Σκυμμενος για ωρα πανω απο μια παλια φωτογραφια. Ετοιμος για μια ακομη ατομικη περιπλανηση. Ισως αυτο το χαρακτηρα να ειχαν ολες οι ως τωρα διαδρομες, μα η καλοκρυμμενη αθωοτητα παραμορφωνε συχνα την πραγματικοτητα. Πλεον δεν επιλεγει να "κρυβεται" μιας και εχει χαθει. Και αυτη οπως τα πυκνα εκεινα μαλλια που αποτυπωνει ο φωτογραφικος φακος. Τα καθαρα προσωπα των τοτε ημερων εχουν δωσει τη θεση τους σε μορφες σχηματισμενες απο ερωτηματικα. Αυτα τα συμβολα γεμιζουν τις σελιδες του τετραδιου πιο γρηγορα απο οτι θα ξαναγεμισει το αδειανο αυτο φεγγαρι. Δεν χρειαζονται καν 28 μερες, απλα μια αγκαλια, μια φραση,ενα βλεφαρο.
Και οντας σε μια αορατη μα υπαρκτη σχεση αλληλεπιδρασης με το χαρτι, αναρωτιεμαι τι με συνδεει πλεον με εκεινην την εικονα. Τοσοι λιγοι ειναι αυτοι που δεν την τσαλαπατησαν στις κατοπινες στιγμες της βεβαιοτητας ενος "αντιο, θα τα πουμε συντομα". Η τοσο ανιαρα προβλεψιμη πλειοψηφια στο μοτιβο της -μερα με τη μερα- αποκαθηλωσης του φωτογραφικου στιγμιοτυπου... Ειναι οι ιδιοι που συχνα γυρευουν εξηγηση για το αυτονοητο. Εκεινοι που τους ενδιαφερουν περισσοτερο οι τιτλοι σπουδων και ιδιοκτησιας. Ειρωνεια..? Την ιδια στιγμη θελουν υποτιτλους για να κατανοησουν τι λενε τα ματια του συνομιλητη τους...
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημιουργία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Δημιουργία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Λιγα ζωης βηματα...
Αναζητωντας να ανακαλυψω τι υπαρχει πισω απο τα κενα επικοινωνιας που δημιουργουν ιδεολογιες και αισθητικες.. Να ανοιξω την "κουρτινα" και να δω αυτον τον κοσμο που πεισματικα αρνειται να αναγνωρισει ο εγωισμος μα και η αγνοια μας.
Η λυτρωση μας.. Η στιγμη που δικαιωνεται στα μη γραφομενα του ο Σωκρατης και επιτελους ταξιδευουμε στο απειρο χωρις προκαθορισμενους προορισμους.. Ισως με εναν ημιδιαμορφωμενο σκοπο: η αγνοια μας να γινει "αγνοια και κατι".
Η λυτρωση μας.. Η συναισθηση της αγνοιας μας, το καθε ξεφυλλισμα σελιδας, το δευτερολεπτο εκεινο που πλαθεται ενας ηχος απο το μηδεν χωρις καποια βλεψη. Ισως τοτε να ειναι πιο πιθανο να συναντησει λιγες αραδες και να γινει και αυτος "ηχος και κατι".
Το λαθος μας.. Η αναγκη μας (ή ισως η αρρωστιας μας) να βαζουμε "μας" αντι για "μου"... Οποτε τα επομενα βηματα ας ειναι ενικου αριθμου... Θα ειναι ενικου αριθμου...
Καληνυχτα.. (Συνεχιζεται...)
Η λυτρωση μας.. Η στιγμη που δικαιωνεται στα μη γραφομενα του ο Σωκρατης και επιτελους ταξιδευουμε στο απειρο χωρις προκαθορισμενους προορισμους.. Ισως με εναν ημιδιαμορφωμενο σκοπο: η αγνοια μας να γινει "αγνοια και κατι".
Η λυτρωση μας.. Η συναισθηση της αγνοιας μας, το καθε ξεφυλλισμα σελιδας, το δευτερολεπτο εκεινο που πλαθεται ενας ηχος απο το μηδεν χωρις καποια βλεψη. Ισως τοτε να ειναι πιο πιθανο να συναντησει λιγες αραδες και να γινει και αυτος "ηχος και κατι".
Το λαθος μας.. Η αναγκη μας (ή ισως η αρρωστιας μας) να βαζουμε "μας" αντι για "μου"... Οποτε τα επομενα βηματα ας ειναι ενικου αριθμου... Θα ειναι ενικου αριθμου...
Καληνυχτα.. (Συνεχιζεται...)
Ο λαβυρινθος μιας ανοιξης...
Γέλιου ανάσα- μη μου μιλάς για παρελθόν
άσε τις μέρες όπως είναι.. Ένα άθροισμα στιγμών.
Στων γωνιών του μυαλού τις απόμερες κρυψώνες
γίνε εικόνα που αντέχει για χειμώνες…
Γίνε φιγούρα αλλοτινή που τις φωνές τους αψηφά
αφού ονειρεύεται τα απέριττα συχνά μοναχικά.
Με τις ματιές γιατρειά και συντροφιά μια αοριστία
που κάποιοι είπαν εμμονή και άλλοι έωλη ουτοπία
Μια ευκαιρία να πω όσα δεν πρόλαβα να αρθρώσω
μια στιγμή να σε δω πριν την αυλαία σηκώσω,
πριν με σταυρώσω και αφού μετανιώσω για όποια πράξη
γίνε αυτό που κανείς πόνος δεν κατάφερε να αλλάξει.
Γίνε νοιάξιμο που δεν ζητάει ανταπόδοση
και μια ακόμα πριν το αντίο πρόποση…
Ένα δίδαγμα που δεν κλείνεται μες σε γραμμές
και μια σβησμένη φράση στο βιβλίο με τις ευχές.
Το πιο τρωτό μου χθες που δεν στοιχειώνει μα ομορφαίνει
τα παροντικά συμβάντα σαν μαθαίνει.
Ένα αναπάντεχο φιλί μες σε μάτια που αργοκλείνουν
και διάσπαρτες φράσεις που τόσες πράξεις τις σβήνουν…
Όσα διαλέγουν να μείνουν μακριά από κλέη, φωταψίες
λόγια ενός δειλινού που διώχνουν χρόνιες φοβίες.
Μικρές και απλές ιστορίες που υπομένουν στη σιωπή
μιας και πιστεύουν θα μιλούν κάποια ανοιξιάτικη αυγή…
Αγνώστου θέα, μα απουσία ερωτημάτων
ησυχάζω υπό τον ήχο των πιο γήινων ακουσμάτων.
Στων παλιών μου τραυμάτων τις πληγές σαν τριγυρνώ
οι φόβοι διάλειμμα κάνουν, μα μια δικαίωση ζητώ…
Αταξινόμητη σκέψη- μ’ αυτή καιρό με έχει θρέψει
έχω χωρέσει μέσα της και δεν με έχει αποπέμψει,
μου’ χε γνέψει ανά στιγμές και δεν χαθήκαμε ευτυχώς
αφού συχνά στα ίδια μέρη αναζητούσαμε το φως.
Σε άλλους χρόνους- τροχιές ίδιες, σαν παράλληλες πορείες
σιωπηλές συλλαβές, σκόρπιες παντού φωτογραφίες.
Ας μην τραβήχτηκαν ποτέ.. Σε τραβάει μια στιγμή
εκεί που η κάθε μια λέξη μοιάζει τόσο περιττή,
όπου το βλέμμα αρκεί και εξηγήσεις δε χωρούν
μα οι υπάρξεις αθόρυβα νύχτες κυκλοφορούν.
Συχνά λεν πως δεν ακούν- απ’ το τοπίο μαγεμένες
και η γαλήνη μιας ματιάς είν’ το μελάνι πια στις πένες…
Απόκοσμες- ξένες γύρω’ δω οι αναμνήσεις
οι εμμονές σε εγκαταλείπουν, ίσως γίνουν αφηγήσεις…
Αν τον εαυτό σου αφήσεις να δει περά απ’ τα «γιατί»
μπορεί και ο χρόνος μια φορά δίπλα σου λίγο να σταθεί.
Μια εκδοχή.. που δεν φαντάστηκες λεπτό
κάπου εδώ.. Συνώνυμα μοιάζουν το απροσδιόριστο και απτό.
Ας στριμωχτώ. Τι και αν λαβύρινθος χαράζεται
κάποια ανοιξιάτικη αυγή μπορεί σαν στίχος να διαβάζεται…
Αν και καπως εκτος εποχης σαν τιτλος, αυτοι ειναι οι πρωτοι για ετουτη τη χρονια στιχοι που βρισκουν μια ομορφη κρυψωνα σε αυτο το μπλογκ...
άσε τις μέρες όπως είναι.. Ένα άθροισμα στιγμών.
Στων γωνιών του μυαλού τις απόμερες κρυψώνες
γίνε εικόνα που αντέχει για χειμώνες…
Γίνε φιγούρα αλλοτινή που τις φωνές τους αψηφά
αφού ονειρεύεται τα απέριττα συχνά μοναχικά.
Με τις ματιές γιατρειά και συντροφιά μια αοριστία
που κάποιοι είπαν εμμονή και άλλοι έωλη ουτοπία
Μια ευκαιρία να πω όσα δεν πρόλαβα να αρθρώσω
μια στιγμή να σε δω πριν την αυλαία σηκώσω,
πριν με σταυρώσω και αφού μετανιώσω για όποια πράξη
γίνε αυτό που κανείς πόνος δεν κατάφερε να αλλάξει.
Γίνε νοιάξιμο που δεν ζητάει ανταπόδοση
και μια ακόμα πριν το αντίο πρόποση…
Ένα δίδαγμα που δεν κλείνεται μες σε γραμμές
και μια σβησμένη φράση στο βιβλίο με τις ευχές.
Το πιο τρωτό μου χθες που δεν στοιχειώνει μα ομορφαίνει
τα παροντικά συμβάντα σαν μαθαίνει.
Ένα αναπάντεχο φιλί μες σε μάτια που αργοκλείνουν
και διάσπαρτες φράσεις που τόσες πράξεις τις σβήνουν…
Όσα διαλέγουν να μείνουν μακριά από κλέη, φωταψίες
λόγια ενός δειλινού που διώχνουν χρόνιες φοβίες.
Μικρές και απλές ιστορίες που υπομένουν στη σιωπή
μιας και πιστεύουν θα μιλούν κάποια ανοιξιάτικη αυγή…
Αγνώστου θέα, μα απουσία ερωτημάτων
ησυχάζω υπό τον ήχο των πιο γήινων ακουσμάτων.
Στων παλιών μου τραυμάτων τις πληγές σαν τριγυρνώ
οι φόβοι διάλειμμα κάνουν, μα μια δικαίωση ζητώ…
Αταξινόμητη σκέψη- μ’ αυτή καιρό με έχει θρέψει
έχω χωρέσει μέσα της και δεν με έχει αποπέμψει,
μου’ χε γνέψει ανά στιγμές και δεν χαθήκαμε ευτυχώς
αφού συχνά στα ίδια μέρη αναζητούσαμε το φως.
Σε άλλους χρόνους- τροχιές ίδιες, σαν παράλληλες πορείες
σιωπηλές συλλαβές, σκόρπιες παντού φωτογραφίες.
Ας μην τραβήχτηκαν ποτέ.. Σε τραβάει μια στιγμή
εκεί που η κάθε μια λέξη μοιάζει τόσο περιττή,
όπου το βλέμμα αρκεί και εξηγήσεις δε χωρούν
μα οι υπάρξεις αθόρυβα νύχτες κυκλοφορούν.
Συχνά λεν πως δεν ακούν- απ’ το τοπίο μαγεμένες
και η γαλήνη μιας ματιάς είν’ το μελάνι πια στις πένες…
Απόκοσμες- ξένες γύρω’ δω οι αναμνήσεις
οι εμμονές σε εγκαταλείπουν, ίσως γίνουν αφηγήσεις…
Αν τον εαυτό σου αφήσεις να δει περά απ’ τα «γιατί»
μπορεί και ο χρόνος μια φορά δίπλα σου λίγο να σταθεί.
Μια εκδοχή.. που δεν φαντάστηκες λεπτό
κάπου εδώ.. Συνώνυμα μοιάζουν το απροσδιόριστο και απτό.
Ας στριμωχτώ. Τι και αν λαβύρινθος χαράζεται
κάποια ανοιξιάτικη αυγή μπορεί σαν στίχος να διαβάζεται…
Αν και καπως εκτος εποχης σαν τιτλος, αυτοι ειναι οι πρωτοι για ετουτη τη χρονια στιχοι που βρισκουν μια ομορφη κρυψωνα σε αυτο το μπλογκ...
Γελωντας σε μερες με σεκλετια...
Μες το κατακαλοκαιρο και εσυ προσπαθεις να βαλεις σε σειρα τις σκεψεις σου. Βεβαια ποτε δεν τις ρωτησες αν αυτες θελουν να μπουν. Σε αλλες περιστασεις θα επελεγες τη σιγουρια της απαθειας. Αυτη τη φορα ομως συνεχιζεις...
Συνεχιζεις να δινεις σημασια στα λογια και ας ειχες πει οτι δεν θα το ξανακανες. Μιλαγες παντα για πραξεις. Στην ουσια και τα δυο θνητων αντιδρασεις ειναι, οποτε ισως δεν θα πρεπει ουτε να υπερεκτιμας τις μεν, ουτε να υποτιμας τις δε... Φτανει που τις αντιλαμβανεσαι. Βρισκεις τη "θεση" σου στο συμπαν.
Σε ενα διαστημα κυκλοθυμιας μαθαινεις καλα την εννοια της αποστασης. Αυτης της "κυριας" που ενιοτε σε εμποδιζει να πεις ή να κανεις. Παλι το διπτυχο "λογια-πραξεις". Μονο που τωρα εκφραστης εισαι εσυ ο ιδιος. Σκεψου το! Μπορει αυτη η "κυρια" να χαλιναγωγησει συναισθηματικες ορμες? Μη βιαστεις να απαντησεις! Ισως χασεις καποιες στιγμες, μα μπορει και να γνωρισεις νεα μονοπατια μεσα απο την αργοπορια σου και στο τελος να βρεις ενα φιλοξενο απαγκειο.
Μετα απο λιγο γνωριζεις απο πρωτο χερι την αισθηση της απωλειας και την αμηχανια της κρυαδας που σου προκαλει ενα ταρακουνημα. Ειναι οι στιγμες που τα καθε λογης μελανια στεγνωνουν αφου -ευτυχως ή δυστυχως- η κανονικότητά μας δεν εχει εφευρει λογια για αυτες τις περιστασεις. Ισως καλυτερα η σιωπη αναφωνεις!
Περιπλανιεσαι σιωπηλος στα μερη εκεινα που τα παντα ειναι λιγο πιο ανθρωπινα. Και οι ρυθμοι ειναι λιγο πιο ραθυμοι. Το ειχες αναγκη σκεφτεσαι. Ησυχαζεις... Ακους τους αγαπημενους σου ηχους που σε αντιθεση με τους προηγουμενους μηνες δεν προερχονται απο καποιο ακουστικο ή καποιο ηχειο.
Και εσυ μενεις στην γνωστη σου θεση! Κοιτας το φαρο και απο κει και περα πλαθεις ο ιδιος τις επομενες εικονες που ευτυχως αυτες δεν θα μεινουν παγερα αποθηκευμενες σε εναν σκληρο δισκο. Το χαρτι μετα απο καιρο σου κλεινει το ματι... Ψηλαφιζεις κομματια από το παρελθον σου και προσπαθεις να αναπλασεις ολα οσα εχεις απωλεσει κατα τη διαρκεια της μεγαλης διαδρομης. Χαμογελας ξανα με μια παιδικοτητα και οσο πιο αθωα μπορεις... Τι και αν οι μερες αυτες γεννουν σεκλετια...
Συνεχιζεις να δινεις σημασια στα λογια και ας ειχες πει οτι δεν θα το ξανακανες. Μιλαγες παντα για πραξεις. Στην ουσια και τα δυο θνητων αντιδρασεις ειναι, οποτε ισως δεν θα πρεπει ουτε να υπερεκτιμας τις μεν, ουτε να υποτιμας τις δε... Φτανει που τις αντιλαμβανεσαι. Βρισκεις τη "θεση" σου στο συμπαν.
Σε ενα διαστημα κυκλοθυμιας μαθαινεις καλα την εννοια της αποστασης. Αυτης της "κυριας" που ενιοτε σε εμποδιζει να πεις ή να κανεις. Παλι το διπτυχο "λογια-πραξεις". Μονο που τωρα εκφραστης εισαι εσυ ο ιδιος. Σκεψου το! Μπορει αυτη η "κυρια" να χαλιναγωγησει συναισθηματικες ορμες? Μη βιαστεις να απαντησεις! Ισως χασεις καποιες στιγμες, μα μπορει και να γνωρισεις νεα μονοπατια μεσα απο την αργοπορια σου και στο τελος να βρεις ενα φιλοξενο απαγκειο.
Μετα απο λιγο γνωριζεις απο πρωτο χερι την αισθηση της απωλειας και την αμηχανια της κρυαδας που σου προκαλει ενα ταρακουνημα. Ειναι οι στιγμες που τα καθε λογης μελανια στεγνωνουν αφου -ευτυχως ή δυστυχως- η κανονικότητά μας δεν εχει εφευρει λογια για αυτες τις περιστασεις. Ισως καλυτερα η σιωπη αναφωνεις!
Περιπλανιεσαι σιωπηλος στα μερη εκεινα που τα παντα ειναι λιγο πιο ανθρωπινα. Και οι ρυθμοι ειναι λιγο πιο ραθυμοι. Το ειχες αναγκη σκεφτεσαι. Ησυχαζεις... Ακους τους αγαπημενους σου ηχους που σε αντιθεση με τους προηγουμενους μηνες δεν προερχονται απο καποιο ακουστικο ή καποιο ηχειο.
Και εσυ μενεις στην γνωστη σου θεση! Κοιτας το φαρο και απο κει και περα πλαθεις ο ιδιος τις επομενες εικονες που ευτυχως αυτες δεν θα μεινουν παγερα αποθηκευμενες σε εναν σκληρο δισκο. Το χαρτι μετα απο καιρο σου κλεινει το ματι... Ψηλαφιζεις κομματια από το παρελθον σου και προσπαθεις να αναπλασεις ολα οσα εχεις απωλεσει κατα τη διαρκεια της μεγαλης διαδρομης. Χαμογελας ξανα με μια παιδικοτητα και οσο πιο αθωα μπορεις... Τι και αν οι μερες αυτες γεννουν σεκλετια...
Αναμεσα στα συννεφα...
Αναμεσα στα συννεφα- στην ουτοπια του διαστηματος
αντανακλαση μοιαζω του πιο γηινου συναισθηματος,
που χανεται μερα με τη μερα που κυλα
και αφηνει πισω του σειρες απο ερωτηματικα...
Μια δρασκελια.. Ενα ναι- μια ματια- μια επιλογη
ενα γιατι που ανυποχωρητα στεκεται καπου εκει.
Τρεις συλλαβες αρκουν να ξεδιαλυνει το τοπιο
μα ειναι πιο επωδυνο απ' οτι περιμενεις ενα αντιο...
Μες το κρυο κοντοστεκομαι με ιχνη προσδοκιας
στο συναπαντημα ευχων και της πιο συνθετης φοβιας,
στης αυπνιας και προσμονης το σταυροδρομι
αφηνω τα ονειρα να τραγουδησουν λιγο ακομη...
Στη σιωπη μου ψαχνω να βρω καιρο ενα ταιρι.
Ας ειναι αυτο... Ενα μοναχικο αστερι,
ενα ακομη δειλινο με τη ζαλαδα του κρασιου,
τη χαρμολυπη με συντοφια γνωστου ρυθμου..
Καλου-κακου τις πορτες πια λεω να κλεισω
του γυρω κοσμου οι φωνες να μεινουν πισω.
Και ας αφησω για μια φορα τα τυπικα
αφου αποπνεει δυσωδια τουτη δω η γειτονια...
-------------------------------------------
Αναμεσα στα συννεφα... Ενας ηλιος εμφανιζεται
οι ακτινες του σε σημαδευουν και ετσι προσδιοριζεται
μια σχεση αμφιδρομη εμπνευσης και ελπιδας
το θεμελιο της πιο αγνωστης πατριδας...
Αποτομα μαγευομαι- διστιχα σκαρφιζομαι
και οσο τα ματια κλεινω μεσα τους εξαφανιζομαι,
μεσα τους καπου βρισκομαι.. Δεν ρωτησα το πως
αφου η εξηγηση θα ειναι ο πιο ανυποφορος δεσμος...
Ατερμονα βαδιζω μες του κοσμου τις γωνιες
σε πολυσυχναστα συχνα μα και σε αποκοσμα μερη
τα μυστικα ολα τα αφηνω στις σφιχτες πια αγκαλιες
ποιος θα τα αγγιξει? Κανεις δεν ξερει...
Στης ηλιαχτιδας το φως- με ταξιδευει ενας ειρμος
της πιο ειλικρινους σκεψης η γεννηση και ο θυμος
που μενει ανεκφραστος... χρονια τη στεγη του ζητωντας
καποιες νυχτες σαν και αυτη παραμιλωντας...
Αναμεσα στα συννεφα... Βρισκεις μια αλλη "ελευθερια"
αφου η στεριανη σε αλλα μονοπατια εχει βρεθει
σιωπηλα συνομιλωντας- γραφοντας μια ιστορια
που της σβηστηκαν τα "εγω" και "εσυ"...
Το πρωτο μερος ειναι γραμμενο πριν καποιους μηνες σε ενα αεροπλανο και το δευτερο ολοκληρωθηκε πριν καποιες.. ωρες σε μια αρκετα φιλοξενη αιθουσα! Ισως, ετσι μπορει να εξηγηθει και μια αλλαγη στο υφος (αν υπαρχει!)..
Καλο μηνα σε λιγες ωρες και καλα να περνατε ο, τι και αν κανετε, οπου και αν βρισκεστε!
αντανακλαση μοιαζω του πιο γηινου συναισθηματος,
που χανεται μερα με τη μερα που κυλα
και αφηνει πισω του σειρες απο ερωτηματικα...
Μια δρασκελια.. Ενα ναι- μια ματια- μια επιλογη
ενα γιατι που ανυποχωρητα στεκεται καπου εκει.
Τρεις συλλαβες αρκουν να ξεδιαλυνει το τοπιο
μα ειναι πιο επωδυνο απ' οτι περιμενεις ενα αντιο...
Μες το κρυο κοντοστεκομαι με ιχνη προσδοκιας
στο συναπαντημα ευχων και της πιο συνθετης φοβιας,
στης αυπνιας και προσμονης το σταυροδρομι
αφηνω τα ονειρα να τραγουδησουν λιγο ακομη...
Στη σιωπη μου ψαχνω να βρω καιρο ενα ταιρι.
Ας ειναι αυτο... Ενα μοναχικο αστερι,
ενα ακομη δειλινο με τη ζαλαδα του κρασιου,
τη χαρμολυπη με συντοφια γνωστου ρυθμου..
Καλου-κακου τις πορτες πια λεω να κλεισω
του γυρω κοσμου οι φωνες να μεινουν πισω.
Και ας αφησω για μια φορα τα τυπικα
αφου αποπνεει δυσωδια τουτη δω η γειτονια...
-------------------------------------------
Αναμεσα στα συννεφα... Ενας ηλιος εμφανιζεται
οι ακτινες του σε σημαδευουν και ετσι προσδιοριζεται
μια σχεση αμφιδρομη εμπνευσης και ελπιδας
το θεμελιο της πιο αγνωστης πατριδας...
Αποτομα μαγευομαι- διστιχα σκαρφιζομαι
και οσο τα ματια κλεινω μεσα τους εξαφανιζομαι,
μεσα τους καπου βρισκομαι.. Δεν ρωτησα το πως
αφου η εξηγηση θα ειναι ο πιο ανυποφορος δεσμος...
Ατερμονα βαδιζω μες του κοσμου τις γωνιες
σε πολυσυχναστα συχνα μα και σε αποκοσμα μερη
τα μυστικα ολα τα αφηνω στις σφιχτες πια αγκαλιες
ποιος θα τα αγγιξει? Κανεις δεν ξερει...
Στης ηλιαχτιδας το φως- με ταξιδευει ενας ειρμος
της πιο ειλικρινους σκεψης η γεννηση και ο θυμος
που μενει ανεκφραστος... χρονια τη στεγη του ζητωντας
καποιες νυχτες σαν και αυτη παραμιλωντας...
Αναμεσα στα συννεφα... Βρισκεις μια αλλη "ελευθερια"
αφου η στεριανη σε αλλα μονοπατια εχει βρεθει
σιωπηλα συνομιλωντας- γραφοντας μια ιστορια
που της σβηστηκαν τα "εγω" και "εσυ"...
Το πρωτο μερος ειναι γραμμενο πριν καποιους μηνες σε ενα αεροπλανο και το δευτερο ολοκληρωθηκε πριν καποιες.. ωρες σε μια αρκετα φιλοξενη αιθουσα! Ισως, ετσι μπορει να εξηγηθει και μια αλλαγη στο υφος (αν υπαρχει!)..
Καλο μηνα σε λιγες ωρες και καλα να περνατε ο, τι και αν κανετε, οπου και αν βρισκεστε!
Πισω απο τα λογια τους...
-Με τα λογια τους χοερυεις, διασκεδαζεις, γελας, κλαις... σιγοτραγουδας... Σκεφτεσαι και υστερα σκεφτεσαι πανω στη σκεψη σου.. Και ομως ενω νοερα μπορει να συναντωνται με τοσους- χαοτικα αγνωστος ο αριθμος- ανθρωπους, εκεινοι στην τραγικα κυνικη πραγματικοτητα ειναι μονοι.. ειτε συνειδητα ειτε οχι..
-Μπορει να υπαρχει καποια Α,Γ,Ε,Ζ,Μ,Κ.... και να σε κανει να ξεχνας αυτη τη μοναξια.. Τωρα, γιατι εβαλα τον εαυτο μου στη θεση τους..? Οχι, οχι! Μην με κοιτατε περιεργα.. Δεν θα ελεγα ποτε οτι ειμαι ποιητης! Ισως, ομως μερικες φορες ειμαι τοσο μονος οσο αυτοι...
Υ.Γ Μιας και αρχισαμε με τα αρχικα, αυτη η αναρτηση ειναι αφιερωμενη στον Μ.Ρ. που εφυγε πριν απο καποιο καιρο και στο τελος του ηταν μονος.. Καλο βραδυ σε ολους και να περνατε ομορφα
-Μπορει να υπαρχει καποια Α,Γ,Ε,Ζ,Μ,Κ.... και να σε κανει να ξεχνας αυτη τη μοναξια.. Τωρα, γιατι εβαλα τον εαυτο μου στη θεση τους..? Οχι, οχι! Μην με κοιτατε περιεργα.. Δεν θα ελεγα ποτε οτι ειμαι ποιητης! Ισως, ομως μερικες φορες ειμαι τοσο μονος οσο αυτοι...
Υ.Γ Μιας και αρχισαμε με τα αρχικα, αυτη η αναρτηση ειναι αφιερωμενη στον Μ.Ρ. που εφυγε πριν απο καποιο καιρο και στο τελος του ηταν μονος.. Καλο βραδυ σε ολους και να περνατε ομορφα
Κατι απο εξισωση...
Καποιες μερες σαν τη σημερινη διαλεγω να μεινω μεσα και να μιλαω με εμενα.. ΜΟΝΟ..
Δειγμα οτι μεγαλωνω? Ισως. Δειγμα οτι σοβαρευω? Ισως..οχι! Παντα αυτοι οι αυτο-μονολογοι κρυβουν και μια περιπλανηση στο παρελθον.. Εκει που προσπαθουσα ολα να ειναι κανονιστικα τοποθετημενα στο μυαλο μου και στις σκεψεις μου. Χρονια μετα αναρωτιεμαι γιατι... Δεν ξερω τι να απαντησω. Ισως να φοβαμαι και την απαντηση! Εχω πια καταλαβει οτι ολες οι περιπλανησεις καταληγουν να μου αφηνουν μια γλυκοπικρη γευση. Απλα, η δοση της πικρας βλεπω πως εχει σα βασικη της μεταβλητη την κατασταση του τωρα.. Μονο που ζωη για μενα δεν ειναι οι εξισωσεις που καναμε στο γυμνασιο. Στη ζωη πολλες φορες υπαρχουν και τα αδιεξοδα.. Και εκει δεν αρκει να σκεφτεις με μαθηματικους ορους.. αν ακομα θυμασαι κατι απο εκεινες τις σχολικες ωρες..
Δειγμα οτι μεγαλωνω? Ισως. Δειγμα οτι σοβαρευω? Ισως..οχι! Παντα αυτοι οι αυτο-μονολογοι κρυβουν και μια περιπλανηση στο παρελθον.. Εκει που προσπαθουσα ολα να ειναι κανονιστικα τοποθετημενα στο μυαλο μου και στις σκεψεις μου. Χρονια μετα αναρωτιεμαι γιατι... Δεν ξερω τι να απαντησω. Ισως να φοβαμαι και την απαντηση! Εχω πια καταλαβει οτι ολες οι περιπλανησεις καταληγουν να μου αφηνουν μια γλυκοπικρη γευση. Απλα, η δοση της πικρας βλεπω πως εχει σα βασικη της μεταβλητη την κατασταση του τωρα.. Μονο που ζωη για μενα δεν ειναι οι εξισωσεις που καναμε στο γυμνασιο. Στη ζωη πολλες φορες υπαρχουν και τα αδιεξοδα.. Και εκει δεν αρκει να σκεφτεις με μαθηματικους ορους.. αν ακομα θυμασαι κατι απο εκεινες τις σχολικες ωρες..
Ακεφο(?) Παραληρημα...
Ακεφο Παραληρημα.. Τεσσερις τοιχοι και εγω.. Τεσσερις τοιχοι και εσυ.. Μες στα σκοταδια οι αναμνησεις δεν παιρνουν σαφη μορφη.. Απλα υπαρχουν.. Και δεν ξεφευγουν απο τη δινη των ερωτηματων. Αυτο το παιχνιδι του "πρωθυστερου" τους προσδιδει μια πικρα.. Μενει ανεκφραστη.. Μενει ατοφια.
Με ρωτας γιατι.. Εχουν περασει χρονια και δεν σου εχω απαντησει.. Ουτε εγω ξερω! Μαλλον δεν ηξερα ποτε. Απλα υπεθετα.. Βασισμενος σε εναν εμπειρισμο που ποτε δεν ανελυσα. Τωρα ομως θυμηθηκα.. Τωρα απλα βλεπω πιο καθαρα!
Και ξερεις κατι? Καποιες αφεγγαρες νυχτες σαν και αυτη περισσευουν τα λογια.. Ισως στερευει η εμπνευση -ή οπως αυτο λεγεται- και δεν αρκουν τα ποιηματα. Τοτε ξερεις τι εχει μονο απομεινει? Τα βλεμματα και οι σιωπες..
Το παραπανω κειμενο ειναι γραμμενο πριν λιγες μερες.. Ειναι αφιερωμενο σε εκεινους που μπορει να μην βλεπομαστε καποιο καιρο αλλα στην πραγματικοτητα ειναι παροντες στα ονειρα και στους εφιαλτες. Στα ομορφα και στα ασχημα. Στα παραληρηματα σαν και αυτο και στα ταξιδια.. Σε εκεινα που εγιναν και σε εκεινα που θα ρθουν.. Καληνυχτα
Με ρωτας γιατι.. Εχουν περασει χρονια και δεν σου εχω απαντησει.. Ουτε εγω ξερω! Μαλλον δεν ηξερα ποτε. Απλα υπεθετα.. Βασισμενος σε εναν εμπειρισμο που ποτε δεν ανελυσα. Τωρα ομως θυμηθηκα.. Τωρα απλα βλεπω πιο καθαρα!
Και ξερεις κατι? Καποιες αφεγγαρες νυχτες σαν και αυτη περισσευουν τα λογια.. Ισως στερευει η εμπνευση -ή οπως αυτο λεγεται- και δεν αρκουν τα ποιηματα. Τοτε ξερεις τι εχει μονο απομεινει? Τα βλεμματα και οι σιωπες..
Το παραπανω κειμενο ειναι γραμμενο πριν λιγες μερες.. Ειναι αφιερωμενο σε εκεινους που μπορει να μην βλεπομαστε καποιο καιρο αλλα στην πραγματικοτητα ειναι παροντες στα ονειρα και στους εφιαλτες. Στα ομορφα και στα ασχημα. Στα παραληρηματα σαν και αυτο και στα ταξιδια.. Σε εκεινα που εγιναν και σε εκεινα που θα ρθουν.. Καληνυχτα
Αστεγο ποιημα
Κριμα.. Βια στη βια και αλλο βημα
γεννιεται αστεγο ποιημα-βορα στο πρωτο το κυμα
Κριμα.. Πεθαινουμε τοσο αργα,ημιμαθαινουμε..
Στων διαβρωσεων την τροχια περιπλανιομαστε.
Παραγονται σβηστα μυαλα και αντιστεκομαστε
αν εχει καμερα κοντα...
Σκοτωνουμε.. Και ειναι πια σαν να βαδιζουμε
μα οσο αθωονουμε στις ενοχες μας τριγυριζουμε
Και οσο ελπιζουμε το μοιραιο αναβαλλουμε
μα οσο αγαπαμε στις ουτοπιες μας σαλπαρουμε..
Οσο ο φοβος ειναι η δευτερη μας φυση
καθε ετεροτητα θα εχει σιγησει..
θα επικρατησει μια οπτικη και αισθητικη
μια κουλτουρα ακινδυνη και πληκτικη..
Πλαστικη σιωπη.. Εθελουσια φυγη
Μαυρες εικονες και αμετρητα γιατι...
Βουβη γιορτη-που την ξυπνουν τα ερωτηματα
οργης και απελπισιας απο τα θυματα
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Προσωπα ασθενικα βυθισμενα στη μοναξια
οι ενσαρκωτες του τιποτα και πουθενα..
Χαμενη γενια στων αναμνησεων τον ρου
στη ματαια αναζητηση του μοναδικου..
Στου πηγαιμου το αγχος-στου γυρισμου το αντιο
ντυνεσαι αοριστος φοβος και κακογουστο αστειο,
γινεσαι ομοιοι ρολοι σε μια αδιαφορη πολη,
γινεσαι εκμεταλλευσης και απελπισιας το βολι..
Γινεσαι ακομα μια σιωπη που ηθελε νά'ναι κραυγη
μα τη βουληση χανει καπου στη διαδρομη...
Γινεσαι απλα μια διεκπεραιωση ή και τελετουργια,
ενα δειγμα ακομα πως προσλαμβανεται η ιστορια..
Γινεσαι μια μικρη αφορμη για να χαθουν και αλλες ζωες
Γινεσαι συνολο αριθμων.. Λεγονταν καποτε ψυχες.
Γινεσαι εικονα μουντη ή μια ασχημη στιγμη μου..
Καπου εκει και εγω σε βαφτιζω "εποχη μου".
Πληγη μου και ενα γραμμα μου στερνο,
που το αρχιζω γελώντας,να το τελειωσω δεν μπορω..
Σβηνει το φως μα μια σκια καπου αχνοφαινεται..
Ακουω: "κατι θα πω" και ομως τιποτα δεν λεγεται.
Σβηνει και η διαθεση ονειροταξιδεματος
εν μεσω γελιων και ενος ψευτικου βλεμματος..
Κυλαει ο χρονος, μου λες, τοσο γρηγορα εδω..
"νιωθω αστεγος σαν το ποιημα σου και εγω"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Καλη χρονια σε ολους αφου δεν τα χουμε πει απο τοτε.. Οι πρωτοι -αστεγοι- στιχοι για το 2011.. Το πρωτο μερος ειναι γραμμενο καποιους μηνες πριν και το δευτερο τις τελευταιες μερες του προηγουμενου χρονου..
Καλο σαββατοκυριακο σε ολους...
γεννιεται αστεγο ποιημα-βορα στο πρωτο το κυμα
Κριμα.. Πεθαινουμε τοσο αργα,ημιμαθαινουμε..
Στων διαβρωσεων την τροχια περιπλανιομαστε.
Παραγονται σβηστα μυαλα και αντιστεκομαστε
αν εχει καμερα κοντα...
Σκοτωνουμε.. Και ειναι πια σαν να βαδιζουμε
μα οσο αθωονουμε στις ενοχες μας τριγυριζουμε
Και οσο ελπιζουμε το μοιραιο αναβαλλουμε
μα οσο αγαπαμε στις ουτοπιες μας σαλπαρουμε..
Οσο ο φοβος ειναι η δευτερη μας φυση
καθε ετεροτητα θα εχει σιγησει..
θα επικρατησει μια οπτικη και αισθητικη
μια κουλτουρα ακινδυνη και πληκτικη..
Πλαστικη σιωπη.. Εθελουσια φυγη
Μαυρες εικονες και αμετρητα γιατι...
Βουβη γιορτη-που την ξυπνουν τα ερωτηματα
οργης και απελπισιας απο τα θυματα
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Προσωπα ασθενικα βυθισμενα στη μοναξια
οι ενσαρκωτες του τιποτα και πουθενα..
Χαμενη γενια στων αναμνησεων τον ρου
στη ματαια αναζητηση του μοναδικου..
Στου πηγαιμου το αγχος-στου γυρισμου το αντιο
ντυνεσαι αοριστος φοβος και κακογουστο αστειο,
γινεσαι ομοιοι ρολοι σε μια αδιαφορη πολη,
γινεσαι εκμεταλλευσης και απελπισιας το βολι..
Γινεσαι ακομα μια σιωπη που ηθελε νά'ναι κραυγη
μα τη βουληση χανει καπου στη διαδρομη...
Γινεσαι απλα μια διεκπεραιωση ή και τελετουργια,
ενα δειγμα ακομα πως προσλαμβανεται η ιστορια..
Γινεσαι μια μικρη αφορμη για να χαθουν και αλλες ζωες
Γινεσαι συνολο αριθμων.. Λεγονταν καποτε ψυχες.
Γινεσαι εικονα μουντη ή μια ασχημη στιγμη μου..
Καπου εκει και εγω σε βαφτιζω "εποχη μου".
Πληγη μου και ενα γραμμα μου στερνο,
που το αρχιζω γελώντας,να το τελειωσω δεν μπορω..
Σβηνει το φως μα μια σκια καπου αχνοφαινεται..
Ακουω: "κατι θα πω" και ομως τιποτα δεν λεγεται.
Σβηνει και η διαθεση ονειροταξιδεματος
εν μεσω γελιων και ενος ψευτικου βλεμματος..
Κυλαει ο χρονος, μου λες, τοσο γρηγορα εδω..
"νιωθω αστεγος σαν το ποιημα σου και εγω"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Καλη χρονια σε ολους αφου δεν τα χουμε πει απο τοτε.. Οι πρωτοι -αστεγοι- στιχοι για το 2011.. Το πρωτο μερος ειναι γραμμενο καποιους μηνες πριν και το δευτερο τις τελευταιες μερες του προηγουμενου χρονου..
Καλο σαββατοκυριακο σε ολους...
Στιγμες Νοσταλγιας
Μηχανικο γελιο ή μηπως αμηχανο? Μια σκεψη οτι τα χρονια περνανε και οτι σχεδον ολα οσα θυμιζουν τα παλια χανονται... Μενουν μονο οι αναμνησεις και τα απροσδιοριστα γελια. Φοβοι και ελπιδες, ενα κραμα που σε παγιδευει συχνα σε εναν ολο και πιο επικινδυνο λαβυρινθο. Να' ναι καλα αυτος που επινοησε τη σιωπη, που μπορει και ντυνει αρμονικα καποιες στιγμες σαν και αυτη που εζησα πριν απο λιγο.. Μερες γιορτινες και καποιοι μετρουν απουσιες εχοντας ολο και πιο σπανια στο πλευρο τους εναν -εξουθενωμενο- ποθο για το απροοπτο.
"Φρασεις ανθρωπων"... Δειγμα οτι πολλες φορες οι εννοιες της ιδιοτελειας και του συμφεροντος διεπουν ολο και πιο συχνα τις ζωες μας μεγαλωνοντας...
"Στιγμες Νοσταλγιας"... Δειγμα οτι ολο και πιο συχνα στο δωματιο αναδυεται το αρωμα της μοναξιας...
υ.γ.Καλες γιορτες σε ολους..!
"Φρασεις ανθρωπων"... Δειγμα οτι πολλες φορες οι εννοιες της ιδιοτελειας και του συμφεροντος διεπουν ολο και πιο συχνα τις ζωες μας μεγαλωνοντας...
"Στιγμες Νοσταλγιας"... Δειγμα οτι ολο και πιο συχνα στο δωματιο αναδυεται το αρωμα της μοναξιας...
υ.γ.Καλες γιορτες σε ολους..!
Εναλλαγες...
Περπατουσα στους καλοκαιρινους δρομους της μεγαλουπολης μεσα στο καταμεσημερο. Συμμετειχα, φωναζα, διεκδικουσα, γελουσα.. Ξαφνικα μεσα σε μια στιγμη ολα αυτα εγιναν ΦΟΒΟΣ. Ζωη, μου ειχες πει, ειναι η αποτομη εναλλαγη συναισθηματων. Δεν το ειχα αισθανθει. Μπροστα μου ο ιδιος ο εφιαλτης.. ουτε καν μεταμορφωμενος σε κατι.. Αυτο δηλαδη το λεμε ζωη? Μου κουνας συγκαταβατικα το κεφαλι.
Οι μερες περνουν και αλλα συναισθηματα πλαγιαζουν διπλα στον εξουθενωμενο αλλα και ανικητο φοβο.. Αυτη η εναλλαγη δεν ηταν και τοσο αποτομη. Και αυτην τη διαδικασια πως τη λεμε? Αγαπη ψιθυριζεις... Μονο αγαπη...
υ.γ Η αναρτηση μιλα για μια περιεργη μεσημεριανη και καλοκαιριατικη βολτα. Δεδομενα ειναι αυτο που οι αγγλομαθεις λενε off season. Ειναι φτιαγμενη εδω και καιρο, αλλα πανα κατι τυχαινε και δεν την ανεβαζα. Επειδη ομως αυτη η βολτα μηνες μετα, ακομα ειναι στριμωγμενη στις ακρες του μυαλου μου, δεν γινοταν να μην τη μοιραστω..
Οι μερες περνουν και αλλα συναισθηματα πλαγιαζουν διπλα στον εξουθενωμενο αλλα και ανικητο φοβο.. Αυτη η εναλλαγη δεν ηταν και τοσο αποτομη. Και αυτην τη διαδικασια πως τη λεμε? Αγαπη ψιθυριζεις... Μονο αγαπη...
υ.γ Η αναρτηση μιλα για μια περιεργη μεσημεριανη και καλοκαιριατικη βολτα. Δεδομενα ειναι αυτο που οι αγγλομαθεις λενε off season. Ειναι φτιαγμενη εδω και καιρο, αλλα πανα κατι τυχαινε και δεν την ανεβαζα. Επειδη ομως αυτη η βολτα μηνες μετα, ακομα ειναι στριμωγμενη στις ακρες του μυαλου μου, δεν γινοταν να μην τη μοιραστω..
απόπειρα πρόζας
aυγουστιάτικο το φεγγάρι, όμως αρκετά αδύναμο
αφήνει χώρο στα άστρα να του κάνουν παρέα
τρεμοσβήνοντας στην υγρασία.
____*____
Φωτεινά στίγματα ταξιδεύουν στον ουρανό σαν ιπτάμενοι δίσκοι...
Λες να επέστρεψαν να με πάρουν;!
Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι από εδώ.
Δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο είμαι εδώ.
Εντάξει, φυσικά και ήταν απλά ένα αεροπλάνο που περνούσε.
____*____
Κι όμως, αν και φαντάζει αστείο,
ξέρω πως κάποια μέρα, μετά από πολλά χρόνια, θα τα καταφέρω.
Κάμποσα από τα εκατομμύρια εκατομμυρίων σωματίδια που με αποτελούν
θα δραπετεύσουν προς διάφορες κατευθύνσεις στον πλανήτη και το σύμπαν.
άτομα υδρογόνου θα συνδεθούν με οξυγόνο
και θα σχηματίσουν στάλες κυμάτων στα πελάγη.
και καθώς θα συγκρουστούν με πλεούμενα
θα δροσίσουν ταξιδευτές των τροπικών κλιμάτων.
ελεύθερα ηλεκτρόνια θα παγιδευτούν γύρω από κάποιο πυρήνα
ανάμεσα στους πλανήτες κάποιου μακρινού γαλαξία
και θα ξαναφύγουν σαν ακτινοβολία
καθώς κάποιος μετεωρίτης θα φλέγεται.
Φαντάσου! Δε θα 'ναι καταπληκτικό;;;
Έτσι, κάποιος εξωγήινος δίπλα σε έναν κρατήρα
ίσως σηκώσει το μάτι πάνω στην κεραία του
και νομίσει πως ένα αστέρι πέφτει.
Ίσως κάνει και μια ευχή ελπίζοντας για κάτι καλύτερο...
αφήνει χώρο στα άστρα να του κάνουν παρέα
τρεμοσβήνοντας στην υγρασία.
____*____
Φωτεινά στίγματα ταξιδεύουν στον ουρανό σαν ιπτάμενοι δίσκοι...
Λες να επέστρεψαν να με πάρουν;!
Έτσι κι αλλιώς δεν είμαι από εδώ.
Δεν έχω ιδέα για ποιο λόγο είμαι εδώ.
Εντάξει, φυσικά και ήταν απλά ένα αεροπλάνο που περνούσε.
____*____
Κι όμως, αν και φαντάζει αστείο,
ξέρω πως κάποια μέρα, μετά από πολλά χρόνια, θα τα καταφέρω.
Κάμποσα από τα εκατομμύρια εκατομμυρίων σωματίδια που με αποτελούν
θα δραπετεύσουν προς διάφορες κατευθύνσεις στον πλανήτη και το σύμπαν.
άτομα υδρογόνου θα συνδεθούν με οξυγόνο
και θα σχηματίσουν στάλες κυμάτων στα πελάγη.
και καθώς θα συγκρουστούν με πλεούμενα
θα δροσίσουν ταξιδευτές των τροπικών κλιμάτων.
ελεύθερα ηλεκτρόνια θα παγιδευτούν γύρω από κάποιο πυρήνα
ανάμεσα στους πλανήτες κάποιου μακρινού γαλαξία
και θα ξαναφύγουν σαν ακτινοβολία
καθώς κάποιος μετεωρίτης θα φλέγεται.
Φαντάσου! Δε θα 'ναι καταπληκτικό;;;
Έτσι, κάποιος εξωγήινος δίπλα σε έναν κρατήρα
ίσως σηκώσει το μάτι πάνω στην κεραία του
και νομίσει πως ένα αστέρι πέφτει.
Ίσως κάνει και μια ευχή ελπίζοντας για κάτι καλύτερο...
Πάτα το...
Ρε Φίλε, τελικά είχες απόλυτο δίκιο.
Σου το αναγνωρίζω στο μπουκάλι που πίνουμε
Θυμάσαι τότε ?
Ναι ρε στην Πλατεία...
Σε χλεύασα, σε ειρωνεύτηκα
και γέλασα με την Θεωρία σου !!!
Μου φαινόσουν τελείως Τρελός.
Έλεγα Λόγια του Ποτού και αντανακλάσεις των Θέλω.
Γιατί ?
Για έναν και απλό λόγο.
Πίστεψα ότι δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί,
πως παραήταν μια ΘΕΩΡΙΑ.
Έλα όμως που συνέβη. Τελικά λόγια του πνεύματος.
Και το οξύμωρο???
Το έπαθα εγώ.
Ο Θωμάς...
Άγγιξα τις πληγές των σκέψεων σου.
Μετά από αυτό ξέρω που θα οδηγηθώ.
Καλύτερα? Χειρότερα? Αυθεντικά !
Μυρμήγκιασαν τα αυτιά μου να ακούω οτι άλλαξα, κουμπώθηκα , σοβάρεψα.
Μπορεί. Μάλλον συνέβη.
Δεν με νοιάζει πια.
Τώρα επιτέλους ...
ΒΛΕΠΩ.
Άνοιξες την πόρτα και μπήκε ΦΩΣ.
Ξέρω τι θα γίνει μετά. Κάτι από την αρχή.
Νιώθω πια τι επιθυμώ.
Γνωρίζω ποιός είμαι
και αυτό που έψαχνα τόσον καιρό.
ΕΜΕΝΑ.
Είμαι εγώ, όχι κάποιος άλλος, επιτέλους.
Ξέρω , Ρε Φίλε , οτι οι δυνατότητες μας είναι πιο πάνω από τον Ουρανό.
Ακόμα και αυτό που έλεγες μου φαντάζει εφικτό.
Πρέπει να κατοχυρώσεις την πατέντα.
Πολλοί θα γίνουν ευτυχείς.
Τί???
Δεν θυμάσαι, τι είχες πει τότε, ακριβώς?
Τότε μου είχες πεί...
Τα πάντα είναι εφικτά.
Κι όταν βαλτώσεις και τραβάς ζόρια
για να ξεκολλήσεις
αρκεί να μην ξεχνάς...
ΠΑΤΑ ΤO RESET !!!
Σου το αναγνωρίζω στο μπουκάλι που πίνουμε
Θυμάσαι τότε ?
Ναι ρε στην Πλατεία...
Σε χλεύασα, σε ειρωνεύτηκα
και γέλασα με την Θεωρία σου !!!
Μου φαινόσουν τελείως Τρελός.
Έλεγα Λόγια του Ποτού και αντανακλάσεις των Θέλω.
Γιατί ?
Για έναν και απλό λόγο.
Πίστεψα ότι δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί,
πως παραήταν μια ΘΕΩΡΙΑ.
Έλα όμως που συνέβη. Τελικά λόγια του πνεύματος.
Και το οξύμωρο???
Το έπαθα εγώ.
Ο Θωμάς...
Άγγιξα τις πληγές των σκέψεων σου.
Μετά από αυτό ξέρω που θα οδηγηθώ.
Καλύτερα? Χειρότερα? Αυθεντικά !
Μυρμήγκιασαν τα αυτιά μου να ακούω οτι άλλαξα, κουμπώθηκα , σοβάρεψα.
Μπορεί. Μάλλον συνέβη.
Δεν με νοιάζει πια.
Τώρα επιτέλους ...
ΒΛΕΠΩ.
Άνοιξες την πόρτα και μπήκε ΦΩΣ.
Ξέρω τι θα γίνει μετά. Κάτι από την αρχή.
Νιώθω πια τι επιθυμώ.
Γνωρίζω ποιός είμαι
και αυτό που έψαχνα τόσον καιρό.
ΕΜΕΝΑ.
Είμαι εγώ, όχι κάποιος άλλος, επιτέλους.
Ξέρω , Ρε Φίλε , οτι οι δυνατότητες μας είναι πιο πάνω από τον Ουρανό.
Ακόμα και αυτό που έλεγες μου φαντάζει εφικτό.
Πρέπει να κατοχυρώσεις την πατέντα.
Πολλοί θα γίνουν ευτυχείς.
Τί???
Δεν θυμάσαι, τι είχες πει τότε, ακριβώς?
Τότε μου είχες πεί...
Τα πάντα είναι εφικτά.
Κι όταν βαλτώσεις και τραβάς ζόρια
για να ξεκολλήσεις
αρκεί να μην ξεχνάς...
ΠΑΤΑ ΤO RESET !!!
Στο καπου εκει...
Μια νυχτα ακομα σιωπηλος στεκομαι.. Φτανει το πρωι
Πεταμενα χαρτια σχηματιζουν το γιατι
που εμφανιζεται τοσα δειλινα μ'αδυνατω
μια απαντηση να δωσω και να εξαφανιστω.. μαζι και αυτο
Συναισθηματικο κενο συνεπεια καθε εξαρτησης,
καθε ματιας και γελιου-καθε φυγης και αρνησης,
αοριστης ανασας γινομαι ερμηνευτης,
δημιουργος μιας ουτοπιας μυστικης, νυχτερινης..
Μιας ευχης αποδέκτης και εκφραστης
της χαμενης φαντασιας μονιμος θαυμαστης.
Αν αφεθεις στου παραμιλητου τη δινη
η αρχικη σιωπη πλεον σβηνει..
θα μεινει ενα αιολο ερωτηματικο
σε μια οψη θα βρω τη λυση..μα δεν θα το πω
δεν θα ακουστω- απλα θα το αισθανθω
παντα κατι θα λειπει, μα η αληθεια μενει εδω.
οσο και η αγαπη μου λες, μα ειν' οι λεξεις περιττες
ειναι αχρειαστες, ανθρωπινες, συμβατικες μορφες.
Οσα οι ματιες σε δευτερολεπτα ανταλλασσουν
ποσα λογια μπορουν να τα περιγραψουν?
Με αφηνω στης νοσταλγιας τα νερα
να κολυμπω μαζι με ονειρα απ΄αλλη εποχη
μια προχειρη σκεψη με αποσπα
και ετσι γοργα στη στερια με οδηγει..
Καπου εκει παγωνει το αιμα μου- σβηνει το ψεμα μου
η αληθεια κρυμμενη στο βλεμμα σου, στο βλεμμα μου,
στο τιποτα χαμενο καθε ονειρου μα ακους..
"να γινεις μερος του τιποτα" να μην τους παρακους..
Μικρους θεους τους προσκυνας συνειδητα
οσο πιστευεις σε αυτους τοσο φωλιαζει η μοναξια..
Τοσο συχνα σε μονολογους καταληγει
η αναποληση ονειρων που εχουν φυγει..
και εχουν μεινει καπυ απομερα απο το πληθος
ανμνησεις σωρο και οσα δεν προλαβες να πεις
να σου θυμιζουν συνεχως με επιδεικτικο υφος
πως εισαι δεσμιος μιας χρονιας σιωπης..
μην αφεθεις στων αισθηματων σου τις πλανες,
σε στιγμιαιες παρορμησεις οι επαιοντες θα σου πουν
μα η μοναξια και ο πονος σα γενούν στιχομανες
ολες τις συμβουλες ξαφνου αγνοουν...
ηρεμουν, λυτρωνονται και συνεχιζουν
πλεον δεν παραμιλουν- στοχαζονται νοερα
δεν κραυγαζουν και ομως γεφυρες χτιζουν
ωστε οι λεξεις τους να βρουνε συντροφια...
σε καθε ηρεμο μερος, σε καθε απομερη γωνια
σε γαληνιες ματιες- σε οποια διπλα σου ψυχη
στα γελια που χαριζουν πνοη στη γειτονια
σε γκρεμισμενες φυλακες, στο καπου εκει..
Πρωτη φετινη (αρκετα καθυστερημενη!) προσπαθεια καταγραφης καποιων σκεψεων.. Στο καπου εκει...
Πεταμενα χαρτια σχηματιζουν το γιατι
που εμφανιζεται τοσα δειλινα μ'αδυνατω
μια απαντηση να δωσω και να εξαφανιστω.. μαζι και αυτο
Συναισθηματικο κενο συνεπεια καθε εξαρτησης,
καθε ματιας και γελιου-καθε φυγης και αρνησης,
αοριστης ανασας γινομαι ερμηνευτης,
δημιουργος μιας ουτοπιας μυστικης, νυχτερινης..
Μιας ευχης αποδέκτης και εκφραστης
της χαμενης φαντασιας μονιμος θαυμαστης.
Αν αφεθεις στου παραμιλητου τη δινη
η αρχικη σιωπη πλεον σβηνει..
θα μεινει ενα αιολο ερωτηματικο
σε μια οψη θα βρω τη λυση..μα δεν θα το πω
δεν θα ακουστω- απλα θα το αισθανθω
παντα κατι θα λειπει, μα η αληθεια μενει εδω.
οσο και η αγαπη μου λες, μα ειν' οι λεξεις περιττες
ειναι αχρειαστες, ανθρωπινες, συμβατικες μορφες.
Οσα οι ματιες σε δευτερολεπτα ανταλλασσουν
ποσα λογια μπορουν να τα περιγραψουν?
Με αφηνω στης νοσταλγιας τα νερα
να κολυμπω μαζι με ονειρα απ΄αλλη εποχη
μια προχειρη σκεψη με αποσπα
και ετσι γοργα στη στερια με οδηγει..
Καπου εκει παγωνει το αιμα μου- σβηνει το ψεμα μου
η αληθεια κρυμμενη στο βλεμμα σου, στο βλεμμα μου,
στο τιποτα χαμενο καθε ονειρου μα ακους..
"να γινεις μερος του τιποτα" να μην τους παρακους..
Μικρους θεους τους προσκυνας συνειδητα
οσο πιστευεις σε αυτους τοσο φωλιαζει η μοναξια..
Τοσο συχνα σε μονολογους καταληγει
η αναποληση ονειρων που εχουν φυγει..
και εχουν μεινει καπυ απομερα απο το πληθος
ανμνησεις σωρο και οσα δεν προλαβες να πεις
να σου θυμιζουν συνεχως με επιδεικτικο υφος
πως εισαι δεσμιος μιας χρονιας σιωπης..
μην αφεθεις στων αισθηματων σου τις πλανες,
σε στιγμιαιες παρορμησεις οι επαιοντες θα σου πουν
μα η μοναξια και ο πονος σα γενούν στιχομανες
ολες τις συμβουλες ξαφνου αγνοουν...
ηρεμουν, λυτρωνονται και συνεχιζουν
πλεον δεν παραμιλουν- στοχαζονται νοερα
δεν κραυγαζουν και ομως γεφυρες χτιζουν
ωστε οι λεξεις τους να βρουνε συντροφια...
σε καθε ηρεμο μερος, σε καθε απομερη γωνια
σε γαληνιες ματιες- σε οποια διπλα σου ψυχη
στα γελια που χαριζουν πνοη στη γειτονια
σε γκρεμισμενες φυλακες, στο καπου εκει..
Πρωτη φετινη (αρκετα καθυστερημενη!) προσπαθεια καταγραφης καποιων σκεψεων.. Στο καπου εκει...
Μαντόνα
Τόσο καιρό έβλεπα το δέντρο
και έχανα το δάσος.
Αλλά πια όλα ξεδιάλυναν.
Κατακάθησε ο κουρνιαχτός.
Ήταν τόσο απλό να το καταλάβω
αλλά αναλώθηκα
σε υποθέσεις,
σε ψευτοεπιλογές,
και σε αρνήσεις.
Τελικά μεγάλη φάκα το μίσος.
Φαίνεται μόνον το τυράκι.
Αλλά σε εγκλωβίζει
χωρίς διέξοδο.
Θέλει κόπο να μισήσεις κάποιον.
Ιδίως κάποιον που νοιάζεσαι.
Θες αφορμές,
Έχεις ανάγκη κάτι.
Να χρησιμοποιήσεις,
Το οτιδήποτε.
Αλλά τελικά αυτό το Κάτι,
είναι που δεν σε αφήνει
να αφεθείς
στα μαύρα δόντια
και την κίτρινη όψη
του Μίσους.
Όλα παραμερίζουν μπροστά του.
Πέφτουν άψυχα,
ανενεργά,
νεκρά.
Τότε μένει μόνη.
Εκείνη.
Ορθή.
Στεντωρεία.
Αγέρωχη.
Να στέκεται ανάμεσα στα πτώματα,
τα αποσυντηθέμενα κουφάρια,
του Ψέμματος,
της Οργής,
του Μίσους.
Λάθος εντύπωση έχουν ορισμένοι.
Υποστηρίζουν εσφαλμένα
ότι στο τέλος επιβιώνει η Αλήθεια.
Στο τέλος υπερισχύει
πάντοτε
η Αγάπη.
και έχανα το δάσος.
Αλλά πια όλα ξεδιάλυναν.
Κατακάθησε ο κουρνιαχτός.
Ήταν τόσο απλό να το καταλάβω
αλλά αναλώθηκα
σε υποθέσεις,
σε ψευτοεπιλογές,
και σε αρνήσεις.
Τελικά μεγάλη φάκα το μίσος.
Φαίνεται μόνον το τυράκι.
Αλλά σε εγκλωβίζει
χωρίς διέξοδο.
Θέλει κόπο να μισήσεις κάποιον.
Ιδίως κάποιον που νοιάζεσαι.
Θες αφορμές,
Έχεις ανάγκη κάτι.
Να χρησιμοποιήσεις,
Το οτιδήποτε.
Αλλά τελικά αυτό το Κάτι,
είναι που δεν σε αφήνει
να αφεθείς
στα μαύρα δόντια
και την κίτρινη όψη
του Μίσους.
Όλα παραμερίζουν μπροστά του.
Πέφτουν άψυχα,
ανενεργά,
νεκρά.
Τότε μένει μόνη.
Εκείνη.
Ορθή.
Στεντωρεία.
Αγέρωχη.
Να στέκεται ανάμεσα στα πτώματα,
τα αποσυντηθέμενα κουφάρια,
του Ψέμματος,
της Οργής,
του Μίσους.
Λάθος εντύπωση έχουν ορισμένοι.
Υποστηρίζουν εσφαλμένα
ότι στο τέλος επιβιώνει η Αλήθεια.
Στο τέλος υπερισχύει
πάντοτε
η Αγάπη.
Αοριστολογίες...
Καλή Χρονιά σε όλους.. Είναι λίγο παραμελημένο τον τελευταίο καιρό το μπλογκ μας αλλά έτσι γίνεται όταν υπάρχουν οι υποχρεώσεις.. Κάποια πράγματα αναπόφευκτα παραμελούνται.. Η απαραίτητη εισαγωγή και η συνέχεια είναι ένα μικρό κειμενάκι που ετοίμαζα τον τελευταίο καιρό στο μυαλό μου και τώρα οι σκέψεις παίρνουν μορφή σαν λέξεις σε μια οθόνη....
Ξημέρωσε και ακόμα είσαι ξύπνιος.. Σχεδόν ίδια αρχή έχουν όλα τα γραπτά σου.. Σχεδόν ίδια αφετηρία έχουν οι διαδρομές σου.. Η ουσία είναι –ακόμα και αν έχουν τον ίδιο προορισμό- να συναντάνε διαφορετικά πράγματα στην πορεία τους.. Διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικές αντιδράσεις.. Η μονοτονία πολλές φορές μοιάζει με αργό θάνατο, με ένα προδιαγεγραμμένο τέλος που όλοι σιγοψιθυρίζουν και απλά περιμένουν τη στιγμή που θα έρθει..
Την τελευταία φορά που αποπειράθηκες να γράψεις κάτι παρόμοιο μιλούσες για θραύσματα.. Καταλαβαίνω πως τα θραύσματα αυτά έχουν μηδαμινή δύναμη.. Μπορεί να τα πατήσεις, ο πόνος να είναι μεγάλος, αλλά ξέρεις ότι είναι εφήμερος.. Μετά από ένα διάστημα θα έχει φύγει και το μόνο που θα έχει μείνει είναι το πολύ-πολύ ένα σημάδι.. Συνειδητοποιώ ότι τα λόγια τελικά είναι αυτά που έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη.. Ίσως είναι εκείνα που σου γεννούν και τις τόσες αναμνήσεις.. Τα λόγια που σου είχαν πει, τα λόγια που είχες πει.. Βασικά, δεν έχει και τόση σημασία.. Μπορεί να περνάνε χρόνια, αλλά στριμώχνονται σε μια άκρη του μυαλού σου και εκεί που λες ότι δεν υπάρχουν, εμφανίζονται.. Μπορεί την πιο ακατάλληλη στιγμή, μπορεί και την πιο κατάλληλη.. Ποτέ δεν ξέρεις.. Αυτό είναι η μαγεία και η ιδιομορφία συνάμα των λόγων..
Το σκέφτεσαι.. Δεν παίρνεις θέση.. Ξέρεις ότι αυτό είναι το καλύτερο! Είναι και της μόδας να μην παίρνεις θέση τώρα τελευταία… Δεν προδίδεις τις σκέψεις σου για να μην προδοθείς και εσύ στο μέλλον.. Μάταιος ο κόπος, αλλά θα το δεις στην πορεία.. Μην σε προκαταβάλω και εγώ με τις αοριστίες μου.. Έχω ήδη αρκετά προκαταβάλει τον εαυτό μου..
Οι πρώτες πρωινές ώρες περνάνε.. «Τέτοιες ώρες πριν κάποια χρόνια ξύπναγες για να πας στο σχολείο» μου λες.. Παγώνω.. «Είναι τόσο κοντινές αυτές εικόνες»… αλλά και τόσο μακρινές συμπληρώνεις.. Το μοτίβο της σιωπής επανέρχεται και σε αυτήν μας τη μεταμεσονύκτια συζήτηση.. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον η μαγεία της είναι μεγαλύτερη από αυτήν των λόγων και η επικινδυνότητα της σίγουρα μικρότερη… Οπότε…?
Όποτε αναγκαστικά πολλές φορές θα ζούμε μέσα σε αυτήν την εναλλαγή συναισθημάτων που γεννούν τα λόγια και σαν γιατρικό θα μοιραζόμαστε αυτόν τον «ήχο της σιωπής» κάποια βράδια σαν και αυτό με τους λίγους συνοδοιπόρους που μπορούν να τον αισθανθούν και εκείνοι και ίσως να τον κάνουν και αυτοί με τη σειρά τους λέξεις.. Ένας τέλειος κύκλος.. Καλό ξημέρωμα..
Ξημέρωσε και ακόμα είσαι ξύπνιος.. Σχεδόν ίδια αρχή έχουν όλα τα γραπτά σου.. Σχεδόν ίδια αφετηρία έχουν οι διαδρομές σου.. Η ουσία είναι –ακόμα και αν έχουν τον ίδιο προορισμό- να συναντάνε διαφορετικά πράγματα στην πορεία τους.. Διαφορετικά πρόσωπα, διαφορετικά συναισθήματα, διαφορετικές αντιδράσεις.. Η μονοτονία πολλές φορές μοιάζει με αργό θάνατο, με ένα προδιαγεγραμμένο τέλος που όλοι σιγοψιθυρίζουν και απλά περιμένουν τη στιγμή που θα έρθει..
Την τελευταία φορά που αποπειράθηκες να γράψεις κάτι παρόμοιο μιλούσες για θραύσματα.. Καταλαβαίνω πως τα θραύσματα αυτά έχουν μηδαμινή δύναμη.. Μπορεί να τα πατήσεις, ο πόνος να είναι μεγάλος, αλλά ξέρεις ότι είναι εφήμερος.. Μετά από ένα διάστημα θα έχει φύγει και το μόνο που θα έχει μείνει είναι το πολύ-πολύ ένα σημάδι.. Συνειδητοποιώ ότι τα λόγια τελικά είναι αυτά που έχουν πολύ μεγαλύτερη δύναμη.. Ίσως είναι εκείνα που σου γεννούν και τις τόσες αναμνήσεις.. Τα λόγια που σου είχαν πει, τα λόγια που είχες πει.. Βασικά, δεν έχει και τόση σημασία.. Μπορεί να περνάνε χρόνια, αλλά στριμώχνονται σε μια άκρη του μυαλού σου και εκεί που λες ότι δεν υπάρχουν, εμφανίζονται.. Μπορεί την πιο ακατάλληλη στιγμή, μπορεί και την πιο κατάλληλη.. Ποτέ δεν ξέρεις.. Αυτό είναι η μαγεία και η ιδιομορφία συνάμα των λόγων..
Το σκέφτεσαι.. Δεν παίρνεις θέση.. Ξέρεις ότι αυτό είναι το καλύτερο! Είναι και της μόδας να μην παίρνεις θέση τώρα τελευταία… Δεν προδίδεις τις σκέψεις σου για να μην προδοθείς και εσύ στο μέλλον.. Μάταιος ο κόπος, αλλά θα το δεις στην πορεία.. Μην σε προκαταβάλω και εγώ με τις αοριστίες μου.. Έχω ήδη αρκετά προκαταβάλει τον εαυτό μου..
Οι πρώτες πρωινές ώρες περνάνε.. «Τέτοιες ώρες πριν κάποια χρόνια ξύπναγες για να πας στο σχολείο» μου λες.. Παγώνω.. «Είναι τόσο κοντινές αυτές εικόνες»… αλλά και τόσο μακρινές συμπληρώνεις.. Το μοτίβο της σιωπής επανέρχεται και σε αυτήν μας τη μεταμεσονύκτια συζήτηση.. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον η μαγεία της είναι μεγαλύτερη από αυτήν των λόγων και η επικινδυνότητα της σίγουρα μικρότερη… Οπότε…?
Όποτε αναγκαστικά πολλές φορές θα ζούμε μέσα σε αυτήν την εναλλαγή συναισθημάτων που γεννούν τα λόγια και σαν γιατρικό θα μοιραζόμαστε αυτόν τον «ήχο της σιωπής» κάποια βράδια σαν και αυτό με τους λίγους συνοδοιπόρους που μπορούν να τον αισθανθούν και εκείνοι και ίσως να τον κάνουν και αυτοί με τη σειρά τους λέξεις.. Ένας τέλειος κύκλος.. Καλό ξημέρωμα..
Δε σε Φοβάμαι...
Μερικούς μήνες μετά... και στο μυαλό μου στοιβαγμένες εκείνες
οι απαγορεύσεις, οι προειδοποιήσεις , οι "νουθεσίες",
οι γεμάτες υστεροβουλία συμβουλές, οι "δηλώσεις"
από υπεύθυνους και ανεύθυνους, από αρμόδιους
και αναρμόδιους, από φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς,
από αθώους και ενόχους, από καλλιτέχνες και δημοσιογράφους,
από πολιτικούς και ρασοφόρους, από δικηγόρους
και εμπειρογνώμονες, από ιδεολόγους και από χούλιγκαν,
από βολεμένους και από επαίτες... στο μυαλό μου
εκείνες οι "αυθόρμητες πορείες" και αυτές οι
"οργανωμένες προβοκάτσιες" ... τα συνθήματα στους
τοίχους και κάποια ραγισμένα τζάμια υποδηλώνουν
πια το τί έγινε κάποιους μήνες πρίν... "ΟΧΙ"... για κάποιους αυτό που
συνέβη είναι φυλαγμένο μέσα τους... ωστόσο κάποιες
νύχτες σαν και αυτή αναλογίζομαι πως η απουσία
όσο και αν κάποιοι θα φωνάξουν δεν πρόκειται ν' αλλάξει μορφή...
Θα'ναι το ίδιο εφιαλτική...
και το ξεψυχισμένο σώμα δεν προβλέπεται να αναστηθεί...
περνώντας όλο και πιο συχνά τελευταία από αυτό το μέρος μια
φράση φωλιάζει σε μια άκρη του μυαλού μου...
"ΔΕ ΣΑΣ ΦΟΒΑΜΑΙ"...
αφού δεν μπορούμε να φέρουμε το χρόνο πίσω για
να αποτρέψουμε ένα γεγονός, τουλάχιστον ας υψώσουμε τις
φωνές αντίδρασης για να μην επαναληφθεί...
"ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΑΣ"
Δε σε φοβάμαι καθώς σε κυριεύει ο εγωισμός
ενώ γυρεύω αλληλεγγύη, δράσεις συλλογικές
η θεωρία αίολη, νοσηρός ο ψυχισμός
Ιδέα καμία. μονάχα εμμονές...
Απορρίπτεις ό,τι στο μυαλό σου δεν χωρά
και ό,τι δεν έκανες όταν ήσουν παιδί
ό,τι απ' την άνεση σου λιγάκι σ'αποσπά
σου μεταβάλλει την ρουτίνα την καθημερινή
με ταμπέλες και με όρους που δεν ξέρεις τι θα πούν
απευθύνεσαι σ' ανθρώπους που ποτέ δεν γνώρισες
η θρησκεία, το χρώμα και η εμφάνιση σου αρκούν
και αν μαζί σου δεν ταιριάζει (κάποιος) τον εξόρισες ... και τον αφόρισες
δεν σε φοβάμαι αφού κίνησες για αλλού
ενημερώνεις και μου λες εκεί εδράζεται η εξουσία σου
γι' αυτό φοράς τη μάσκα του αντικειμενικού
μα δεν με πείθει κανείς από την κουστωδία σου
εκ του ασφαλούς κ μονόπλευρα τις πιο πολλές φορές
διαστρευλώνεις καταστάσεις κ ανθρώπους θίγεις
λογοκρίνεις ως συνήθως τις δυσάρεστες φωνές
και αβίαστα σε συμπεράσματα θα καταλήγεις
δεν θα κρίνεις, ούτε θα αποκαλύπτεις
κάτι ενάντια σ' αυτό που λεν "Άρχουσα Τάξη"
είναι γνωστή η Τέχνη του να συγκαλύπτεις
και δεν έχει με τα χρόνια αλλάξει...
Δεν σε φοβάμαι γιατί το όπλο σου και η στολή
χρησιμεύουν για να ανελιχθείς κοινωνικά
και οι κάθε είδους κατασταλτικοί μηχανισμοί
το διαβατήριο για τα επόμενα σκαλιά
Νοσταλγείς τις εποχές που διατάζαν στρατηγοί
και οι ελευθερίες αιωρούνταν στο κενό
χαρακτηρίζεις όποιον σκέφτεται "ασύμμετρη απειλή"
και έτσι ποινικοποίησες το ρήμα "αντιδρώ"
Συλλογικό καλό - το Εθνικόν Συμφέρον
Εθνικόν Συμφέρον - Η ατομική σου προβολή
και μου φαίνεται στα αλήθεια τόσο ενδιαφέρον
πως η ιδεολογία γίνεται προσωπική βολή...
Δεν σε φοβάμαι, λοιπόν, κυβερνήτη των δειλών
απάνθρωπε εξουσιαστή των ψυχών...
Νομοθετείς, Εκτελείς και Δικάζεις
Δημοκρατικά - πιο απλά - διατάζεις
Μα δεν αλλάζεις κάτι ανιδιοτελώς
το όφελος σου στους λόγους γίνεται "Λαός"
η αδιαφορία μεταφράζεται "Όλα στο Φώς"
Και η αδικία "στη φυλακή ακόμα και πολιτικός"
μα όσο ετοιμάζεις τις πομπώδεις ομιλίες
υπάρχουν Κάποιοι που βρίσκουν κάπου αλλού διαφυγή
ακούν το "Θα" και εκεί τελειώνουν οι ουτοπίες
και στοιβαγμώνες πολλές ίσως φέρουν μια αλλαγή
οι απαγορεύσεις, οι προειδοποιήσεις , οι "νουθεσίες",
οι γεμάτες υστεροβουλία συμβουλές, οι "δηλώσεις"
από υπεύθυνους και ανεύθυνους, από αρμόδιους
και αναρμόδιους, από φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς,
από αθώους και ενόχους, από καλλιτέχνες και δημοσιογράφους,
από πολιτικούς και ρασοφόρους, από δικηγόρους
και εμπειρογνώμονες, από ιδεολόγους και από χούλιγκαν,
από βολεμένους και από επαίτες... στο μυαλό μου
εκείνες οι "αυθόρμητες πορείες" και αυτές οι
"οργανωμένες προβοκάτσιες" ... τα συνθήματα στους
τοίχους και κάποια ραγισμένα τζάμια υποδηλώνουν
πια το τί έγινε κάποιους μήνες πρίν... "ΟΧΙ"... για κάποιους αυτό που
συνέβη είναι φυλαγμένο μέσα τους... ωστόσο κάποιες
νύχτες σαν και αυτή αναλογίζομαι πως η απουσία
όσο και αν κάποιοι θα φωνάξουν δεν πρόκειται ν' αλλάξει μορφή...
Θα'ναι το ίδιο εφιαλτική...
και το ξεψυχισμένο σώμα δεν προβλέπεται να αναστηθεί...
περνώντας όλο και πιο συχνά τελευταία από αυτό το μέρος μια
φράση φωλιάζει σε μια άκρη του μυαλού μου...
"ΔΕ ΣΑΣ ΦΟΒΑΜΑΙ"...
αφού δεν μπορούμε να φέρουμε το χρόνο πίσω για
να αποτρέψουμε ένα γεγονός, τουλάχιστον ας υψώσουμε τις
φωνές αντίδρασης για να μην επαναληφθεί...
"ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΑΣ"
Δε σε φοβάμαι καθώς σε κυριεύει ο εγωισμός
ενώ γυρεύω αλληλεγγύη, δράσεις συλλογικές
η θεωρία αίολη, νοσηρός ο ψυχισμός
Ιδέα καμία. μονάχα εμμονές...
Απορρίπτεις ό,τι στο μυαλό σου δεν χωρά
και ό,τι δεν έκανες όταν ήσουν παιδί
ό,τι απ' την άνεση σου λιγάκι σ'αποσπά
σου μεταβάλλει την ρουτίνα την καθημερινή
με ταμπέλες και με όρους που δεν ξέρεις τι θα πούν
απευθύνεσαι σ' ανθρώπους που ποτέ δεν γνώρισες
η θρησκεία, το χρώμα και η εμφάνιση σου αρκούν
και αν μαζί σου δεν ταιριάζει (κάποιος) τον εξόρισες ... και τον αφόρισες
δεν σε φοβάμαι αφού κίνησες για αλλού
ενημερώνεις και μου λες εκεί εδράζεται η εξουσία σου
γι' αυτό φοράς τη μάσκα του αντικειμενικού
μα δεν με πείθει κανείς από την κουστωδία σου
εκ του ασφαλούς κ μονόπλευρα τις πιο πολλές φορές
διαστρευλώνεις καταστάσεις κ ανθρώπους θίγεις
λογοκρίνεις ως συνήθως τις δυσάρεστες φωνές
και αβίαστα σε συμπεράσματα θα καταλήγεις
δεν θα κρίνεις, ούτε θα αποκαλύπτεις
κάτι ενάντια σ' αυτό που λεν "Άρχουσα Τάξη"
είναι γνωστή η Τέχνη του να συγκαλύπτεις
και δεν έχει με τα χρόνια αλλάξει...
Δεν σε φοβάμαι γιατί το όπλο σου και η στολή
χρησιμεύουν για να ανελιχθείς κοινωνικά
και οι κάθε είδους κατασταλτικοί μηχανισμοί
το διαβατήριο για τα επόμενα σκαλιά
Νοσταλγείς τις εποχές που διατάζαν στρατηγοί
και οι ελευθερίες αιωρούνταν στο κενό
χαρακτηρίζεις όποιον σκέφτεται "ασύμμετρη απειλή"
και έτσι ποινικοποίησες το ρήμα "αντιδρώ"
Συλλογικό καλό - το Εθνικόν Συμφέρον
Εθνικόν Συμφέρον - Η ατομική σου προβολή
και μου φαίνεται στα αλήθεια τόσο ενδιαφέρον
πως η ιδεολογία γίνεται προσωπική βολή...
Δεν σε φοβάμαι, λοιπόν, κυβερνήτη των δειλών
απάνθρωπε εξουσιαστή των ψυχών...
Νομοθετείς, Εκτελείς και Δικάζεις
Δημοκρατικά - πιο απλά - διατάζεις
Μα δεν αλλάζεις κάτι ανιδιοτελώς
το όφελος σου στους λόγους γίνεται "Λαός"
η αδιαφορία μεταφράζεται "Όλα στο Φώς"
Και η αδικία "στη φυλακή ακόμα και πολιτικός"
μα όσο ετοιμάζεις τις πομπώδεις ομιλίες
υπάρχουν Κάποιοι που βρίσκουν κάπου αλλού διαφυγή
ακούν το "Θα" και εκεί τελειώνουν οι ουτοπίες
και στοιβαγμώνες πολλές ίσως φέρουν μια αλλαγή
Eμεινα μονος να κοιταω τη βροχη..
Ηταν Κυριακη και στο τηλεφωνο εσυ
η φωνη σου χαμηλη.. Κρυβοσουν πισω απο αυτη
Το βραδυ ημασταν μαζι και ανησυχησα γιατι
δεν συνηθισες να παιρνεις ποτε τοσο πρωι..
Καμποσους μηνες μαζι πως σε ειχα μαθει ειχα πει
μα απο αυταπατες νιωθω τωρα οτι ειχα κυκλωθει..
Δεν ξερω αληθεια να πω αν ηταν κατι αληθινο
μηπως δεν επρεπε θαρρω εκει να παρασυρθω...
Ομως εκεινη τη μερα ηταν αλλιως
Ημουν αλλιως, νομιζα πως ησουν το φως...
Πιστευα καπου αλλου.. Εμπιστευομουν εσενα
μα κεινη η λεξη ηταν πλεον σε χειλη ξενα..
Την Κυριακη εκεινη σε ακουγα ευλαβικα
ο καθε λογος σου ειχε αποδεκτη την καρδια..
Ειχες φωλιασει εκει απ' την πρωτη στιγμη
απ' την πρωτη ματια ως το πρωτο φιλι...
Αδυναμια μου ησουν.. Ανθρωπινη αδυναμια...
Ερωτευεσαι και δεν εχει θεραπεια...
Δεν ακους καλα, δεν βλεπεις καθαρα..
Καταλαβαινεις ελαχιστα και αυτα απατηλα..
Γραφεις οσο αντεχεις.. Σελιδες γεμιζεις
αυτην αγγιζεις και σε αυτην τις χαριζεις...
Ωρες μαζι της περνας, μα ποτε δεν κουραζεσαι
κατι σου λεει με τροπο μα ουτε που το επεξεργαζεσαι..
Και το πρωινο εκεινο ηθελες κατι να πεις..
Η ωρα περνουσε.. Ειχα πλεον ξυπνησει..
Δυσκολευοσουν ωστοσο να εκφραστεις
Και αυτο με ειχε τοσο θορυβησει..
Μου χες πει να μη φοβαμαι τιποτα
μα με τον ηχο της φωνης σου φοβομουν
πως και παλι θα γυρνουσα στο "τιποτα"...
Μετα απο λιγο θα επαληθευομουν..
Ως τη μερα εκεινη ονειρα εκανα
και ησουν παντα παρουσα εκει...
Δεν το ενιωθα πως καθε μερα σε εχανα
Πες μου αραγε τι ενιωσες και εσυ...
... Μα καλυτερα μην πουμε αλλη λεξη
τα πες εξαλλου ολα κεινη την Κυριακη
ο καθενας πια μπορει να επιλεξει
το τελος που θα θελει να δει...
Ηταν Κυριακη και στο τηλεφωνο εσυ
η φωνη σου χαμηλη.. Κρυβοσουν πισω απο αυτη...
Μιση ωρα περνα και καταφερνεις να πεις
"Δεν παει αλλο"... Τελος της δικης μας διαδρομης
Περασαμε καλα και αυτο μου ειν' αρκετο
το παραπανω απο σενα ξερω πως δεν θα το βρω...
Δεν ηταν ερωτας λες αυτο που ζησαμε και εγω
ψαχνω εναγωνιως απο καπου να πιαστω...
Βυθιζομαι στις σκεψεις που πλαθει το μυαλο
5 σταγονες βροχης μου αποσπουν την προσοχη..
Σταθηκα ωρα στο παραθυρο χωρις να μιλω..
και εμεινα μονος να κοιταω τη βροχη...
Υ.Γ Οι στιχοι αυτοι ειναι γραμμενοι πριν απο 1 χρονο και 2 μηνες.. Το θεμα τους, οπως λεω τωρα τελευταια, ειναι απλα βγαλμενο μεσα απο τη ζωη..! Οταν πρωταρχισα να γραφω στιχους στο μπλογκ ειχα σκεφτει να ανεβαζω μονο "καινουρια πειραματα".. Σημερα κανω μια εξαιρεση.. Ειναι και Κυριακη, βρεχει και ολες οι εικονες συντελουν ωστε ενα χαρτι που θα μενε σε ενα ραφι να παρει και αυτο μια θεση στο διαδικτυο... Οχι, οτι αλλαζει κατι αλλα ετσι..
Οι στιχοι αυτοι ειναι το καταλληλο καταφυγιο και γιατρικο για μια κρυα μερα σαν την σημερινη.. Καλη Κυριακη σε ολους και περαστικα σε οσους ειναι αρρωστοι...!!
η φωνη σου χαμηλη.. Κρυβοσουν πισω απο αυτη
Το βραδυ ημασταν μαζι και ανησυχησα γιατι
δεν συνηθισες να παιρνεις ποτε τοσο πρωι..
Καμποσους μηνες μαζι πως σε ειχα μαθει ειχα πει
μα απο αυταπατες νιωθω τωρα οτι ειχα κυκλωθει..
Δεν ξερω αληθεια να πω αν ηταν κατι αληθινο
μηπως δεν επρεπε θαρρω εκει να παρασυρθω...
Ομως εκεινη τη μερα ηταν αλλιως
Ημουν αλλιως, νομιζα πως ησουν το φως...
Πιστευα καπου αλλου.. Εμπιστευομουν εσενα
μα κεινη η λεξη ηταν πλεον σε χειλη ξενα..
Την Κυριακη εκεινη σε ακουγα ευλαβικα
ο καθε λογος σου ειχε αποδεκτη την καρδια..
Ειχες φωλιασει εκει απ' την πρωτη στιγμη
απ' την πρωτη ματια ως το πρωτο φιλι...
Αδυναμια μου ησουν.. Ανθρωπινη αδυναμια...
Ερωτευεσαι και δεν εχει θεραπεια...
Δεν ακους καλα, δεν βλεπεις καθαρα..
Καταλαβαινεις ελαχιστα και αυτα απατηλα..
Γραφεις οσο αντεχεις.. Σελιδες γεμιζεις
αυτην αγγιζεις και σε αυτην τις χαριζεις...
Ωρες μαζι της περνας, μα ποτε δεν κουραζεσαι
κατι σου λεει με τροπο μα ουτε που το επεξεργαζεσαι..
Και το πρωινο εκεινο ηθελες κατι να πεις..
Η ωρα περνουσε.. Ειχα πλεον ξυπνησει..
Δυσκολευοσουν ωστοσο να εκφραστεις
Και αυτο με ειχε τοσο θορυβησει..
Μου χες πει να μη φοβαμαι τιποτα
μα με τον ηχο της φωνης σου φοβομουν
πως και παλι θα γυρνουσα στο "τιποτα"...
Μετα απο λιγο θα επαληθευομουν..
Ως τη μερα εκεινη ονειρα εκανα
και ησουν παντα παρουσα εκει...
Δεν το ενιωθα πως καθε μερα σε εχανα
Πες μου αραγε τι ενιωσες και εσυ...
... Μα καλυτερα μην πουμε αλλη λεξη
τα πες εξαλλου ολα κεινη την Κυριακη
ο καθενας πια μπορει να επιλεξει
το τελος που θα θελει να δει...
Ηταν Κυριακη και στο τηλεφωνο εσυ
η φωνη σου χαμηλη.. Κρυβοσουν πισω απο αυτη...
Μιση ωρα περνα και καταφερνεις να πεις
"Δεν παει αλλο"... Τελος της δικης μας διαδρομης
Περασαμε καλα και αυτο μου ειν' αρκετο
το παραπανω απο σενα ξερω πως δεν θα το βρω...
Δεν ηταν ερωτας λες αυτο που ζησαμε και εγω
ψαχνω εναγωνιως απο καπου να πιαστω...
Βυθιζομαι στις σκεψεις που πλαθει το μυαλο
5 σταγονες βροχης μου αποσπουν την προσοχη..
Σταθηκα ωρα στο παραθυρο χωρις να μιλω..
και εμεινα μονος να κοιταω τη βροχη...
Υ.Γ Οι στιχοι αυτοι ειναι γραμμενοι πριν απο 1 χρονο και 2 μηνες.. Το θεμα τους, οπως λεω τωρα τελευταια, ειναι απλα βγαλμενο μεσα απο τη ζωη..! Οταν πρωταρχισα να γραφω στιχους στο μπλογκ ειχα σκεφτει να ανεβαζω μονο "καινουρια πειραματα".. Σημερα κανω μια εξαιρεση.. Ειναι και Κυριακη, βρεχει και ολες οι εικονες συντελουν ωστε ενα χαρτι που θα μενε σε ενα ραφι να παρει και αυτο μια θεση στο διαδικτυο... Οχι, οτι αλλαζει κατι αλλα ετσι..
Οι στιχοι αυτοι ειναι το καταλληλο καταφυγιο και γιατρικο για μια κρυα μερα σαν την σημερινη.. Καλη Κυριακη σε ολους και περαστικα σε οσους ειναι αρρωστοι...!!
Παραξενο κραμα
"Ζυγωνω και αποψε σε εναν ηρεμο τονο...
Εχω στη σκεψη μονο πως θα παγωσω το χρονο
Πως θα αποτρεψω το φονο σκεψεων, συναισθηματων
πως να κανω τη ζωη να χει τη γλυκα ποιηματων...
Ματαιο κιολας που το σκεφτομαι θα πεις
Τουτη τη νυχτα η ουτοπια ειν΄στη θεση της σιωπης
Οργανωτης ονειρων, απωθημενων και εικονων
πεταμενων στο διαβα των αιωνων"..
...Και σημερα το ξημερωμα η ουτοπια ειναι οδηγος.. Τωρα το που θα βγαλει δεν ξερω.. Ετσι και αλλιως αυτη ειναι η μαγεια του ταξιδιου.. Να μην ξερεις ποιος θα ειναι ο προορισμος.. Και παντα να χανεσαι στο δρομο.. Φτανει ομως να προσεχεις.. Φτανει να αγαπας αυτο που εσυ οριζεις σα ζωη σου και οταν ερχονται οι στραβες να μην θες να την κανεις..
"Κρυμμενη Ελπιδα... Προσεχε ειν' παγιδα...
μα δεν ακους τις μεσα σου φωνες
Και τριγυρνας σε μια αγνωστη πατριδα
σε ουτοπιες, σε ονειρικες στιγμες..
Ομως για δες την πιο ακαταλληλη στιγμη
ο εφιαλτης ειναι εκει... Παραμονευει
Κυλουν τα χρονια... Η αισθηση παντα κοινη
Αυτος ο γριφος παντα μου λες πως σε παιδευει"
... Τοσα ειναι που μας παιδευουν στην καθημερινοτητα μας.. Απλα το θεμα ειναι να τα ζουμε μεχρι τελος.. Ισως ετσι ακομα και η μελαγχολια που μας διακρινει ανα στιγμες να εχει εναν πιο γλυκο τονο... Ισως παλι και οχι...
"Σε μια κρυψωνα κλεινεται η ψυχη μου
μα δεν τη νιωθω σαν φυλακη ευτυχως
Ισως η καθε μοναχικη στιγμη μου...
να αλλαζει εκει νοημα διαρκως..
Χωρις να ξερω το πως, χωρις να θελω να μαθω
Χωρις να πρεπει να ακουσω μια συμβουλη
Ο,τι και αν ζησω, ο,τι και αν παθω
θελω απλα καπου εκει να στριμωχθει"...
... Και σε αυτο το ξημερωμα προορισμος των σκεψεων ηταν μια κρυψωνα.. Οπως τοσα χρονια... Σου δινει την αισθηση της ηρεμιας ακομα και αν δεν την εχεις... Στην τελικη θα την εχει κανεις μας ποτε..? Καλο ξημερωμα...
Υ.Γ 1 Η μουσικη αναρτηση γιοκ.. Ηταν για τη συναυλια των Active Member στο Gagarin, αλλα με αυτα και με αυτα παλιωσε.. Δεν πειραζει, καποια αλλη φορα θα ασχοληθω με το συγκεκριμενο γκρουπ
Υ.Γ 2 Ενω μπορει να μην εχουμε κανει αναρτηση για 5 μερες, κανουμε δυο σε μιση ωρα... Και τι ωρα...! Η αναρτηση του ξενιτεμενου μας Athos τα σπαει..! Το εξωτερικο δινει εμπνευση τελικα...
Υ.Γ. 3 Χρονια πολλα και μεσω του μπλογκ my bro..! Αυτη η αναρτηση ειναι και για σενα.. γιατι προσπαθησα να "δανειστω" λιγο το στυλ σου..!
Εχω στη σκεψη μονο πως θα παγωσω το χρονο
Πως θα αποτρεψω το φονο σκεψεων, συναισθηματων
πως να κανω τη ζωη να χει τη γλυκα ποιηματων...
Ματαιο κιολας που το σκεφτομαι θα πεις
Τουτη τη νυχτα η ουτοπια ειν΄στη θεση της σιωπης
Οργανωτης ονειρων, απωθημενων και εικονων
πεταμενων στο διαβα των αιωνων"..
...Και σημερα το ξημερωμα η ουτοπια ειναι οδηγος.. Τωρα το που θα βγαλει δεν ξερω.. Ετσι και αλλιως αυτη ειναι η μαγεια του ταξιδιου.. Να μην ξερεις ποιος θα ειναι ο προορισμος.. Και παντα να χανεσαι στο δρομο.. Φτανει ομως να προσεχεις.. Φτανει να αγαπας αυτο που εσυ οριζεις σα ζωη σου και οταν ερχονται οι στραβες να μην θες να την κανεις..
"Κρυμμενη Ελπιδα... Προσεχε ειν' παγιδα...
μα δεν ακους τις μεσα σου φωνες
Και τριγυρνας σε μια αγνωστη πατριδα
σε ουτοπιες, σε ονειρικες στιγμες..
Ομως για δες την πιο ακαταλληλη στιγμη
ο εφιαλτης ειναι εκει... Παραμονευει
Κυλουν τα χρονια... Η αισθηση παντα κοινη
Αυτος ο γριφος παντα μου λες πως σε παιδευει"
... Τοσα ειναι που μας παιδευουν στην καθημερινοτητα μας.. Απλα το θεμα ειναι να τα ζουμε μεχρι τελος.. Ισως ετσι ακομα και η μελαγχολια που μας διακρινει ανα στιγμες να εχει εναν πιο γλυκο τονο... Ισως παλι και οχι...
"Σε μια κρυψωνα κλεινεται η ψυχη μου
μα δεν τη νιωθω σαν φυλακη ευτυχως
Ισως η καθε μοναχικη στιγμη μου...
να αλλαζει εκει νοημα διαρκως..
Χωρις να ξερω το πως, χωρις να θελω να μαθω
Χωρις να πρεπει να ακουσω μια συμβουλη
Ο,τι και αν ζησω, ο,τι και αν παθω
θελω απλα καπου εκει να στριμωχθει"...
... Και σε αυτο το ξημερωμα προορισμος των σκεψεων ηταν μια κρυψωνα.. Οπως τοσα χρονια... Σου δινει την αισθηση της ηρεμιας ακομα και αν δεν την εχεις... Στην τελικη θα την εχει κανεις μας ποτε..? Καλο ξημερωμα...
Υ.Γ 1 Η μουσικη αναρτηση γιοκ.. Ηταν για τη συναυλια των Active Member στο Gagarin, αλλα με αυτα και με αυτα παλιωσε.. Δεν πειραζει, καποια αλλη φορα θα ασχοληθω με το συγκεκριμενο γκρουπ
Υ.Γ 2 Ενω μπορει να μην εχουμε κανει αναρτηση για 5 μερες, κανουμε δυο σε μιση ωρα... Και τι ωρα...! Η αναρτηση του ξενιτεμενου μας Athos τα σπαει..! Το εξωτερικο δινει εμπνευση τελικα...
Υ.Γ. 3 Χρονια πολλα και μεσω του μπλογκ my bro..! Αυτη η αναρτηση ειναι και για σενα.. γιατι προσπαθησα να "δανειστω" λιγο το στυλ σου..!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)