Λιγα ζωης βηματα...

Αναζητωντας να ανακαλυψω τι υπαρχει πισω απο τα κενα επικοινωνιας που δημιουργουν ιδεολογιες και αισθητικες.. Να ανοιξω την "κουρτινα" και να δω αυτον τον κοσμο που πεισματικα αρνειται να αναγνωρισει ο εγωισμος μα και η αγνοια μας.
Η λυτρωση μας.. Η στιγμη που δικαιωνεται στα μη γραφομενα του ο Σωκρατης και επιτελους ταξιδευουμε στο απειρο χωρις προκαθορισμενους προορισμους.. Ισως με εναν ημιδιαμορφωμενο σκοπο: η αγνοια μας να γινει "αγνοια και κατι".
Η λυτρωση μας.. Η συναισθηση της αγνοιας μας, το καθε ξεφυλλισμα σελιδας, το δευτερολεπτο εκεινο που πλαθεται ενας ηχος απο το μηδεν χωρις καποια βλεψη. Ισως τοτε να ειναι πιο πιθανο να συναντησει λιγες αραδες και να γινει και αυτος "ηχος και κατι".
Το λαθος μας.. Η αναγκη μας (ή ισως η αρρωστιας μας) να βαζουμε "μας" αντι για "μου"... Οποτε τα επομενα βηματα ας ειναι ενικου αριθμου... Θα ειναι ενικου αριθμου...

Καληνυχτα.. (Συνεχιζεται...)

Ο λαβυρινθος μιας ανοιξης...

Γέλιου ανάσα- μη μου μιλάς για παρελθόν
άσε τις μέρες όπως είναι.. Ένα άθροισμα στιγμών.
Στων γωνιών του μυαλού τις απόμερες κρυψώνες
γίνε εικόνα που αντέχει για χειμώνες…
Γίνε φιγούρα αλλοτινή που τις φωνές τους αψηφά
αφού ονειρεύεται τα απέριττα συχνά μοναχικά.
Με τις ματιές γιατρειά και συντροφιά μια αοριστία
που κάποιοι είπαν εμμονή και άλλοι έωλη ουτοπία
Μια ευκαιρία να πω όσα δεν πρόλαβα να αρθρώσω
μια στιγμή να σε δω πριν την αυλαία σηκώσω,
πριν με σταυρώσω και αφού μετανιώσω για όποια πράξη
γίνε αυτό που κανείς πόνος δεν κατάφερε να αλλάξει.
Γίνε νοιάξιμο που δεν ζητάει ανταπόδοση
και μια ακόμα πριν το αντίο πρόποση…
Ένα δίδαγμα που δεν κλείνεται μες σε γραμμές
και μια σβησμένη φράση στο βιβλίο με τις ευχές.
Το πιο τρωτό μου χθες που δεν στοιχειώνει μα ομορφαίνει
τα παροντικά συμβάντα σαν μαθαίνει.
Ένα αναπάντεχο φιλί μες σε μάτια που αργοκλείνουν
και διάσπαρτες φράσεις που τόσες πράξεις τις σβήνουν…
Όσα διαλέγουν να μείνουν μακριά από κλέη, φωταψίες
λόγια ενός δειλινού που διώχνουν χρόνιες φοβίες.
Μικρές και απλές ιστορίες που υπομένουν στη σιωπή
μιας και πιστεύουν θα μιλούν κάποια ανοιξιάτικη αυγή…


Αγνώστου θέα, μα απουσία ερωτημάτων
ησυχάζω υπό τον ήχο των πιο γήινων ακουσμάτων.
Στων παλιών μου τραυμάτων τις πληγές σαν τριγυρνώ
οι φόβοι διάλειμμα κάνουν, μα μια δικαίωση ζητώ…
Αταξινόμητη σκέψη- μ’ αυτή καιρό με έχει θρέψει
έχω χωρέσει μέσα της και δεν με έχει αποπέμψει,
μου’ χε γνέψει ανά στιγμές και δεν χαθήκαμε ευτυχώς
αφού συχνά στα ίδια μέρη αναζητούσαμε το φως.
Σε άλλους χρόνους- τροχιές ίδιες, σαν παράλληλες πορείες
σιωπηλές συλλαβές, σκόρπιες παντού φωτογραφίες.
Ας μην τραβήχτηκαν ποτέ.. Σε τραβάει μια στιγμή
εκεί που η κάθε μια λέξη μοιάζει τόσο περιττή,
όπου το βλέμμα αρκεί και εξηγήσεις δε χωρούν
μα οι υπάρξεις αθόρυβα νύχτες κυκλοφορούν.
Συχνά λεν πως δεν ακούν- απ’ το τοπίο μαγεμένες
και η γαλήνη μιας ματιάς είν’ το μελάνι πια στις πένες…
Απόκοσμες- ξένες γύρω’ δω οι αναμνήσεις
οι εμμονές σε εγκαταλείπουν, ίσως γίνουν αφηγήσεις…
Αν τον εαυτό σου αφήσεις να δει περά απ’ τα «γιατί»
μπορεί και ο χρόνος μια φορά δίπλα σου λίγο να σταθεί.
Μια εκδοχή.. που δεν φαντάστηκες λεπτό
κάπου εδώ.. Συνώνυμα μοιάζουν το απροσδιόριστο και απτό.
Ας στριμωχτώ. Τι και αν λαβύρινθος χαράζεται
κάποια ανοιξιάτικη αυγή μπορεί σαν στίχος να διαβάζεται…

Αν και καπως εκτος εποχης σαν τιτλος, αυτοι ειναι οι πρωτοι για ετουτη τη χρονια στιχοι που βρισκουν μια ομορφη κρυψωνα σε αυτο το μπλογκ...

Πάτα το...

Γελωντας σε μερες με σεκλετια...

Μες το κατακαλοκαιρο και εσυ προσπαθεις να βαλεις σε σειρα τις σκεψεις σου. Βεβαια ποτε δεν τις ρωτησες αν αυτες θελουν να μπουν. Σε αλλες περιστασεις θα επελεγες τη σιγουρια της απαθειας. Αυτη τη φορα ομως συνεχιζεις...
Συνεχιζεις να δινεις σημασια στα λογια και ας ειχες πει οτι δεν θα το ξανακανες. Μιλαγες παντα για πραξεις. Στην ουσια και τα δυο θνητων αντιδρασεις ειναι, οποτε ισως δεν θα πρεπει ουτε να υπερεκτιμας τις μεν, ουτε να υποτιμας τις δε... Φτανει που τις αντιλαμβανεσαι. Βρισκεις τη "θεση" σου στο συμπαν.
Σε ενα διαστημα κυκλοθυμιας μαθαινεις καλα την εννοια της αποστασης. Αυτης της "κυριας" που ενιοτε σε εμποδιζει να πεις ή να κανεις. Παλι το διπτυχο "λογια-πραξεις". Μονο που τωρα εκφραστης εισαι εσυ ο ιδιος. Σκεψου το! Μπορει αυτη η "κυρια" να χαλιναγωγησει συναισθηματικες ορμες? Μη βιαστεις να απαντησεις! Ισως χασεις καποιες στιγμες, μα μπορει και να γνωρισεις νεα μονοπατια μεσα απο την αργοπορια σου και στο τελος να βρεις ενα φιλοξενο απαγκειο.
Μετα απο λιγο γνωριζεις απο πρωτο χερι την αισθηση της απωλειας και την αμηχανια της κρυαδας που σου προκαλει ενα ταρακουνημα. Ειναι οι στιγμες που τα καθε λογης μελανια στεγνωνουν αφου -ευτυχως ή δυστυχως- η κανονικότητά μας δεν εχει εφευρει λογια για αυτες τις περιστασεις. Ισως καλυτερα η σιωπη αναφωνεις!
Περιπλανιεσαι σιωπηλος στα μερη εκεινα που τα παντα ειναι λιγο πιο ανθρωπινα. Και οι ρυθμοι ειναι λιγο πιο ραθυμοι. Το ειχες αναγκη σκεφτεσαι. Ησυχαζεις... Ακους τους αγαπημενους σου ηχους που σε αντιθεση με τους προηγουμενους μηνες δεν προερχονται απο καποιο ακουστικο ή καποιο ηχειο.
Και εσυ μενεις στην γνωστη σου θεση! Κοιτας το φαρο και απο κει και περα πλαθεις ο ιδιος τις επομενες εικονες που ευτυχως αυτες δεν θα μεινουν παγερα αποθηκευμενες σε εναν σκληρο δισκο. Το χαρτι μετα απο καιρο σου κλεινει το ματι... Ψηλαφιζεις κομματια από το παρελθον σου και προσπαθεις να αναπλασεις ολα οσα εχεις απωλεσει κατα τη διαρκεια της μεγαλης διαδρομης. Χαμογελας ξανα με μια παιδικοτητα και οσο πιο αθωα μπορεις... Τι και αν οι μερες αυτες γεννουν σεκλετια...

Αναμεσα στα συννεφα...

Αναμεσα στα συννεφα- στην ουτοπια του διαστηματος
αντανακλαση μοιαζω του πιο γηινου συναισθηματος,
που χανεται μερα με τη μερα που κυλα
και αφηνει πισω του σειρες απο ερωτηματικα...
Μια δρασκελια.. Ενα ναι- μια ματια- μια επιλογη
ενα γιατι που ανυποχωρητα στεκεται καπου εκει.
Τρεις συλλαβες αρκουν να ξεδιαλυνει το τοπιο
μα ειναι πιο επωδυνο απ' οτι περιμενεις ενα αντιο...
Μες το κρυο κοντοστεκομαι με ιχνη προσδοκιας
στο συναπαντημα ευχων και της πιο συνθετης φοβιας,
στης αυπνιας και προσμονης το σταυροδρομι
αφηνω τα ονειρα να τραγουδησουν λιγο ακομη...
Στη σιωπη μου ψαχνω να βρω καιρο ενα ταιρι.
Ας ειναι αυτο... Ενα μοναχικο αστερι,
ενα ακομη δειλινο με τη ζαλαδα του κρασιου,
τη χαρμολυπη με συντοφια γνωστου ρυθμου..
Καλου-κακου τις πορτες πια λεω να κλεισω
του γυρω κοσμου οι φωνες να μεινουν πισω.
Και ας αφησω για μια φορα τα τυπικα
αφου αποπνεει δυσωδια τουτη δω η γειτονια...
-------------------------------------------
Αναμεσα στα συννεφα... Ενας ηλιος εμφανιζεται
οι ακτινες του σε σημαδευουν και ετσι προσδιοριζεται
μια σχεση αμφιδρομη εμπνευσης και ελπιδας
το θεμελιο της πιο αγνωστης πατριδας...
Αποτομα μαγευομαι- διστιχα σκαρφιζομαι
και οσο τα ματια κλεινω μεσα τους εξαφανιζομαι,
μεσα τους καπου βρισκομαι.. Δεν ρωτησα το πως
αφου η εξηγηση θα ειναι ο πιο ανυποφορος δεσμος...
Ατερμονα βαδιζω μες του κοσμου τις γωνιες
σε πολυσυχναστα συχνα μα και σε αποκοσμα μερη
τα μυστικα ολα τα αφηνω στις σφιχτες πια αγκαλιες
ποιος θα τα αγγιξει? Κανεις δεν ξερει...
Στης ηλιαχτιδας το φως- με ταξιδευει ενας ειρμος
της πιο ειλικρινους σκεψης η γεννηση και ο θυμος
που μενει ανεκφραστος... χρονια τη στεγη του ζητωντας
καποιες νυχτες σαν και αυτη παραμιλωντας...
Αναμεσα στα συννεφα... Βρισκεις μια αλλη "ελευθερια"
αφου η στεριανη σε αλλα μονοπατια εχει βρεθει
σιωπηλα συνομιλωντας- γραφοντας μια ιστορια
που της σβηστηκαν τα "εγω" και "εσυ"...

Το πρωτο μερος ειναι γραμμενο πριν καποιους μηνες σε ενα αεροπλανο και το δευτερο ολοκληρωθηκε πριν καποιες.. ωρες σε μια αρκετα φιλοξενη αιθουσα! Ισως, ετσι μπορει να εξηγηθει και μια αλλαγη στο υφος (αν υπαρχει!)..
Καλο μηνα σε λιγες ωρες και καλα να περνατε ο, τι και αν κανετε, οπου και αν βρισκεστε!