Ηταν Κυριακη και στο τηλεφωνο εσυ
η φωνη σου χαμηλη.. Κρυβοσουν πισω απο αυτη
Το βραδυ ημασταν μαζι και ανησυχησα γιατι
δεν συνηθισες να παιρνεις ποτε τοσο πρωι..
Καμποσους μηνες μαζι πως σε ειχα μαθει ειχα πει
μα απο αυταπατες νιωθω τωρα οτι ειχα κυκλωθει..
Δεν ξερω αληθεια να πω αν ηταν κατι αληθινο
μηπως δεν επρεπε θαρρω εκει να παρασυρθω...
Ομως εκεινη τη μερα ηταν αλλιως
Ημουν αλλιως, νομιζα πως ησουν το φως...
Πιστευα καπου αλλου.. Εμπιστευομουν εσενα
μα κεινη η λεξη ηταν πλεον σε χειλη ξενα..
Την Κυριακη εκεινη σε ακουγα ευλαβικα
ο καθε λογος σου ειχε αποδεκτη την καρδια..
Ειχες φωλιασει εκει απ' την πρωτη στιγμη
απ' την πρωτη ματια ως το πρωτο φιλι...
Αδυναμια μου ησουν.. Ανθρωπινη αδυναμια...
Ερωτευεσαι και δεν εχει θεραπεια...
Δεν ακους καλα, δεν βλεπεις καθαρα..
Καταλαβαινεις ελαχιστα και αυτα απατηλα..
Γραφεις οσο αντεχεις.. Σελιδες γεμιζεις
αυτην αγγιζεις και σε αυτην τις χαριζεις...
Ωρες μαζι της περνας, μα ποτε δεν κουραζεσαι
κατι σου λεει με τροπο μα ουτε που το επεξεργαζεσαι..
Και το πρωινο εκεινο ηθελες κατι να πεις..
Η ωρα περνουσε.. Ειχα πλεον ξυπνησει..
Δυσκολευοσουν ωστοσο να εκφραστεις
Και αυτο με ειχε τοσο θορυβησει..
Μου χες πει να μη φοβαμαι τιποτα
μα με τον ηχο της φωνης σου φοβομουν
πως και παλι θα γυρνουσα στο "τιποτα"...
Μετα απο λιγο θα επαληθευομουν..
Ως τη μερα εκεινη ονειρα εκανα
και ησουν παντα παρουσα εκει...
Δεν το ενιωθα πως καθε μερα σε εχανα
Πες μου αραγε τι ενιωσες και εσυ...
... Μα καλυτερα μην πουμε αλλη λεξη
τα πες εξαλλου ολα κεινη την Κυριακη
ο καθενας πια μπορει να επιλεξει
το τελος που θα θελει να δει...
Ηταν Κυριακη και στο τηλεφωνο εσυ
η φωνη σου χαμηλη.. Κρυβοσουν πισω απο αυτη...
Μιση ωρα περνα και καταφερνεις να πεις
"Δεν παει αλλο"... Τελος της δικης μας διαδρομης
Περασαμε καλα και αυτο μου ειν' αρκετο
το παραπανω απο σενα ξερω πως δεν θα το βρω...
Δεν ηταν ερωτας λες αυτο που ζησαμε και εγω
ψαχνω εναγωνιως απο καπου να πιαστω...
Βυθιζομαι στις σκεψεις που πλαθει το μυαλο
5 σταγονες βροχης μου αποσπουν την προσοχη..
Σταθηκα ωρα στο παραθυρο χωρις να μιλω..
και εμεινα μονος να κοιταω τη βροχη...
Υ.Γ Οι στιχοι αυτοι ειναι γραμμενοι πριν απο 1 χρονο και 2 μηνες.. Το θεμα τους, οπως λεω τωρα τελευταια, ειναι απλα βγαλμενο μεσα απο τη ζωη..! Οταν πρωταρχισα να γραφω στιχους στο μπλογκ ειχα σκεφτει να ανεβαζω μονο "καινουρια πειραματα".. Σημερα κανω μια εξαιρεση.. Ειναι και Κυριακη, βρεχει και ολες οι εικονες συντελουν ωστε ενα χαρτι που θα μενε σε ενα ραφι να παρει και αυτο μια θεση στο διαδικτυο... Οχι, οτι αλλαζει κατι αλλα ετσι..
Οι στιχοι αυτοι ειναι το καταλληλο καταφυγιο και γιατρικο για μια κρυα μερα σαν την σημερινη.. Καλη Κυριακη σε ολους και περαστικα σε οσους ειναι αρρωστοι...!!
Κρατα το Μηδεν Χωρις Εγγυησεις...
Πριν περιπου μια βδομαδα οι Active member βγαλαν τον δεκατοτριτο τους δισκο.. αν δεν κανω καποιο λαθος στο μετρημα.. Σε αυτην την αναρτηση δεν θα γινει ενα ειδος κριτικης δισκου γιατι ξερω πως το αποτελεσμα που θα βγει στο τελος δεν θα μου αρεσει..! Ισως με το συγκεκριμενο γκρουπ ειμαι λιγο παραπανω υποκειμενικος.. Και απο την αλλη, οι μουσικοκριτικες ποτε δεν μου αρεσαν..
Ακουγοντας το δισκο "Απο της φτιαξης μας τα λαθια", ηχησε πολυ ωραια στα αυτια μου το πρωτο τραγουδι (αγγλιστι intro) με τιτλο "Χωρις Εγγυησεις".. Κατι οι στιχοι, κατι η ταξιδιαρικη φωνη, κατι το sample.. Κατι απο ολα αυτα.. Η μαλλον ολα αυτα.. Τοτε σκεφτηκα πως σε ολους τους δισκους τους οι Active member επελεγαν ενα intro που να ειχε λογια και οχι απλα ενα ορχηστρικο κομματι.. Και οσο γυρνουσα προς τα πισω, θυμομουν πως κανενα intro δεν με ειχε απογοητευσει..
Το ταξιδι ως το τελευταιο κομματι καθε δισκου μπορει να ηταν διαφορετικο.. Αλλα η αρχη ηταν ομορφη. Και αυτο παντα με μαγευε. Κατι παρομοιο που συμβαινει και με πολλα πραγματα στη ζωη μας. Παρακατω υπαρχουν ενδεικτικα 3 βιντεο απο intro του γκρουπ. Το πρωτο ειναι το "Μηδεν απο το δισκο" "Μερες Παραξενες, Θαυμασιες Μερες"(2000), το δευτερο το "Ολο και καποιος θα περασει" απο το δισκο "Σκιερατσα" (2006) και το τριτο το "Χωρις Εγγυησεις" απο το δισκο "Απο της φτιαξης μας τα λαθια" (2009).....
.... Στην τελικη, ολοι στη ζωη μας βρισκομαστε καποτε στο Μηδεν που δεν γερναει ποτε. Απλα, αν ενωθουν καποια Μηδεν μπορουν να γεννηθουν αμετρητες ομορφες στιγμες.. Για αυτες τις στιγμες καλο ειναι να κραταμε λιγο αγαπη, αφου Ολο και καποιος θα περασει.. Και αν δεν περασει ή απλα προσπερασει, αυτη την αγαπη να την κανουμε κατι εξισου ουσιωδες και δημιουργικο.. Αφου πια, λιγο πολυ ολοι ξερουμε οτι η αναζητηση του ονειρου και της ευτυχιας ειναι δυσκολη.. Αξιζει ομως να προσπαθουμε αλλά.. Χωρις Συμβουλες, Χωρις Εγγυησεις.. Ελπιζω βεβαια στο τελος ολοι να παμε και ολοι να γυρισουμε..
Υ.Γ.1 Μια αναρτηση για το γκρουπ την ειχα ταξει πριν καποιες μερες και να που εγινε.. Ο τιτλος της και το τελος της ειναι σαν να εγραφα μεθυσμενος αλλα ημουν απολυτα νηφαλιος..! Καλο βραδυ σε ολους σας και καλη ακροαση..!
Ακουγοντας το δισκο "Απο της φτιαξης μας τα λαθια", ηχησε πολυ ωραια στα αυτια μου το πρωτο τραγουδι (αγγλιστι intro) με τιτλο "Χωρις Εγγυησεις".. Κατι οι στιχοι, κατι η ταξιδιαρικη φωνη, κατι το sample.. Κατι απο ολα αυτα.. Η μαλλον ολα αυτα.. Τοτε σκεφτηκα πως σε ολους τους δισκους τους οι Active member επελεγαν ενα intro που να ειχε λογια και οχι απλα ενα ορχηστρικο κομματι.. Και οσο γυρνουσα προς τα πισω, θυμομουν πως κανενα intro δεν με ειχε απογοητευσει..
Το ταξιδι ως το τελευταιο κομματι καθε δισκου μπορει να ηταν διαφορετικο.. Αλλα η αρχη ηταν ομορφη. Και αυτο παντα με μαγευε. Κατι παρομοιο που συμβαινει και με πολλα πραγματα στη ζωη μας. Παρακατω υπαρχουν ενδεικτικα 3 βιντεο απο intro του γκρουπ. Το πρωτο ειναι το "Μηδεν απο το δισκο" "Μερες Παραξενες, Θαυμασιες Μερες"(2000), το δευτερο το "Ολο και καποιος θα περασει" απο το δισκο "Σκιερατσα" (2006) και το τριτο το "Χωρις Εγγυησεις" απο το δισκο "Απο της φτιαξης μας τα λαθια" (2009).....
.... Στην τελικη, ολοι στη ζωη μας βρισκομαστε καποτε στο Μηδεν που δεν γερναει ποτε. Απλα, αν ενωθουν καποια Μηδεν μπορουν να γεννηθουν αμετρητες ομορφες στιγμες.. Για αυτες τις στιγμες καλο ειναι να κραταμε λιγο αγαπη, αφου Ολο και καποιος θα περασει.. Και αν δεν περασει ή απλα προσπερασει, αυτη την αγαπη να την κανουμε κατι εξισου ουσιωδες και δημιουργικο.. Αφου πια, λιγο πολυ ολοι ξερουμε οτι η αναζητηση του ονειρου και της ευτυχιας ειναι δυσκολη.. Αξιζει ομως να προσπαθουμε αλλά.. Χωρις Συμβουλες, Χωρις Εγγυησεις.. Ελπιζω βεβαια στο τελος ολοι να παμε και ολοι να γυρισουμε..
Υ.Γ.1 Μια αναρτηση για το γκρουπ την ειχα ταξει πριν καποιες μερες και να που εγινε.. Ο τιτλος της και το τελος της ειναι σαν να εγραφα μεθυσμενος αλλα ημουν απολυτα νηφαλιος..! Καλο βραδυ σε ολους σας και καλη ακροαση..!
Πώς γίναμε έτσι ρε γαμώτο μου...
Η απορία μου μόνο ως εύλογη θα μπορούσε να χαρακτηριστεί.
Πώς στο καλό γίναμε έτσι;
Τα πράγματα εξελίσσονται τελείως μα τελείως ανορθόδοξα και αναπάντεχα. Τελικά καλά λέει ένα ρητό, ''όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει''.
Ότι σχέδιο, ότι πλάνο και να έχει ο καθένας το μόνο που πρέπει να κάνει, είναι να είναι προετοιμασμένος για την αποτυχία.
Διότι το περίεργο και το θαύμα θα είναι η επιτυχία και όχι η αποτυχία.
Δεν είμαι μηδενιστής ούτε χαρακτηρίζομαι από πεσσιμισμό, αλλά ιδίως σε θέματα που έχουν να κάνουν με δεύτερα και τρίτα άτομα, πρέπει ο οποιοσδήποτε να κρατάει την ''καβάτζα'' του. Είναι πολύ κυνικό και απάνθρωπο αυτό που λέω αλλά είναι η αλήθεια κατά την γνώμη μου.
Αλλιώς η πτώση θα είναι μεγάλη και η πρόσκρουση ακόμη πιο βίαιη.
Σαν να πέφτει ο αλεξιπτωτιστής από το αεροπλάνο, αναμέσα από τα σύννεφα, χωρίς το αλεξίπτωτο του.
Δεν έχω την αίσθηση ότι υπάρχει a priori κακία και υστεροβουλία ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Είμαι σίγουρος μόνον για το ότι δεν υπάρχει ανάμεσα στους φίλους. Αλλού αναφέρομαι.
Έχω την αίσθηση ότι η διαφοροποίηση του ενός ατόμου σε σχέση με ένα άλλο, είναι το εσωτερικό κάλεσμα του καθενός, τα διαφορετικά ''θέλω''.
Αυτές οι διαφορετικές θελήσεις είναι που δημιουργούν όλα τα προβλήματα.
Δεν έχει νόημα να αναλύσω περισσότερο το αυτονόητο, αλλά κρίνω σκόπιμο να αναλύσω τις παρενέργειες των συγκεκριμένων ιστοριών.
Όταν το εσωτερικό κάλεσμα δεν αντιστοιχεί με το εσωτερικό κάλεσμα του ''συντρόφου'', όποια κατάσταση και αν μοιράζονται οι δύο, έρχεται η κρυφή οργή και η φανερή ρήξη.
Αυτή η κρυφή οργή είναι για όλη την ενέργεια, όλη την σκέψη και όλες τις πράξεις στις οποίες αυτόεξαναγκάστηκε ο καθένας, είτε ενσυνείδητα είτε ασύνειδα.
Είναι πραγματικά δύσκολο να μπορείς να διαχειριστείς μια κατάσταση στην οποία όλες σου τις δυνάμεις τις έχεις επενδύσει σε ένα σκοπό, να έχεις δοθεί σχεδόν αποκλειστικά, και η ίδια σου η επένδυση να σε αδειάζει.
Οι πιο δυνατοί και οι πιο αδύνατοι άνθρωποι εκεί ακριβώς διαφοροποιούνται.
Στην διαχείριση της κρυμμένης ελπίδας...
Ο οποιοσδήποτε έχει άλλοτε εμφανείς , εκπεφρασμένες άλλοτε ενδόμυχες ελπίδες για την εξέλιξη που μπορεί να έχει μια ανθρώπινη σχέση του. Όλοι έχουν την κρυφή ελπίδα, όπως και αν την εκφράζει ο καθένας.
Όποια και αν είναι αυτή του η ελπίδα.
Το σίγουρο είναι ότι όλοι μας έχουμε ελπίδες. Για αυτό άλλωστε ζούμε.
Για την ελπίδα, και από την ελπίδα.
Το χειρότερο, στο οποίο έχω καταλήξει, είναι να πάρεις από τον άλλο, όχι την ίδια την σχέση, αλλά να πάρεις από τον άλλο την ελπίδα του μέλλοντος. Το να κόβεις την αναθεματισμένη και αληθινά απαραίτητη κλεφτή ματιά στο μέλλον, όπως και να το έχει πλάσει.
Δεν σου παίρνει αναγκαία το σήμερα, ούτε και τις αναμνήσεις. Αυτά άλλωστε, εφόσον τα έχεις ζήσει, είναι δικό σου απόκτημα και βίωμα. Κανείς δεν μπορεί να σου πάρει το χτές.
Σου παίρνει το μύχιο πλάνο και οργανόγραμμα του μυαλού σου. Σου παίρνει το αύριο.
Καταρρέει ένας ναι μεν - χάρτινος και φανταστικός - αλλά υπαρκτός πύργος μέσα σου.
Και δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από αυτό.
Ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς εμπειρίες, αλλά δεν μπορεί χωρίς το όνειρο. Ιδίως αν αυτό το όνειρο είναι με στεγανά και τόσο καλά διαμορφωμένο.
Και εκεί διαφοροποιείται ο δυνατός από τον αδύνατο.
Στον τρόπο διαχείρισης των παρενεργειών.
Πώς στο καλό γίναμε έτσι;
Τα πράγματα εξελίσσονται τελείως μα τελείως ανορθόδοξα και αναπάντεχα. Τελικά καλά λέει ένα ρητό, ''όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο Θεός γελάει''.
Ότι σχέδιο, ότι πλάνο και να έχει ο καθένας το μόνο που πρέπει να κάνει, είναι να είναι προετοιμασμένος για την αποτυχία.
Διότι το περίεργο και το θαύμα θα είναι η επιτυχία και όχι η αποτυχία.
Δεν είμαι μηδενιστής ούτε χαρακτηρίζομαι από πεσσιμισμό, αλλά ιδίως σε θέματα που έχουν να κάνουν με δεύτερα και τρίτα άτομα, πρέπει ο οποιοσδήποτε να κρατάει την ''καβάτζα'' του. Είναι πολύ κυνικό και απάνθρωπο αυτό που λέω αλλά είναι η αλήθεια κατά την γνώμη μου.
Αλλιώς η πτώση θα είναι μεγάλη και η πρόσκρουση ακόμη πιο βίαιη.
Σαν να πέφτει ο αλεξιπτωτιστής από το αεροπλάνο, αναμέσα από τα σύννεφα, χωρίς το αλεξίπτωτο του.
Δεν έχω την αίσθηση ότι υπάρχει a priori κακία και υστεροβουλία ανάμεσα στις ανθρώπινες σχέσεις. Είμαι σίγουρος μόνον για το ότι δεν υπάρχει ανάμεσα στους φίλους. Αλλού αναφέρομαι.
Έχω την αίσθηση ότι η διαφοροποίηση του ενός ατόμου σε σχέση με ένα άλλο, είναι το εσωτερικό κάλεσμα του καθενός, τα διαφορετικά ''θέλω''.
Αυτές οι διαφορετικές θελήσεις είναι που δημιουργούν όλα τα προβλήματα.
Δεν έχει νόημα να αναλύσω περισσότερο το αυτονόητο, αλλά κρίνω σκόπιμο να αναλύσω τις παρενέργειες των συγκεκριμένων ιστοριών.
Όταν το εσωτερικό κάλεσμα δεν αντιστοιχεί με το εσωτερικό κάλεσμα του ''συντρόφου'', όποια κατάσταση και αν μοιράζονται οι δύο, έρχεται η κρυφή οργή και η φανερή ρήξη.
Αυτή η κρυφή οργή είναι για όλη την ενέργεια, όλη την σκέψη και όλες τις πράξεις στις οποίες αυτόεξαναγκάστηκε ο καθένας, είτε ενσυνείδητα είτε ασύνειδα.
Είναι πραγματικά δύσκολο να μπορείς να διαχειριστείς μια κατάσταση στην οποία όλες σου τις δυνάμεις τις έχεις επενδύσει σε ένα σκοπό, να έχεις δοθεί σχεδόν αποκλειστικά, και η ίδια σου η επένδυση να σε αδειάζει.
Οι πιο δυνατοί και οι πιο αδύνατοι άνθρωποι εκεί ακριβώς διαφοροποιούνται.
Στην διαχείριση της κρυμμένης ελπίδας...
Ο οποιοσδήποτε έχει άλλοτε εμφανείς , εκπεφρασμένες άλλοτε ενδόμυχες ελπίδες για την εξέλιξη που μπορεί να έχει μια ανθρώπινη σχέση του. Όλοι έχουν την κρυφή ελπίδα, όπως και αν την εκφράζει ο καθένας.
Όποια και αν είναι αυτή του η ελπίδα.
Το σίγουρο είναι ότι όλοι μας έχουμε ελπίδες. Για αυτό άλλωστε ζούμε.
Για την ελπίδα, και από την ελπίδα.
Το χειρότερο, στο οποίο έχω καταλήξει, είναι να πάρεις από τον άλλο, όχι την ίδια την σχέση, αλλά να πάρεις από τον άλλο την ελπίδα του μέλλοντος. Το να κόβεις την αναθεματισμένη και αληθινά απαραίτητη κλεφτή ματιά στο μέλλον, όπως και να το έχει πλάσει.
Δεν σου παίρνει αναγκαία το σήμερα, ούτε και τις αναμνήσεις. Αυτά άλλωστε, εφόσον τα έχεις ζήσει, είναι δικό σου απόκτημα και βίωμα. Κανείς δεν μπορεί να σου πάρει το χτές.
Σου παίρνει το μύχιο πλάνο και οργανόγραμμα του μυαλού σου. Σου παίρνει το αύριο.
Καταρρέει ένας ναι μεν - χάρτινος και φανταστικός - αλλά υπαρκτός πύργος μέσα σου.
Και δεν υπάρχει κάτι χειρότερο από αυτό.
Ένας άνθρωπος μπορεί να ζήσει χωρίς εμπειρίες, αλλά δεν μπορεί χωρίς το όνειρο. Ιδίως αν αυτό το όνειρο είναι με στεγανά και τόσο καλά διαμορφωμένο.
Και εκεί διαφοροποιείται ο δυνατός από τον αδύνατο.
Στον τρόπο διαχείρισης των παρενεργειών.
Ειναι κακό στην Άμμο να χτίζεις παλάτια?
Η απάντηση μόνο προφανής δεν θα μπορούσε να είναι, όπως και σε αντίστοιχες αληγορικές ερωτήσεις.
Αναλόγως τους όρους και τις προϋποθέσεις, πάντοτε.
Εάν πρόκειται για της Kseniya Simonova το σίγουρο είναι ότι όχι μόνο δεν είναι κακό να χτίζεις στην άμμο παλάτια, αλλά αντιθέτως ιδιαιτέρως εντυπωσιακό και ενίοτε συγκινητικό.
Η εμφάνιση μιας ντροπαλής 24χρονης σε σόου ταλέντων της ουκρανικής τηλεόρασης προκάλεσε το κλάμα μιας ολόκληρης χώρας, καθώς και διεθνή αίσθηση.
Περίπου 13.000.000 άνθρωποι είδαν την Kseniya Simonova στο σόου "Ουκρανία έχεις ταλέντο" σε μια εξαιρετική επίδειξη της τέχνης της άμμου.
Από τον περασμένο Μάιο, οπότε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Simonova, με ένα κουτί γεμάτο όνειρα και ...
άμμο , ζωγραφίζοντας πανέμορφες και διαρκώς μεταβαλλόμενες εικόνες πάνω σε αυτό, απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας, λες και παρακολουθεί ο οποιοσδήποτε θεατής βίντεο.
Με της τέχνη της αυτή ''σκλάβωσε'' όλο και περισσότερους τηλεθεατές, οι οποίοι έγιναν θαυμαστές και κάθονταν μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες για να την παρακαλουθήσουν με πρωτοφανή ζέση.
Τα βίντεό της στο Youtube έχουν συγκεντρώσει πάνω από 4.000.000 κλικ, αριθμός απίθανος για ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για την ιστορία της Ουκρανίας.
Η Ουκρανία προετοιμάζεται για τις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2010, ενώ βρίσκεται σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση ως χώρα. Επίσης έχασε περίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 20% των συνολικών θανάτων του Πολέμου.
Με τη βοήθεια της άμμου, η Simonova στα πορτραίτα της καταφέρνει να αποτυπώσει, αν και όχι με ιδιαίτερα λεπτομερή αλλα αφαιρετικό τρόπο, τις πλέον μύχιες σκέψεις και τα απόκρυφα συναισθήματα της ανθρώπινης ψυχής.
Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι καταφέρνει να μεταφέρει στο κοινό συναισθήματα, τα οποία δύσκολα κάποιος άλλος καλλιτέχνης μπορεί να εμφυσήσει, εκτός αν είναι εξαιρετικά ταλαντούχος όπως η Kseniya.
Στο πρώτο βίντεο η σκηνή, στο άνοιγμά της, δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια, έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της να πάρει τη μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη της Ουκρανίας.
Η 24χρονη κέρδισε, φυσικά, το πρώτο βραβείο του παιχνιδιού (80.000 λίρες) και επέστρεψε στην κανονική της ζωή στην Κριμαία.
Έκπληξη αποτελεί πάντως το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι. "Δήλωσα συμμετοχή για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω όλη τη χώρα να κλάψει" είπε χαρακτηριστικά.
Δεν γνωρίζω αν τα κίνητρα της αντιστοιχούν στην πραγματικότητα, αλλά ακόμα και αν δεν ισχύει - που δεν έχω λόγο να το αμφισβητήσω - η Τέχνη της είναι τόσο δυναμικά μεγαλειώδης που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης.
Το πλέον ενδεδειγμένο κίνητρο, κατά την γνώμη μου, που θα έπρεπε να ίσχυε, λόγω του αποτελέσματος, είναι ότι πήγε στο παιχνίδι για να μας δωρίσει κάτι το τόσο εντυπωσιακό και ριζοσπαστικό.
Αναλόγως τους όρους και τις προϋποθέσεις, πάντοτε.
Εάν πρόκειται για της Kseniya Simonova το σίγουρο είναι ότι όχι μόνο δεν είναι κακό να χτίζεις στην άμμο παλάτια, αλλά αντιθέτως ιδιαιτέρως εντυπωσιακό και ενίοτε συγκινητικό.
Η εμφάνιση μιας ντροπαλής 24χρονης σε σόου ταλέντων της ουκρανικής τηλεόρασης προκάλεσε το κλάμα μιας ολόκληρης χώρας, καθώς και διεθνή αίσθηση.
Περίπου 13.000.000 άνθρωποι είδαν την Kseniya Simonova στο σόου "Ουκρανία έχεις ταλέντο" σε μια εξαιρετική επίδειξη της τέχνης της άμμου.
Από τον περασμένο Μάιο, οπότε και εμφανίστηκε για πρώτη φορά η Simonova, με ένα κουτί γεμάτο όνειρα και ...
άμμο , ζωγραφίζοντας πανέμορφες και διαρκώς μεταβαλλόμενες εικόνες πάνω σε αυτό, απεικονίζοντας την ιστορία της πρώην σοβιετικής χώρας, λες και παρακολουθεί ο οποιοσδήποτε θεατής βίντεο.
Με της τέχνη της αυτή ''σκλάβωσε'' όλο και περισσότερους τηλεθεατές, οι οποίοι έγιναν θαυμαστές και κάθονταν μπροστά από τους τηλεοπτικούς τους δέκτες για να την παρακαλουθήσουν με πρωτοφανή ζέση.
Τα βίντεό της στο Youtube έχουν συγκεντρώσει πάνω από 4.000.000 κλικ, αριθμός απίθανος για ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για την ιστορία της Ουκρανίας.
Η Ουκρανία προετοιμάζεται για τις προεδρικές εκλογές του Ιανουαρίου του 2010, ενώ βρίσκεται σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση ως χώρα. Επίσης έχασε περίπου το 1/4 του πληθυσμού της κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, αριθμός που αντιστοιχεί περίπου στο 20% των συνολικών θανάτων του Πολέμου.
Με τη βοήθεια της άμμου, η Simonova στα πορτραίτα της καταφέρνει να αποτυπώσει, αν και όχι με ιδιαίτερα λεπτομερή αλλα αφαιρετικό τρόπο, τις πλέον μύχιες σκέψεις και τα απόκρυφα συναισθήματα της ανθρώπινης ψυχής.
Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι καταφέρνει να μεταφέρει στο κοινό συναισθήματα, τα οποία δύσκολα κάποιος άλλος καλλιτέχνης μπορεί να εμφυσήσει, εκτός αν είναι εξαιρετικά ταλαντούχος όπως η Kseniya.
Στο πρώτο βίντεο η σκηνή, στο άνοιγμά της, δείχνει ένα ζευγάρι να κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από έναν ουρανό γεμάτο αστέρια. Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά αεροπλάνα και η ευτυχισμένη σκηνή αντικαθίσταται από θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια, έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα, πριν η εικόνα με τη σειρά της να πάρει τη μορφή του Αγνώστου Στρατιώτη της Ουκρανίας.
Έκπληξη αποτελεί πάντως το κίνητρό της για τη συμμετοχή στο παιχνίδι. "Δήλωσα συμμετοχή για να βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο χρειαζόταν να υποβληθεί σε εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω όλη τη χώρα να κλάψει" είπε χαρακτηριστικά.
Δεν γνωρίζω αν τα κίνητρα της αντιστοιχούν στην πραγματικότητα, αλλά ακόμα και αν δεν ισχύει - που δεν έχω λόγο να το αμφισβητήσω - η Τέχνη της είναι τόσο δυναμικά μεγαλειώδης που δεν αφήνει περιθώρια αμφισβήτησης.
Το πλέον ενδεδειγμένο κίνητρο, κατά την γνώμη μου, που θα έπρεπε να ίσχυε, λόγω του αποτελέσματος, είναι ότι πήγε στο παιχνίδι για να μας δωρίσει κάτι το τόσο εντυπωσιακό και ριζοσπαστικό.
Υγ. Δεν υπάρχει τίποτα πιο εντυπωσιακό από αφοσιωμένους ανθρώπους, οι οποίοι τυγχάνουν να είναι τόσο προικισμένοι και να πρωτοπορούν.
Υγ2. Ας ελπίσουμε πως θα βρεθούν κι άλλοι τόσο ταλαντούχοι άνθρωποι να αναρριχηθούν στην κορυφή, έστω και από talent show.
Υγ2. Ας ελπίσουμε πως θα βρεθούν κι άλλοι τόσο ταλαντούχοι άνθρωποι να αναρριχηθούν στην κορυφή, έστω και από talent show.
Τα Κομματια που Σπανε...
Ξημερωνει και σημερα και εσυ ακομα εδω... Ο υπνος και αποψε δεν σε παιρνει.. Στεκεσαι απεναντι απο εναν καθρεφτη. Οπως ειπε και ενας φιλος προσφατα, στην τελευταια στιγμη αυτοκριτικης της μερας σου. Θες να λες οτι δεν φοβασαι, αλλα μεσα σου ξερεις ποσους φοβους κρυβεις..
Βλεπεις γυρω σου τοσα σπασμενα κομματια απο τον καθρεφτη σου. Ειχες πιστεψει σε αυτα τα κομματια, ειχες επενδυσει σε αυτα, αλλα τελικα η εικονα που βλεπεις δειχνει οτι κατι εκανες λαθος.. Μου λες "ειναι δυνατον να μην φοβαμαι"? Υπαρχουν στιγμες που ο,τι συμβουλη και αν δωσεις θα ειναι σαν να κανεις μια τρυπα στο νερο.. Θα χασεις καποια δευτερολεπτα της ζωης σου για να πεις αυτο που θες, αλλα μεσα σου ξερεις οτι ο αλλος δεν σε ακουει.. Εχει βυθιστει στις δικες του σκεψεις. Στον δικο του καθρεφτη.. Και ξερεις πως απο κει θα βγει μονο οταν το επιλεξει ο ιδιος. Οποτε τον αφηνεις στο μονολογο του.
Οι ωρες περνουν.. Η σιωπη κυριαρχει στο χωρο και βρισκει την καλυτερη συντροφια στις πρωτες αχτιδες του ηλιου που μπαινουν στο δωματιο.. Ξαφνιαζομαι γιατι ενα γελιο σχηματιζεται στο προσωπο σου. Μου λες πως ενιωσες ενα τρανταγμα. Ξαναφοβηθηκα μου λες αλλα αυτος ο φοβος ειχε ακομα χειροτερη αισθηση.
Μετα το πρωτο σοκ ομως αρχισες να συνειδητοποιεις ξανα καποια πραγματα που ειχες για καιρο λησμονησει. Σημασια εχει να εκτιμας τα κομματια του καθρεφτη που δεν ειναι σπασμενα αλλά αντεχουν στο χρονο. Αυτα θα εχεις συντροφια σε καθε ταξιδι, οποιος και αν ειναι ο προορισμος. Σημασια εχει να βρεις τροπους ετσι ωστε ο καθρεφτης σου να μην αποτελειται απο σπασμενα κομματια. Να ανακαλυψεις νεα πραγματα που να εχεις τη αισθηση πως θα σε γοητευσουν.. Και αν δεν σε γοητευσουν μην πολυνοιαστεις! Σημασια εχει καθε φορα που βρισκεσαι στο εδαφος να μπορεις να σηκωνεσαι.. Και να ζεις.. Σημασια εχει να μην νιωθεις πως τα προβληματα λυνονται αν κοιμασαι, αλλα οταν εισαι ξυπνιος και τα βιωνεις. Ειναι οδυνηρο αλλα μακροπροθεσμα ειναι καλυτερο.
Μου κανει εντυπωση. Πως αλλαξε ετσι η διαθεση σου? Ηταν το τρανταγμα, η συναντηση με το απροβλεπτο που θα ηθελα να μην ερχοταν ποτε, αλλα πρεπει να ξερεις οτι καποτε ισως την ζησεις και εσυ. Και αφου την ζησεις πρεπει να αντιμετωπισεις και τα περαιτερω.
Νιωθω πως ολα οσα ειπαμε πρεπει καπου να τα αφησω. Στο μπλογκ μου λες.. Και να μην ειναι ποιημα..Ααα, και να κλεινεις καπως αισιοδοξα.. Θα κλεισω, οκ.. Αλλα πως να κλεισεις οταν μου βαλες νεο ονομα el-fin? Μην ανησυχεις, καθε τελος μπορει να κρυβει μια νεα αρχη.. Το πιστευεις? Αυτην την εποχη, οχι τοσο.. Αλλα μου πες να κλεισω αισιοδοξα..
Υ.Γ.1 Κατα την παγια συνηθεια μου αφηνω και ενα υστερογραφο.. Πια, ειναι σαν παραδοση.. Και δεν ελεγε να μην αφησω και τωρα.. που εκανα μια αποπειρα να αφησω καποιες σκεψεις σε πεζο κειμενο.. Καλο ειναι να αλλαζουμε που και που..Καληνυχτα και Καλο Σαββατoκυριακο σε ολους σας..
Βλεπεις γυρω σου τοσα σπασμενα κομματια απο τον καθρεφτη σου. Ειχες πιστεψει σε αυτα τα κομματια, ειχες επενδυσει σε αυτα, αλλα τελικα η εικονα που βλεπεις δειχνει οτι κατι εκανες λαθος.. Μου λες "ειναι δυνατον να μην φοβαμαι"? Υπαρχουν στιγμες που ο,τι συμβουλη και αν δωσεις θα ειναι σαν να κανεις μια τρυπα στο νερο.. Θα χασεις καποια δευτερολεπτα της ζωης σου για να πεις αυτο που θες, αλλα μεσα σου ξερεις οτι ο αλλος δεν σε ακουει.. Εχει βυθιστει στις δικες του σκεψεις. Στον δικο του καθρεφτη.. Και ξερεις πως απο κει θα βγει μονο οταν το επιλεξει ο ιδιος. Οποτε τον αφηνεις στο μονολογο του.
Οι ωρες περνουν.. Η σιωπη κυριαρχει στο χωρο και βρισκει την καλυτερη συντροφια στις πρωτες αχτιδες του ηλιου που μπαινουν στο δωματιο.. Ξαφνιαζομαι γιατι ενα γελιο σχηματιζεται στο προσωπο σου. Μου λες πως ενιωσες ενα τρανταγμα. Ξαναφοβηθηκα μου λες αλλα αυτος ο φοβος ειχε ακομα χειροτερη αισθηση.
Μετα το πρωτο σοκ ομως αρχισες να συνειδητοποιεις ξανα καποια πραγματα που ειχες για καιρο λησμονησει. Σημασια εχει να εκτιμας τα κομματια του καθρεφτη που δεν ειναι σπασμενα αλλά αντεχουν στο χρονο. Αυτα θα εχεις συντροφια σε καθε ταξιδι, οποιος και αν ειναι ο προορισμος. Σημασια εχει να βρεις τροπους ετσι ωστε ο καθρεφτης σου να μην αποτελειται απο σπασμενα κομματια. Να ανακαλυψεις νεα πραγματα που να εχεις τη αισθηση πως θα σε γοητευσουν.. Και αν δεν σε γοητευσουν μην πολυνοιαστεις! Σημασια εχει καθε φορα που βρισκεσαι στο εδαφος να μπορεις να σηκωνεσαι.. Και να ζεις.. Σημασια εχει να μην νιωθεις πως τα προβληματα λυνονται αν κοιμασαι, αλλα οταν εισαι ξυπνιος και τα βιωνεις. Ειναι οδυνηρο αλλα μακροπροθεσμα ειναι καλυτερο.
Μου κανει εντυπωση. Πως αλλαξε ετσι η διαθεση σου? Ηταν το τρανταγμα, η συναντηση με το απροβλεπτο που θα ηθελα να μην ερχοταν ποτε, αλλα πρεπει να ξερεις οτι καποτε ισως την ζησεις και εσυ. Και αφου την ζησεις πρεπει να αντιμετωπισεις και τα περαιτερω.
Νιωθω πως ολα οσα ειπαμε πρεπει καπου να τα αφησω. Στο μπλογκ μου λες.. Και να μην ειναι ποιημα..Ααα, και να κλεινεις καπως αισιοδοξα.. Θα κλεισω, οκ.. Αλλα πως να κλεισεις οταν μου βαλες νεο ονομα el-fin? Μην ανησυχεις, καθε τελος μπορει να κρυβει μια νεα αρχη.. Το πιστευεις? Αυτην την εποχη, οχι τοσο.. Αλλα μου πες να κλεισω αισιοδοξα..
Υ.Γ.1 Κατα την παγια συνηθεια μου αφηνω και ενα υστερογραφο.. Πια, ειναι σαν παραδοση.. Και δεν ελεγε να μην αφησω και τωρα.. που εκανα μια αποπειρα να αφησω καποιες σκεψεις σε πεζο κειμενο.. Καλο ειναι να αλλαζουμε που και που..Καληνυχτα και Καλο Σαββατoκυριακο σε ολους σας..
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)