο αναλαφρο, επιφανειακο γιατι ξερουν πως αυτο θα ειναι πολυ πιο ευπεπτο για το ευρυ κοινο.. Ετσι ομως ειναι η αγορα και αυτην την κατασταση οι ακροατες δεν μπορουν να την αλλαξουν.. Οι καθε ειδους καλλιτεχνες θα ειναι αυτοι που θα επιλεξουν το δρομο που θα ακολουθησουν (δισκογραφικη η κατι πιο εναλλακτικο..Με τον ορο εναλλακτικο εννοω την διακινηση ενος δισκου χερι με χερι η μεσα απο το διαδικτυο..
Μερος της μουσικης βιομηχανιας ειναι επισης οι ραδιοφωνικοι παραγωγοι και οι μουσικες λιστες τους..Πλεον πολλοι ραδιοφωνικοι σταθμοι ειναι αδελφακια με καποια δισκογραφικη εταιρεια, οποτε μοιραια ξερουμε ποια τραγουδια θα ακουμε σε καθε ραδιοφωνικο σταθμο..
Στη μουσικη βιομηχανια σημαντικο ρολο διαδραματιζουν και τα καθε ειδους κλαμπς που στην ουσια παιζουν σχεδον παντα τα ιδια τραγουδια..Αφου ομως πουλανε δεν μπορω να πω κατι παραπανω..
Τωρα για το πως πουλανε θα μπορουσα να παραθεσω τη φραση του Γκεμπελς "Λεγε, λεγε ολο και κατι θα μεινει"..Μπορει ομως και να εχω καποιο λαθος σε αυτο.. Σε καθε περιπτωση η επιλογη του καθενος στο τι θα ακουσει ειναι σεβαστη..
Η ομογενοποιηση (οτι ολοι πρεπει να ακουμε αυτη τη μουσικη γιατι ειναι της μοδας, οτι ολοι πρεπει να διασκεδαζουμε σε συγκεκριμενα μερη, οτι ολοι πρεπει να ντυνομαστε καπως για να ειμαστε ελκυστικοι στο αλλο φυλο) ειναι κατακριτεα..
Η μουσικη βιομηχανια στις μερες μας-προφανως οχι μονο στα μερη μας αλλα και παγκοσμια- επιλεγει να μας παρουσιασει μουσικες που διασκεδαζουν και οχι που προβληματιζουν.. Ας το σκεφτουμε.. Ποιους βολευει να ακουμε ΜΟΝΟ τραγουδια ακινδυνα? Σιγουρα αυτους που βλαστημαμε καθε μερα..
Δεν τρεφω αυταπατες.. Ουτε λεω οτι με τη μουσικη αλλαζει ο κοσμος.. Μπορει ομως να γινει ενα πολυ σημαντικο οργανο για καποιες αλλαγες.. Μπορει μεσω της μουσικης να ακουσουμε αποψεις που δεν ειχαμε πιθανον υποψη μας.. και που σιγουρα καποιοι δεν θελουν να πολυακουστουν..
Οσον αφορα στα καταγγελτικα τραγουδια για μενα ειναι ευτυχημα οταν βγαινουν τετοια τραγουδια και οταν ακουγονται σε μεγαλη κλιμακα..Οπως εγινε με το τραγουδι των Κιτρινων Ποδηλατων..Υπαρχει ομως ενα μεγαλο "αλλά"..
Επειδη οπως ξερουμε η ζωη μιμειται την τεχνη και αντιστροφα, το να διαμαρτυρεσαι και να καταγγελεις πριν καποιους μηνες ηταν της μοδας.. Ισως να ναι ακομα, αλλα μετα τα γεγονοτα του Δεκεμβριου ηταν σιγουρα στα φορτε του..
Ετσι ακουσα αυτο το καλοκαιρι τραγουδια οπως το "Στον Κοσμο μας" απο τους Stavento..Ηταν αξιοπρεπες τοσο μουσικα οσο στιχουργικα (αν και το να τα γραψουμε ολα και να μεινουμε στον κοσμο μας δεν ειναι και η πλεον πολιτικη σταση)..
Ωστοσο στο videoclip ηρθε η αποτομη προσγειωση.. Διπλα σε αναφορες για το αυτοδιαχειριζομενο παρκο και για τα γεγονοτα του Δεκεμβριου εμφανιζοταν ο "ενδοξος χορηγος".. Η καλυτερη διαμαρτυρια! Κανεις απο οσους φωναζει για το παρκο-παρκινγκ δεν θελει την ενισχυση απο καμια καρτοκινητη..Η αισθητικη εκεινου που περασε απο την οδο Τζαβελλα και ανατριχιασε μετα το χαμο του Αλεξη δηλητηριαζεται οταν βλεπει η αντιδραση του να σπονσοραρεται..
Και στην τελικη ξερουμε οτι ημαστε καταναλωτικα οντα.. Απλα καποια πραγματα ευτυχως δεν εχουν και δεν προκειται ποτε να εχουν σχεση με χορηγους..Γιατι εκει μιλανε τα ουσιωδη ενστικτα και οχι τα ψευδο-καταναλωτικα..
Τελειωνοντας θα κλεισω με μια ερωτηση..Καλυτερα δεν θα ταν να μην βγαινουν τραγουδια διαμαρτυριας απο το να βγαινουν τραγουδια σαν και αυτο που προανεφερα?.. Υπερβολικο αλλα το προτιμω.. Για μενα το ιδανικο θα ειναι να δημιουργουνται τετοια τραγουδια μακρια απο το φως της δημοσιοτητας και να πρεπει ο καθενας να ψαξει αρκετα για να τα βρει..Και ευτυχως τετοια τραγουδια γραφονται ακομα! Σε πεισμα των καιρων...

Υ.Γ Το τραγουδι με το οποιο αρχισα την αναρτηση ειναι απο το 1998 και ειναι απο ενα αγνωστο συγκροτημα...τους Νεβμα...Ναι, ειναι οι ιδιοι που τωρα γραφουν κομματια μαζι με τις συμπαθεις Mystique και ανηκουν στο Family...Δεν αναλυω περισσοτερο γιατι ολοι λογικα ξερετε τα ονοματα που αναφερθηκαν..Το τραγουδι λεγεται Βουλωσε το..Ψαξτε το..Ειναι ιδιαιτερα ενδιαφερον και συγκρινετε οσα λεει με αυτα που εκπροσωπει πλεον το συγκροτημα.. Παλι καλα που καποια παιδια απο τους Νεβμα φτιαξαν ενα αλλο συγκροτημα, τους Ως Αιδω που ποτε δεν θα τους μαθουν οι περισσοτεροι Νεοελληνες..(για να δανειστω ορους Kis)..Τωρα που το σκεφτομαι ο τιτλος του τραγουδιου θα ταιριαζε και σαν τιτλος της Αναρτησης!

Άμα τα πάρω - Κίτρινα Ποδήλατα

Τέτοιου είδος στίχο, τόσο καταγγελτικό δεν έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα, ακόμα και από φθασμένους Έλληνες ροκάδες, ακόμα και από ράπερς, οι οποίοι την καταγγελία την έχουν κάνει σημαία τους.

Είναι από τα τραγούδια που νιώθεις πως οτιδήποτε έχει γραφτεί μέσα σε αυτούς τους στίχους αποτελεί βιωματική εμπειρία του καλλιτέχνη. Πολλά τέτοια τραγούδια έχουν γραφτεί γύρω από την καταπίεση, την ανελευθερία, την καταπάτηση των δικαιωμάτων, ιδίως των νέων ανθρώπων, αλλά μου έμοιαζαν ό,τι είναι δήθεν ''καταγγελτικά'' τραγούδια από δήθεν καταγγελτικούς δημιουργούς. Το συγκεκριμένο τραγούδι είναι από τα ξεχωριστά, γιατί μου ξυπνάει αισθήματα πολύ γνώριμα και ειδικότερα πολύ άσχημα γνώριμα αισθήματα.

Άν δεν κάνω λάθος, που δεν πρέπει να κάνω, αυτό το τραγούδι γράφτηκε για να περιγράψει μια από τις ΚΑΛΥΤΕΡΕΣ, ΖΩΝΤΑΝΟΤΕΡΕΣ και ΤΡΑΓΙΚΟΤΕΡΕΣ στιγμές της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας, ως πρός την εξέλιξη της, αν και ξεκίνησε από το πιο τραγικό συμβάν. Γράφτηκε επ' αφορμή της δολοφονίας του μικρού Αλέξη στις 6/12/2008. Νύχτα κατα την οποία ο Υπουργός Παιδείας (κύριος) Στυλιανίδης, αν και όφειλε εκ των πραγμάτων από την θέση την οποία κατείχε, να είναι στην Πρώτη Γραμμή των διαδικασιών, αποφάσισε να συνεχίσει την διασκέδαση του στα μπουζούκια και την επόμενη μέρα στο γήπεδο - Κυριακή άλλωστε, πρώτα Εκκλησία και μετά γήπεδο - , αν και επρόκειτο για την δολοφονία ενός μωρού - Παιδιού - Εφήβου, που τυπικά και μόνο - από ό,τι φαίνεται - ήταν στην δικαιοδοσία του.

Αυτό είναι ένα τεράστιο θέμα, θέμα με το οποίο θα ασχοληθώ κάποια άλλη μέρα, και επιδέχεται αρκετής ανάλυσης, αλλά νομίζω ό,τι το τραγούδι τα λέει όλα πολύ γλαφυρά και αντιπροσωπεύει ένα πολυ μέρος των νέων και των συναισθημάτων τους.

Καλοί είναι οι πρόλογοι, αλλά κάθε ένα τραγούδι και κάθε μορφή Τέχνης, ο καθένας οφείλει να την αναλύει από μόνος του χωρίς να λαμβάνει υπόψη του την γνώμη όλων των άλλων και αργότερα να το συζητάει. Άρα επί τω έργω:


Στίχοι: Κίτρινα Ποδήλατα
Μουσική: Κίτρινα Ποδήλατα
Πρώτη εκτέλεση: Κίτρινα Ποδήλατα

Γίναμε σκλάβοι δέκα τυπάκων
που τον πλανήτη τον κρεμάνε σαν μπρελόκ
θερίζουν πλούτη και σπέρνουν πείνα
θέλουν να δουν να φτύνουμε αίμα στη ρουτίνα
νοιάζονται τόσο για τα παιδιά σου
τους ψηφοφόρους που ’χεις μέσα στην κοιλιά σου
θα τους σπουδάσουν, δουλειά να πιάσουν
και με ρουσφέτια υποκλίσεις να χορτάσουν.

Μα εγώ θα ζήσω μέσα στη μέρα
θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
θέλω τον ήλιο και οξυγόνο
κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ν’ ανταμώνω
θέλω οξυγόνο, θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω, θέλω να ζήσω.

Κι άμα τα πάρω, θα πάρω φόρα
θα σας ρημάξω στις κλοτσιές στην ανηφόρα
άμα τα πάρω, δε θα μπορέσουν
δυο διμοιρίες από Μ.Α.Τ. να με βολέψουν
κι έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
κρύβομαι μέσα μου και κάνω πανικό
έτσι πλανιέμαι, έτσι ξεχνιέμαι
τη φαντασία μου χορεύω στο κενό.

Αξιοπρέπεια κι αρχές λείπουν ταξίδι
και την καρδιά μας που διψά ποτίζουν ξίδι
ματαιόδοξοι μασόνοι κυβερνάνε ρε
μα οι μεγάλοι χορηγοί που πολύ μας αγαπάνε
θα μας γλιτώσουν, είναι σπουδαίοι
θα μας αφήσουν να ρημάξουμε στα βράχια τελευταίοι
δημοκρατία κι αξιοκρατία
πλέον πωλούνται σε πανέρια σ’ ευκαιρία
μα εμείς πονάμε αυτό τον τόπο
σφίγγουμε δόντια και λουριά για την Ελλάδα, ρε γαμώ το
νομίζουνε ποτέ δε θα μιλάμε,
όμως τα πρόβατα τους λύκους θα τους φάνε.

Γι’ αυτό θα ζήσω μέσα στη μέρα
θέλω τα χέρια να σηκώνω στον αέρα
θέλω τον ήλιο και οξυγόνο
κι αυτό το μέλλον με ελπίδα ν’ ανταμώνω
αχ Ελλάδα, σ’ αγαπώ και βαθιά σ’ ευχαριστώ
που με έμαθες ποτέ να μην κωλώνω.

Μακάρι να συνεχίσουν έτσι τα παληκάρια, γιατί είναι νέοι και έχουν πολύ δρόμο μπροστά τους.

Υγ1. Αναρωτιέμαι τέτοιου είδους τραγούδια γράφονται και χάνονται μέσα στην όλη εποχή του τσιφτετελιού και του R n' B, ή ακόμα χειρότερα, μήπως δεν γράφονται καθόλου?!

Υγ.2 Ακόμα και αν γράφονται, για ποιό λόγο δεν ακούγονται? Μήπως και αυτό βρήκε το Φώς της δημοσιότητας για εμπορικούς σκοπούς? Γιατί θα πολύ απλά τότε θα πούλαγε ενώ σε άλλη περίοδο δεν θα είχε και τόσο πολύ απήχηση?