Εξάρχεια - Ένα ντοκιμαντέρ με διαφορετική αισθητική

Το ντοκιμαντέρ αυτό το αναρτώ για δύο λόγους:

1) Για να αναδείξω την άλλη πλευρά του συγκεκριμένου χώρου, σε σχέση με την επικρατούσα άποψη, η οποία έχει διαμορφωθεί από συγκεκριμένους κύκλους, για εντελώς στοχοπροσηλωμένους σκοπούς,

2) Ο κυριότερος λόγος αποτελεί το γεγονός ότι θέλω να "τσιγκλίσω" έναν άλλον "συνδαιτημόνα", μπας και γράψει επιτέλους κάτι σχετικό.

Αυτά τα ολίγα για τώρα, τα υπόλοιπα , εύχομαι, να τα καταγράψει ένας κάποιος άλλος...






Βιτριόλι, τελικά, η εκλογή Σαμαρά?

Καιρό είχα να ασχοληθώ με το πολιτικό προσκήνιο.

Μέλημα μου δεν είναι να αναδείξω τους ''Πρωταγωνιστές'' της προηγούμενης περιόδου, αλλά τους ''αφανείς'' ήρωες ή καλύτερα εκείνους που επηρεάστηκαν άμεσα από τις εξελίξεις.

Η εστίαση μου , λοιπόν, αφορά τον κ. Καρατζαφέρη και το κόμμα του.

Σε όλη την διάρκεια της προηγούμενης εβδομάδας, την εβδομάδα της εκλογής του Αντώνη Σαμαρά στον προεδρικό θώκο της Νέας Δημοκρατίας, προέβη σε μια σειρά επιθετικών δηλώσεων, με αποδέκτες πολιτικούς αντιπάλους και όχι μόνον.

Αρχικά πρέπει να αναφερθούν όλες του οι δηλώσεις για να ξέρουμε περί τίνος πρόκειται...

Την επομένη της εκλογής του Αντώνη Σαμαρά στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ο πρώτος ο οποίος έκανε δηλώσεις επί του θέματος εκλογής ήταν ο κ. Καρατζαφέρης. Στις δηλώσεις του αυτές, αναφέρθηκε για μια ακόμα φορά με τον λαϊκίστικο όρο ''πολυκατοικία'' θέλοντας αφενός να περιγράψει την ενιαία δεξιά παράταξη, αφετέρου να αποστείλει το σαφές μήνυμα στον νεοεκλεγέντα Σαμαρά περί συνεργασίας των δύο αυτών συντηρητικών κομμάτων, με στόχο την ενοποίηση τους σε ένα Συντηρητικό Συνασπισμό που θα εκτεινόταν πολιτικά από την ''κεντρώα'' παράταξη έως τις παρυφές της ακροδεξιάς.

Τις επόμενες πια ημέρες επιδόθηκε σε μια προσπάθεια λασπολογίας έναντι των άλλων παρατάξεων με αποκορύφωμα την επίθεση έναντι του Συνασπισμού.

Ο πρώτος του στόχος αποτέλεσε το κυβερνών κόμμα Πασοκ και ειδικότερα την κυβέρνηση του σχετικά με την εξαγγελία περί προθέσεως εκ μέρους της κυβέρνησης να νομιμοποιήσει περίπου 2 εκατομμύρια μετανάστες και να τους δοθούν και πολιτικά δικαιώματα.

Μια κυβέρνηση , η οποία δεν έχει συμπληρώσει ούτε τις πολυσυζητημένες 100 ημέρες διακυβέρνησης και ιδίως μετά από μια εκλογική νίκη της τάξεως των 10 ποσοστιαίων μονάδων, προσπάθησε να την απαξιώσει και να ζητάει από την ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας να μην υπερψηφίσει για Πρόεδρο της Δημοκρατίας τον Κάρολο Παπούλια και να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές τον Μάρτη, την στιγμή μάλιστα κατά την οποία η οικονομία είναι σε τόσο δεινή κατάσταση και απειλούμαστε με Πτώχευση.

Ο αμέσως επόμενος στόχος του ΛΑ.Ο.Σ. αποτέλεσε το κόμμα του Σύριζα και ειδικότερα, ο πρόεδρος του αριστερού κόμματος, Αλέξης Τσίπρας. Ο λόγος της στοχοποίησης Τσίπρα αφορούσε ένα άρθρο του τελευταίου σε μια εφημερίδα στο οποίο ανέλυε τις απόψεις του για τα γεγονότα του προηγούμενου Δεκέμβρη. Μέσα σε όλα τα άλλα αισχρά που επικαλέστηκε ο κ. Καρατζαφέρης, μετά από έναν έντονο διάλογο που είχε με τον κ. Τσίπρα στην Βουλή, στον ναό της Δημοκρατίας, είπε στον κ. Τσίπρα πως η ''πολυκατοικία'' που υπάρχει στην δεξιά παράταξη δεν έχει τουλάχιστον κόκκινο φωτάκι. Δηλαδή έχει χάσει κάθε έννοια πολιτικής αξιοπρέπειας ο κ. Καρατζαφέρης.

Το τελευταίο θύμα του όμως δεν υπήρξε ούτε πολιτικός του αντίπαλος, ούτε και τον έχει ενοχλήσει με την συμπεριφορά του. Ή μήπως τον έχει ενοχλήσει???

Αναφέρομαι στην αναίτια, οργανωμένη και απροκάλυπτη επίθεση, τόσο από τον ίδιο τον κ. Καρατζαφέρη όσο και από όλο του τον πολιτικό σχηματισμό, στην συνδικαλίστρια καθαρίστρια Βενετία Μανωλοπούλου. Η τελευταία βέβαια , είχε κάνει το , παρ' ολίγον, θανάσιμο ατόπημα, να δεχτεί επίθεση με βιτριόλι και όχι μόνον να ντρέπεται για αυτό, να μας επιδεικνύει με περισσό θράσος και το αυτοκίνητο της!!!

Με το δίκιο του λοιπόν, ο αρχηγός της παράταξης που επικαλείται το ρητό ''Πατρίς , Θρησκεία, Οικογένεια'' προέβη στις παρακάτω δηλώσεις:

«Θέλω να εκφράσω κι εγώ τη συμπάθειά μου στην καθαρίστρια, τη συνδικαλίστρια γι’ αυτό που έγινε στο αυτοκίνητό της. Βέβαια, όταν μιλάμε για κρίση στην οικονομία και μία καθαρίστρια έχει ένα αυτοκίνητο αρκετά ακριβό, δείχνει ότι ίσως δεν υπάρχει τόση κρίση στα φτωχότερα στρώματα! Νομίζω ότι βιτριόλι στο αυτοκίνητο δεν δικαιολογεί να της χαριστεί ένα τριάρι! Μία γκαρσονιέρα ίσως!».


Μπράβο του και πάλι Μπράβο του.

Ο άνθρωπος είναι πολύ μπροστά. Βέβαια έκανε ένα σφάλμα.

Αν και είμαι πολύ ''μικρός'' για να κάνω υποδείξεις σε έναν άντρα του δικού του πολιτικού διαμετρήματος, ξέχασε να αναφερθεί και στην έταιρη συνδικαλίστρια καθαρίστρια, η οποία είχε δεχθεί και εκείνη επίθεση με βιτριόλι, την Κωνσταντίνα Κούνεβα.

Έπρεπε λοιπόν μέσα στον γεμάτο ''ειλικρίνεια'' πολιτικό του λόγο, να αναφέρει πως καλύτερα εκείνη η αλλοδαπή, θα έπρεπε να είχε πεθάνει γιατί αφενός, είναι Βουλγάρα και όχι βέρα, καθαρή Ελληνίδα, αφετέρου την έχουμε τόσο καιρό στην Εντατική του Ευαγγελισμού , άρα στοιχίζει ένα κάρο λεφτά στον ΕΛΛΗΝΑ φορολογούμενο.

Ξέρω όμως ότι μέσα στην μεγαλοθυμία και την κουβαρντοσύνη του, έδωσε τόπο στην οργή.

Συμπερασματικά λοιπόν, έχω την αίσθηση, μην πω την βεβαιότητα, ότι όλες αυτές του οι κινήσεις, αν και σπασμωδικές, έχουν την ίδια ακριβώς ρίζα.

Την αίσθηση , όχι μόνον εκ μέρους του, ότι συρρικνώνεται και κινδυνεύει να χάσει την , όποια , επιρροή του στην Ελληνική κοινωνία.

Διότι η πολιτική ανάδειξη του Αντώνη Σαμαρά, στην ηγεσία στης Νέας Δημοκρατίας, του έκοψε τα ''πόδια''. Ο χώρος μέσα στον οποίο είχε αναδειχθεί ο κ. Καρατζαφέρης, ήταν ο χώρος της Ακροδεξιάς. Όμως το πολιτικό στίγμα του κ. Σαμαρά, σε αντίθεση με της κ. Μπακογιάννη, συγγενεύει με την ακροδεξιά περισσότερο παρά με τον κεντρώο χώρο.

Έτσι η Νέα Δημοκρατία θα συσπειρώσει γύρω από το πρόσωπο του νέου της προέδρου τους συντηρητικούς κύκλους.

Μέλημα, δηλαδή, του κ. Καρατζαφέρη είναι να αναδειχτεί ως ο κύριος εκπρόσωπος της ακροδεξιάς.

Μόνον έτσι δηλαδή μπορεί να δικαιολογηθεί και η επίθεση στο Πασόκ και στον Σύριζα αλλά και στην Βενετία Μανωλοπούλου. Προσπαθεί , τουλάχιστον για την ώρα άσκοπα, να επιπλεύσει στον χώρο της ακροδεξιάς. Αν δεν τα καταφέρει, να συσπειρώσει τους οπαδούς του, θα αναγκαστεί είτε να βγει εκτός Βουλής είτε να απορροφηθεί με τους όρους της Νέας Δημοκρατίας και να δημιουργηθεί ένας νέος πολιτικός συνασπισμός.

Το κακό στην όλη υπόθεση είναι, ότι ακραίες και γεμάτες μίσος απόψεις είναι κυρίαρχες τις τελευταίες μέρες στην χώρα μας, μόνο και μόνο για μικροπολιτικές διεκδικήσεις.

Την στιγμή κατά την οποία διάγουμε πάρα πολύ δύσκολες οικονομικά στιγμές και παράλληλα με δυσοίωνες προβλέψεις θα έπρεπε, τουλάχιστον πολιτικά, να είμαστε ενωμένοι και συσπειρωμένοι έναντι των προβλημάτων.


Είδομεν ...

Περί της ελεγείας του νεοκλασικισμού



Πριν λίγες μέρες πέρασα πάλι από την οδό Φειδίου, στο κέντρο της Αθήνας. Το κτίριο του πρώτου ελληνικού ωδείου παραμένει σε κατάσταση κατάρρευσης. Το εν λόγω κτίσμα ολοκληρώθηκε κοντά στο 1836 υπό τον Γερμανό αρχιτέκτονα Gustav Adolf Lueders σε σχέδια του Bιενέζου Carl Roesner σε λιτό, νεοκλασικό ρυθμό και λειτούργησε αρχικά ως κατοικία του Αυστριακού πρέσβη. Από το 1919 έγινε έδρα του ελληνικού ωδείου, από όπου και πέρασαν σημαντικές μορφές του ελληνικού πενταγράμμου. Πρόκειται για ένα από τα τρία παλαιότερα σπίτια της κεντρικής Αθήνας εκτός Πλάκας, (μαζί με το Μουσείο της Πόλεως των Αθηνών στην πλατεία Κλαυθμώνος και το διώροφο στη γωνία Πανεπιστημίου και Κοραή) ως ιδιωτικά κτίσματα των αρχών της Οθωνικής περιόδου.

Η μεταβίβαση το 2006 από ιδιωτικό φορέα στο υπουργείο πολιτισμού (υπό την κυριότητα του οποίου συνεχίζεται ως σήμερα η αδιαφορία και η εγκατάλειψη) με την προοπτική να επισκευαστεί επιτέλους και να γίνει “κάτι” (αδιευκρίνιστο τι), υπενθυμίζει πως, ανεξαρτήτως ιδιωτικού ή δημοσίου φορέα, τα αποτελέσματα είναι πενιχρά και οι προσδοκίες περιορισμένες όσον αφορά τη αποκατάσταση ιστορικών μνημείων της πόλης. Είναι προφανές πως το νομικό πλαίσιο που υπάρχει για να προστατέψει, τελικά δεν εκπληρώνει με επιτυχία το στόχο του. Τα έξοδα για τις αποκαταστάσεις κτιρίων είναι πολλά και το ακίνητο συχνά καθόλου οικονομικά ανταποδοτικό.

Το ίδιο μαρτυρούν και η πλειοψηφία των νεοκλασικίζοντων κοντά στο κέντρο της Αθήνας, σε περιοχές όπως Εξάρχεια, Κυψέλη, Πατήσια ή ακόμα και στην περιοχή του Κεραμεικού, όπου τα τελευταία χρόνια σύγχρονα loft κατασκευάζονται με πυρετώδεις ρυθμούς δίπλα σε ρημαγμένα και άδεια κτίρια της περιόδου. Εντύπωση προκαλεί μάλιστα το γεγονός πως τα λίγα αποκατεστημένα και συντηρημένα κτίρια έχουν συχνά κλεισμένα τα πατζούρια και φαίνονται ακόμα και έτσι να μη χρησιμοποιούνται. Σε κάποιες περιπτώσεις που η κατάσταση δεν ήταν πολύ άσχημη γίνονται οι βασικές επισκευές ίσα-ίσα για να μπορέσουν να νοικιαστούν σε μετανάστες (τουλάχιστον, με αυτόν τον τρόπο κάτι επαναχρησιμοποιείται και φαίνεται χρήσιμο).





Ως Νεοκλασικισμός μπορεί να θεωρηθεί ως το αρχιτεκτονικό ρεύμα που εμφανίστηκε στην Ευρώπη στις αρχές του 19ου αιώνα (και με συγκεκριμένη χρονική διάρκεια μερικών δεκαετιών) και θέλησε να εκφράσει την, πρωτοεμφανιζόμενη τότε ως άρχουσα, αστική τάξη, αξιοποιώντας τις τεχνολογικές δυνατότητες της εποχής του. Χαρακτηρίζεται από την τάση του για μια σαφέστερη επιλογή πιο απλών γεωμετρικών φορμών και την περιστολή στο διάκοσμο καθώς άντλησε τα πρότυπά του απ’ ευθείας από την αρχαία Ελλάδα (και όχι δια μέσου της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας). Έτσι δίνεται η δυνατότητα για μεγαλόπρεπα αλλά παράλληλα και περισσότερο εφικτά από οικονομική άποψη (παράγοντας που θα ξαναδούμε και στη συνέχεια). Η κρατική εξουσία προτίμησε λοιπόν να εκφραστεί με αυτόν τον τρόπο ως ικανό για μεγάλου μεγέθους έργα που θα αναδείκνυαν το ρόλο της και παράλληλα θα έδειχναν και μέριμνα προς τον λαό.

Υπό αυτές τις συνθήκες θεωρήθηκε η ιδανική τεχνοτροπία για να εκφράσει και το όραμα του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, και εφαρμόστηκε σε μεγάλο βαθμό σε δημόσια κτήρια της εποχής. Καθώς όμως θεωρήθηκε και ως έκφραση του αρχαίου ελληνικού μεγαλείου (όπως συνηθίζουμε να επαναλαμβάνουμε) έγινε αποδεκτή και στην ευρύτερη μάζα του πληθυσμού και στοιχεία του χρησιμοποιήθηκαν σε μεγάλο βαθμό -ίσως συχνά και με μια εκλεκτιστική διάθεση - ως λαϊκή έκφραση. Επάνω σε αυτή την έκφραση, την οποία μπορούμε να επονομάσουμε ως Λαϊκό Νεοκλασικισμό, ένα σημαντικό τμήμα της Αθήνας (και άλλων ελληνικών πόλεων) απέκτησε έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα, για να αλωθεί στη συνέχεια στο όνομα της οικονομικής ανάπτυξης (βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό στην οικοδομική δραστηριότητα, δηλ. στην αντιπαροχή) και στη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.


Η συγκεκριμένη “ιδιαίτερη σχέση” με το νεοκλασικισμό θα μπορούσε να πει κανείς ότι θεωρητικά φτάνει ως τις μέρες μας. Ίσως η -ακόμα και μετά από δυο αιώνες- αγωνία για αυτό-προσδιορισμό και παγίωση εθνικής ταυτότητας έχει και αυτή το ρόλο της.

Από την άλλη μπορεί απλά ο ελληνικός ήλιος να “γράφει” ωραία στα ρυθμικά ανοίγματα των χοντρών, πέτρινων τοίχων που γίνονταν σύμφωνα με τις τότε κατασκευαστικές μεθόδους (κάτι που βέβαια δε παρατηρείται εξίσου σε έναν τριαντάρη τοίχο οπτοπλινθοδομής, ακόμα και με την προσθήκη κορνίζας-πλαισίου, και ειδικά άμα έρχεται σχεδόν φάτσα και ένα ρολό με τους οδηγούς του).

Ακόμα πιο σημαντικό είναι ίσως το γεγονός πως οι τρόποι δόμησης της εποχής δεν επέτρεπαν εύκολα το μέγεθος των κτιρίων να ξεφύγει πέρα από κάποια όρια, όπως συνέβη αργότερα με τη χρήση του οπλισμένου σκυροδέματος.

Ο τρόπος (κλίμακα, ποιότητα κ.ά.) που χρησιμοποιήθηκαν οι αρχές του μοντέρνου κινήματος, αν και φάνηκε πρακτικός και βόλεψε, δεν το έκανε ευρέως αγαπητό. Όπως αναφέρει ο Δημήτρης Φιλιππίδης, καθηγητής και κριτικός αρχιτεκτονικής, “η ελληνική κοινή γνώμη, ειδικά εκπαιδευμένη να αναγνωρίζει πολιτισμικές αξίες μόνο σε νεοκλασικά κτίρια, σε κάθε ευκαιρία εκφράζει τη φανερή της απέχθεια για τη σύγχρονη αρχιτεκτονική”. Και σαν μία αιτία αναφέρεται επίσης και η απουσία χρονικής απόστασης που εντάσσει κάτι στην ιστορία και το εξυγιαίνει.

Σε μια προσπάθεια λοιπόν να αποκαταστήσει τη σχέση του με την αστική του παράδοση, ο νεοέλληνας χύνει κροκοδείλια δάκρυα επικαλούμενος την αισθητική αξία και την ανωτερότητα κτισμάτων όπως αυτά που αφήνει να γκρεμίζονται έως σήμερα. Σαν αντιστάθμισμα, βέβαια, κατασκευάζονται διάσπαρτα κτίρια (από [πολύ]κατοικίες έως κτίρια γραφείων) με κολλημένα επάνω τους διάφορα μπιχλιμπίδια νεοκλασικού στυλ*.
από http://archikitsch.wordpress.com/


Δυστυχώς, με τη σημερινή νοοτροπία και συμπεριφορά δεν μπορούμε να ελπίζουμε στη διάσωση των -λίγων πια- μνημείων της πολιτιστικής μας κληρονομιάς πριν να έχουν απομείνει παρά ελάχιστα δείγματα να υπενθυμίζουν τι αφήσαμε να καταστραφεί (ή καταστρέψαμε!) από αδιαφορία ή (οικονομικό και πάλι) συμφέρον (για να αντικατασταθεί συχνά από “γραφικές” έως κιτς καρικατούρες). Και μεγαλύτερο ίσως δυστύχημα είναι πως σε αυτές τις συνθήκες, κάθε θρήνος αναφορικά με το θέμα ακούγεται τραγικά ειρωνικός για να υπάρχουν ελπίδες να ληφθεί υπ’ όψιν με την αναγκαία σοβαρότητα.

Όσο για το κτίσμα επί της Φειδίου 3, ενδεχομένως μετά από χρόνια να συναντήσουμε κάποιο πιο αποδοτικό οικονομικά κτίριο, σύγχρονης αρχιτεκτονικής ή, στο όνομα της διατήρησης της πολιτιστικής κληρονομιάς, ένα αντίγραφο που να προσπαθεί να μοιάσει σε κάτι που για χρόνια ήταν περιθωριοποιημένο και πλέον δε θα υφίσταται.

________________________________________________

*ενδεχομένως υπάρχουν και φιλότιμες προσπάθειες για έναν γνήσιο ιστορισμό από κάποιους αρχιτέκτονες, κάτι που δεν υπάρχει η πρόθεση να εξεταστεί στο παρόν κείμενο το οποίο αναφέρεται στην πλειοψηφία και όχι σε εξαιρέσεις.

Δεν αναφέρομαι βέβαια ούτε σε επεξεργασίες με μια μεταμοντέρνα διάθεση, κάτι που είναι ένα τελείως ανεξάρτητο θέμα.


1η Δεκεμβριου Παγκοσμια Ημερα Κατα του ιου H.I.V. - AIDS

Χτες , δηλαδή 1η Δεκεμβρίου, ήταν η Παγκόσμια Ημέρα κατά του ιού H.I.V. - AIDS.

Σύμφωνα με τα δεδομένα που ισχύουν, αποτελεί μια θανατηφόρα νόσο, η οποία προκαλεί με λίγα λόγια την απενεργοποίση του ανοσοποιητικού συστήματος.

Κατ' αυτό τον τρόπο ο οργανισμός , ο οποίος έχει προσληφθεί από τον ιό, είναι εκτεθειμένος σε οποιαδήποτε ασθένεια και νόσο χωρίς να είναι σε θέση να αμυνθεί.

Καταστρέφει με την πάροδο του χρόνου το ανοσοποιητικό σύστημα σε τέτοιο βαθμό ώστε η οποιαδήποτε ασθένεια, όσο και ήπια και αν είναι , όπως ένα κρυολόγημα, μπορεί να αποβεί μοιραία.

Δεν σκοτώνει το ίδιο το ΑIDS αλλά διαμορφώνει τις συνθήκες θανάτου.

Αυτά είναι όλα όσα ξέραμε, μέχρι σήμερα. Αυτά για την ακρίβεια, είναι όλα όσα ΗΞΕΡΑ μέχρι σήμερα.

Υπάρχει όμως και η αντίθετη άποψη για το τι είναι το AIDS.

Θέληση μου είναι να μην μπω σε λεπτομέρειες επ' αυτού διότι αφενός, δεν είμαι ειδικός επί του θέματος , αφετέρου δεν είμαι σε θέση να λάβω κάποια διαφορετική θέση σε σχέση με την επικρατούσα άποψη.

Αλλά σε οποιοδήποτε θέμα, καλόν είναι να ακούγονται όλες οι αντικρουόμενες απόψεις και μετά ο καθένας να ακολουθεί τον δρόμο με τον οποίο ταυτίζεται.

Στο χώρο του Διαδικτύου κυκλοφορεί ένας μεγάλος αριθμός αντίστοιχων βίντεο με όσα ''ανέβασα'' και ο οποιοσδήποτε μπορεί να βρεί κάτι αντίστοιχο.

Έγινε ενδεικτικά και με τυχαία επιλογή.

Στο πρώτο βίντεο παρακολουθούμε έναν δημοσιογράφο, ο οποίος ισχυρίζεται πως όσα λέει είναι αποτέλεσμα έρευνας, ενώ στο δεύτερο παρακολουθούμε μια, κατά τους ισχυρισμούς της, πρώην ασθενή του HIV AIDS ιού σε μια εκ βαθέων συνέντευξη στην εκπομπή της Μπήλιως Τσουκαλά στο κρατικό κανάλι.








Εναπόκειται στον καθένα να διαμορφώσει την άποψη του και δεν είναι δικός μου σκοπός να επηρεάσω τον οποιοδήποτε, απλά θέλησα να μοιραστώ την ανησυχία και τον κλονισμό μου.

Υγ. Παραθέτω μερικές χρήσιμες ιστοσελίδες με θέμα τους, κυρίως, αυτόν τον προβληματισμό. Εάν όντως υφίστανται ή όχι όλα όσα γνωρίζουμε για τον Ιό HIV - AIDS.

http://www.duesberg.com/
http://www.virusmyth.com/
http://www.hivwave.gr/ (Ελληνικά)
http://www.newint.org/issue095/devils.htm

μείωση κατανάλωσης και πτώση κερδών

Σύμφωνα με χθεσινό δημοσίευμα εφημερίδας παρουσιάστηκε πτώση των κερδών, προ φόρων, της (Ανωνύμου) Εταιρίας από 64,9 εκατ. ευρώ στο εννιάμηνο του 2008 στα 48,2 εκατ. ευρώ για το αντίστοιχο διάστημα του 2009. Αιτία η μείωση των πωλήσεων κατά 1,46% που οφείλεται σε πτώση της κατανάλωσης.


Και κάθε υγιώς σκεπτόμενος επιχειρηματίας, ο οποίος όπως είναι φυσικό, έχει επενδύσει λεφτά, με στόχο το κέρδος στο μέλλον, θα προβληματιζόταν και θα αναζητούσε λύσεις για να αναστραφεί το κλίμα, με δύο ενδεχόμενα σενάρια:

  • ή αύξηση των τιμών
  • ή προσπάθεια για αύξηση της κατανάλωσης εκ νέου

Αντίθετα όμως, ανακούφιση και ελπίδα θα πρέπει να προκαλεί η ανακοίνωση, πως μειώθηκε η κατανάλωση, έστω και ελάχιστα, και να εκληφθεί ως ένδειξη για το ότι κάτι αλλάζει και οι πολίτες αρχίζουν να συνειδητοποιούν. Γιατί όταν πρόκειται για την ΕΥΔΑΠ, τον φορέα διαχείρισης των υδάτινων αποθεμάτων για την αττική, ζητούμενο είναι (εδώ και χρόνια) η μείωση της κατανάλωσης του νερού, και όχι η αύξηση.



ερώτημα:


Σε αυτή την περίπτωση η Ε.ΥΔ.Α.Π. Α.Ε. οφείλει να συμπεριφερθεί όπως κάθε άλλος ιδιωτικοποιημένος, πρώην κοινωφελής, οργανισμός;



υπενθύμιση:

  • μιλάμε για ένα βασικό και αναγκαίο για τον καθένα αγαθό,
  • που δεν το παράγει κάποια εταιρία αλλά βρίσκεται στη φύση,
  • και δεν υπάρχει σε άπειρη ποσότητα αλλά απαιτείται συνετή διαχείριση.