Σε 81 λεπτά τελειώνει το 2009. Βασικά καθυστέρησα λίγο και μένουν ήδη μόνο 79. Τι έφερε ο χρόνος που έφυγε και τι καινούριο θα φέρει το 2010; Ελπίζω αρκετά. Για όλους. Περισσότερα χρήματα μάλλον, περισσότερο ελεύθερο χρόνο ίσως αλλά απαραίτητα περισσότερη δημιουργικότητα και φυσικά αγάπη. Περισσότερη αγάπη για να δώσουμε και με τη σειρά μας να πάρουμε. Όπως κατάλαβα πρόσφατα το παν για μένα -και υποθέτω για όλους- είναι η γνώση ότι υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται για σένα, που τους ενδιαφέρει τι σου συμβαίνει και μπορούν να μοιραστούν τη λύπη ή τη χαρά σου.. Κάποιος θα πει ότι όλα αυτά είναι τετριμμένα αλλά αυτο δε σημαίνει ότι δεν είναι και σημαντικά..
Όπως είχε γράψει και ο Leo Buskaglia, το να αγαπάς δεν είναι τίποτα, το να αγαπιέσαι είναι πολύ σημαντικό αλλά το να αγαπάς και να αγαπιέσαι είναι το παν..
Καλή χρονιά σε όσους διαβάζουν αυτό το blog και σε όλους τους υπόλοιπους (που είναι και οι περισσότεροι υποθέτω) επίσης..
Εύχομαι όλοι να προσπαθήσουν να γίνουν λίγο πιο δημιουργικοί το νέο έτος και να πλησιάσουν ακόμα περισσότερο στους στόχους τους.. Χρόνια πολλά!
Υ.Γ. εννοείται πως εύχομαι και τα εξής ανεδαφικά που πολύ θα ήθελα να μπορούσα να πραγματοποιήσω: τέρμα στην πείνα ανά την υφήλιο, παγκόσμια ειρήνη και φυσικά να πάρει ο Ατρόμητος το Champions League και να μου κάτσει η Νίκη..
Υ.Γ.2 Μένουν 55 λεπτά.. Και πάλι χρονιά πολλά και ευτυχισμένο 2010!
Μετανάστης? Τί είν' τούτο...
Η προχτεσινή μέρα αποτελούσε την Παγκόσμια Ημέρα Μεταναστών.
Κατά την γνώμη μου αυτό είναι μια εκδήλωση Τύψεων και Ενοχών της Δυτικής Κοινωνίας έναντι των καταπιεσμένων και χειραγωγημένων λαών, στην πλειονότητά τους αποτελούν τα "αναπτυσσόμενα" ( politically correct όρος ) Κράτη.
Καλές είναι και οι Παγκόσμιες Ημέρες και το βήμα που δίνουμε έστω και για μια μέρα στους μετανάστες παντώς είδους , είτε οικονομικούς είτε πολιτικούς , οι οποίοι έστω και από "σπόντα" μπορούνε να εκφράσουν ελεύθερα ( όσο γίνεται βέβαια ) την γνώμη τους και να προβάλλουν τα χιλιάδες, συχνά άλυτα, προβλήματα τους.
Αλλά τί κάνουμε για την ουσία και την ρίζα του Κακού όλων των προβλημάτων που ταλαιπωρούν τους ήδη εξαθλιωμένους, από τις κακουχίες και την μοίρα, μετανάστες?
Το μόνο που κάνουμε είναι είτε να τους φοβόμαστε είτε να αδιαφορούμε για την ύπαρξη τους , λες και δεν υπάρχουν.
Για να το θέσω καλύτερα, υπάρχουν άνθρωποι που κερδοσκοπικά επικαλούνται και προκαλούν τον φόβο στον κόσμο, ιδίως προς το άγνωστο και τους μετανάστες. Επίσης κινδυνολογούν και τρομοκρατούν τον πληθυσμό με το να επικαλούνται την "επερχόμενη" καταστροφή του Ελληνικού Έθνους και του Κράτους κατ ' επέκταση, για να εκφοβίσουν ακόμα περισσότερο τον ήδη φοβισμένο και συχνά χειραγωγημένο Ελληνικό λαό.
Άλλοι πάλι , και νομίζω αποτελούμε την πλειονότητα του πληθυσμού, αδιαφορούμε τόσο για τις ανάγκες των μεταναστών αλλά ακόμα και για την ίδια τους την ύπαρξη.
Στην ουσία όμως, το βασικότερο όλων αποτελεί το γεγονός, ότι τους επιφορτίζουμε μόνο με υποχρεώσεις και ταυτοχρόνως τους αναγνωρίζουμε ελάχιστα δικαιώματα.
Αυτό το γεγονός αποτελεί θεμελιώδη και κατάφορη παραβίαση των ατομικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων κατά των μεταναστών. Αυτή η παραβίαση ξεκινά από την στιγμή που θα πατήσουν το πόδι τους - συχνά με παράνομο τρόπο - στον Ελλαδικό χώρο, μέχρι την στιγμή που θα φύγουν για οποιοδήποτε προορισμό από την χώρα μας.
Λοιπόν πολλά περιθώρια υπάρχουν για να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής των μεταναστών.
Κατά την γνώμη μου, το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να καταμετρηθούν οι "μόνιμοι" μετανάστες στην χώρα μας. Οι μετανάστες , δηλαδή, οι οποίοι δεν βλέπουν την χώρα μας ως σταθμό μετάβασης προς κάποιον άλλον προορισμό, συχνά προς την Ευρώπη.
Η συγκεκριμένη κατηγορία μεταναστών, ζει και έχει δημιουργήσει οικογένειες με σταθερό - κατά το δυνατόν - εργασιακό περιβάλλον. Άρα αυτοί οι άνθρωποι συμβάλλουν σε όλα στο ελληνικό Κράτος , επομένως έχουν όλα τα εχέγγυα για να διεκδικήσουν και να τους δοθεί η δυνατότητα νομιμοποίησης, ώστε να μην ζουν και αναπνέουν με την "Δαμόκλειο σπάθη" της απέλασης.
Οι λόγοι που πρέπει να γίνει αυτό θα έχει θετικό αντίκτυπο σε πολλούς τομείς.
Στον οικονομικό τομέα, με την αύξηση των φόρων από τους νόμιμα πια μετανάστες, στον ασφαλιστικό τομέα με την αύξηση των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία, στην ταυτόχρονη μείωση του μέσου όρου ηλικίας στον "ελληνικό" πληθυσμό, διότι το δημογραφικό πρόβλημα απασχολεί την Ελλάδα περισσότερο από κάθε άλλο μέλος της Ευρωζώνης.
Τέλος , έχω την εντύπωση, πως αν και θα σημειωθούν αντιδράσεις, από τους γνωστούς Ελληνάρες, οι οποίοι έχουν άμεσα συμφέροντα από τις ενέργειες τους αυτές, θα αποτελέσει μεταβατική διαδικασία προς το καλύτερο.
Ούσες παρωδικές αυτές οι επιθετικές και βίαιες αντιδράσεις , θα αναγκαστούμε να αντιγράψουμε το μοντέλο της Αμερικής, την οποία πολλές φορές έχουμε κατηγορήσει και στηλιτεύσει την συμπεριφορά της, αλλά ως προς τον μεταναστευτικό τομέα, αποτελεί όμως παράδειγμα για όλες τις χώρες, οι οποίες έχουν παρόμοιο πρόβλημα, όπως ακριβώς το Ελληνικό Κράτος.
Αυτό που έκαναν, λοιπόν, οι Αμερικάνοι ήταν να νομιμοποιήσουν όλους όσους χρειάζονταν και συμμετείχαν παραγωγικά στο Αμερικάνικο Κράτος.
Η επόμενη κίνηση τους ήταν να δώσουν το θεμελιώδες δικαίωμα, σε αυτήν την κατηγορία μεταναστών, το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι.
Έδωσαν σε όλους τους νόμιμους μετανάστες, το δικαίωμα να θεωρούν τον εαυτό τους πολίτη του Αμερικάνικου Κράτους. Από αυτήν την κίνηση τους κέρδισαν , κατά γενικό κανόνα, κοινωνική γαλήνη και αλληλεγγύη - πάντα στον βαθμό που αναλογεί - και σε όλους τους τομείς ανεξαρτήτως από τους παράγοντες που ανέφερα παραπάνω.
Αλλά το βασικότερο όλων αποτελεί το γεγονός, ότι διαμόρφωσαν τις συνθήκες, ώστε όλοι να νιώθουν μέλη ενός κοινωνικού συνόλου και να προσπαθούν όλοι για το καλύτερο. Από εκείνην την εξέλιξη εκπορεύεται και η εκλογή Ομπάμα , αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Εν κατακλείδι, μακάρι να ανταποκριθούν οι κυβερνόντες στις εξαγγελίες τους περί εκχώρησης πολιτικού δικαιώματος σε όλους τους νόμιμους μετανάστες.
Το παρακάτω βίντεο αφορά αυτό ακριβώς το ζήτημα, με τις δηλώσεις του Υπουργού Εσωτερικών, του αρμόδιου δηλαδή υπουργού, περί του ζητήματος των μεταναστών.
![Reblog this post [with Zemanta]](https://lh3.googleusercontent.com/blogger_img_proxy/AEn0k_s4u8ywZ1dRKnM6JMcTQju28cZdXINLn4V749l88YvVhTJYNoV4mA3lflCNzGLBg-4NOYSiAIOWiPk5t_X0yGeshoq3rLHt7hIUEzezwpOHhIrWLnYx4Z436fIjLQqQ-3E-hx9EId8vZx_xnXtsJYE=s0-d)
Κατά την γνώμη μου αυτό είναι μια εκδήλωση Τύψεων και Ενοχών της Δυτικής Κοινωνίας έναντι των καταπιεσμένων και χειραγωγημένων λαών, στην πλειονότητά τους αποτελούν τα "αναπτυσσόμενα" ( politically correct όρος ) Κράτη.
Καλές είναι και οι Παγκόσμιες Ημέρες και το βήμα που δίνουμε έστω και για μια μέρα στους μετανάστες παντώς είδους , είτε οικονομικούς είτε πολιτικούς , οι οποίοι έστω και από "σπόντα" μπορούνε να εκφράσουν ελεύθερα ( όσο γίνεται βέβαια ) την γνώμη τους και να προβάλλουν τα χιλιάδες, συχνά άλυτα, προβλήματα τους.
Αλλά τί κάνουμε για την ουσία και την ρίζα του Κακού όλων των προβλημάτων που ταλαιπωρούν τους ήδη εξαθλιωμένους, από τις κακουχίες και την μοίρα, μετανάστες?
Το μόνο που κάνουμε είναι είτε να τους φοβόμαστε είτε να αδιαφορούμε για την ύπαρξη τους , λες και δεν υπάρχουν.
Για να το θέσω καλύτερα, υπάρχουν άνθρωποι που κερδοσκοπικά επικαλούνται και προκαλούν τον φόβο στον κόσμο, ιδίως προς το άγνωστο και τους μετανάστες. Επίσης κινδυνολογούν και τρομοκρατούν τον πληθυσμό με το να επικαλούνται την "επερχόμενη" καταστροφή του Ελληνικού Έθνους και του Κράτους κατ ' επέκταση, για να εκφοβίσουν ακόμα περισσότερο τον ήδη φοβισμένο και συχνά χειραγωγημένο Ελληνικό λαό.
Άλλοι πάλι , και νομίζω αποτελούμε την πλειονότητα του πληθυσμού, αδιαφορούμε τόσο για τις ανάγκες των μεταναστών αλλά ακόμα και για την ίδια τους την ύπαρξη.
Στην ουσία όμως, το βασικότερο όλων αποτελεί το γεγονός, ότι τους επιφορτίζουμε μόνο με υποχρεώσεις και ταυτοχρόνως τους αναγνωρίζουμε ελάχιστα δικαιώματα.
Αυτό το γεγονός αποτελεί θεμελιώδη και κατάφορη παραβίαση των ατομικών και ανθρώπινων δικαιωμάτων κατά των μεταναστών. Αυτή η παραβίαση ξεκινά από την στιγμή που θα πατήσουν το πόδι τους - συχνά με παράνομο τρόπο - στον Ελλαδικό χώρο, μέχρι την στιγμή που θα φύγουν για οποιοδήποτε προορισμό από την χώρα μας.
Λοιπόν πολλά περιθώρια υπάρχουν για να βελτιώσουμε τις συνθήκες ζωής των μεταναστών.
Κατά την γνώμη μου, το πρώτο που πρέπει να γίνει είναι να καταμετρηθούν οι "μόνιμοι" μετανάστες στην χώρα μας. Οι μετανάστες , δηλαδή, οι οποίοι δεν βλέπουν την χώρα μας ως σταθμό μετάβασης προς κάποιον άλλον προορισμό, συχνά προς την Ευρώπη.
Η συγκεκριμένη κατηγορία μεταναστών, ζει και έχει δημιουργήσει οικογένειες με σταθερό - κατά το δυνατόν - εργασιακό περιβάλλον. Άρα αυτοί οι άνθρωποι συμβάλλουν σε όλα στο ελληνικό Κράτος , επομένως έχουν όλα τα εχέγγυα για να διεκδικήσουν και να τους δοθεί η δυνατότητα νομιμοποίησης, ώστε να μην ζουν και αναπνέουν με την "Δαμόκλειο σπάθη" της απέλασης.
Οι λόγοι που πρέπει να γίνει αυτό θα έχει θετικό αντίκτυπο σε πολλούς τομείς.
Στον οικονομικό τομέα, με την αύξηση των φόρων από τους νόμιμα πια μετανάστες, στον ασφαλιστικό τομέα με την αύξηση των εισφορών στα ασφαλιστικά ταμεία, στην ταυτόχρονη μείωση του μέσου όρου ηλικίας στον "ελληνικό" πληθυσμό, διότι το δημογραφικό πρόβλημα απασχολεί την Ελλάδα περισσότερο από κάθε άλλο μέλος της Ευρωζώνης.
Τέλος , έχω την εντύπωση, πως αν και θα σημειωθούν αντιδράσεις, από τους γνωστούς Ελληνάρες, οι οποίοι έχουν άμεσα συμφέροντα από τις ενέργειες τους αυτές, θα αποτελέσει μεταβατική διαδικασία προς το καλύτερο.
Ούσες παρωδικές αυτές οι επιθετικές και βίαιες αντιδράσεις , θα αναγκαστούμε να αντιγράψουμε το μοντέλο της Αμερικής, την οποία πολλές φορές έχουμε κατηγορήσει και στηλιτεύσει την συμπεριφορά της, αλλά ως προς τον μεταναστευτικό τομέα, αποτελεί όμως παράδειγμα για όλες τις χώρες, οι οποίες έχουν παρόμοιο πρόβλημα, όπως ακριβώς το Ελληνικό Κράτος.
Αυτό που έκαναν, λοιπόν, οι Αμερικάνοι ήταν να νομιμοποιήσουν όλους όσους χρειάζονταν και συμμετείχαν παραγωγικά στο Αμερικάνικο Κράτος.
Η επόμενη κίνηση τους ήταν να δώσουν το θεμελιώδες δικαίωμα, σε αυτήν την κατηγορία μεταναστών, το δικαίωμα του εκλέγειν και του εκλέγεσθαι.
Έδωσαν σε όλους τους νόμιμους μετανάστες, το δικαίωμα να θεωρούν τον εαυτό τους πολίτη του Αμερικάνικου Κράτους. Από αυτήν την κίνηση τους κέρδισαν , κατά γενικό κανόνα, κοινωνική γαλήνη και αλληλεγγύη - πάντα στον βαθμό που αναλογεί - και σε όλους τους τομείς ανεξαρτήτως από τους παράγοντες που ανέφερα παραπάνω.
Αλλά το βασικότερο όλων αποτελεί το γεγονός, ότι διαμόρφωσαν τις συνθήκες, ώστε όλοι να νιώθουν μέλη ενός κοινωνικού συνόλου και να προσπαθούν όλοι για το καλύτερο. Από εκείνην την εξέλιξη εκπορεύεται και η εκλογή Ομπάμα , αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία.
Εν κατακλείδι, μακάρι να ανταποκριθούν οι κυβερνόντες στις εξαγγελίες τους περί εκχώρησης πολιτικού δικαιώματος σε όλους τους νόμιμους μετανάστες.
Το παρακάτω βίντεο αφορά αυτό ακριβώς το ζήτημα, με τις δηλώσεις του Υπουργού Εσωτερικών, του αρμόδιου δηλαδή υπουργού, περί του ζητήματος των μεταναστών.
Δε σε Φοβάμαι...
Μερικούς μήνες μετά... και στο μυαλό μου στοιβαγμένες εκείνες
οι απαγορεύσεις, οι προειδοποιήσεις , οι "νουθεσίες",
οι γεμάτες υστεροβουλία συμβουλές, οι "δηλώσεις"
από υπεύθυνους και ανεύθυνους, από αρμόδιους
και αναρμόδιους, από φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς,
από αθώους και ενόχους, από καλλιτέχνες και δημοσιογράφους,
από πολιτικούς και ρασοφόρους, από δικηγόρους
και εμπειρογνώμονες, από ιδεολόγους και από χούλιγκαν,
από βολεμένους και από επαίτες... στο μυαλό μου
εκείνες οι "αυθόρμητες πορείες" και αυτές οι
"οργανωμένες προβοκάτσιες" ... τα συνθήματα στους
τοίχους και κάποια ραγισμένα τζάμια υποδηλώνουν
πια το τί έγινε κάποιους μήνες πρίν... "ΟΧΙ"... για κάποιους αυτό που
συνέβη είναι φυλαγμένο μέσα τους... ωστόσο κάποιες
νύχτες σαν και αυτή αναλογίζομαι πως η απουσία
όσο και αν κάποιοι θα φωνάξουν δεν πρόκειται ν' αλλάξει μορφή...
Θα'ναι το ίδιο εφιαλτική...
και το ξεψυχισμένο σώμα δεν προβλέπεται να αναστηθεί...
περνώντας όλο και πιο συχνά τελευταία από αυτό το μέρος μια
φράση φωλιάζει σε μια άκρη του μυαλού μου...
"ΔΕ ΣΑΣ ΦΟΒΑΜΑΙ"...
αφού δεν μπορούμε να φέρουμε το χρόνο πίσω για
να αποτρέψουμε ένα γεγονός, τουλάχιστον ας υψώσουμε τις
φωνές αντίδρασης για να μην επαναληφθεί...
"ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΑΣ"
Δε σε φοβάμαι καθώς σε κυριεύει ο εγωισμός
ενώ γυρεύω αλληλεγγύη, δράσεις συλλογικές
η θεωρία αίολη, νοσηρός ο ψυχισμός
Ιδέα καμία. μονάχα εμμονές...
Απορρίπτεις ό,τι στο μυαλό σου δεν χωρά
και ό,τι δεν έκανες όταν ήσουν παιδί
ό,τι απ' την άνεση σου λιγάκι σ'αποσπά
σου μεταβάλλει την ρουτίνα την καθημερινή
με ταμπέλες και με όρους που δεν ξέρεις τι θα πούν
απευθύνεσαι σ' ανθρώπους που ποτέ δεν γνώρισες
η θρησκεία, το χρώμα και η εμφάνιση σου αρκούν
και αν μαζί σου δεν ταιριάζει (κάποιος) τον εξόρισες ... και τον αφόρισες
δεν σε φοβάμαι αφού κίνησες για αλλού
ενημερώνεις και μου λες εκεί εδράζεται η εξουσία σου
γι' αυτό φοράς τη μάσκα του αντικειμενικού
μα δεν με πείθει κανείς από την κουστωδία σου
εκ του ασφαλούς κ μονόπλευρα τις πιο πολλές φορές
διαστρευλώνεις καταστάσεις κ ανθρώπους θίγεις
λογοκρίνεις ως συνήθως τις δυσάρεστες φωνές
και αβίαστα σε συμπεράσματα θα καταλήγεις
δεν θα κρίνεις, ούτε θα αποκαλύπτεις
κάτι ενάντια σ' αυτό που λεν "Άρχουσα Τάξη"
είναι γνωστή η Τέχνη του να συγκαλύπτεις
και δεν έχει με τα χρόνια αλλάξει...
Δεν σε φοβάμαι γιατί το όπλο σου και η στολή
χρησιμεύουν για να ανελιχθείς κοινωνικά
και οι κάθε είδους κατασταλτικοί μηχανισμοί
το διαβατήριο για τα επόμενα σκαλιά
Νοσταλγείς τις εποχές που διατάζαν στρατηγοί
και οι ελευθερίες αιωρούνταν στο κενό
χαρακτηρίζεις όποιον σκέφτεται "ασύμμετρη απειλή"
και έτσι ποινικοποίησες το ρήμα "αντιδρώ"
Συλλογικό καλό - το Εθνικόν Συμφέρον
Εθνικόν Συμφέρον - Η ατομική σου προβολή
και μου φαίνεται στα αλήθεια τόσο ενδιαφέρον
πως η ιδεολογία γίνεται προσωπική βολή...
Δεν σε φοβάμαι, λοιπόν, κυβερνήτη των δειλών
απάνθρωπε εξουσιαστή των ψυχών...
Νομοθετείς, Εκτελείς και Δικάζεις
Δημοκρατικά - πιο απλά - διατάζεις
Μα δεν αλλάζεις κάτι ανιδιοτελώς
το όφελος σου στους λόγους γίνεται "Λαός"
η αδιαφορία μεταφράζεται "Όλα στο Φώς"
Και η αδικία "στη φυλακή ακόμα και πολιτικός"
μα όσο ετοιμάζεις τις πομπώδεις ομιλίες
υπάρχουν Κάποιοι που βρίσκουν κάπου αλλού διαφυγή
ακούν το "Θα" και εκεί τελειώνουν οι ουτοπίες
και στοιβαγμώνες πολλές ίσως φέρουν μια αλλαγή
οι απαγορεύσεις, οι προειδοποιήσεις , οι "νουθεσίες",
οι γεμάτες υστεροβουλία συμβουλές, οι "δηλώσεις"
από υπεύθυνους και ανεύθυνους, από αρμόδιους
και αναρμόδιους, από φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς,
από αθώους και ενόχους, από καλλιτέχνες και δημοσιογράφους,
από πολιτικούς και ρασοφόρους, από δικηγόρους
και εμπειρογνώμονες, από ιδεολόγους και από χούλιγκαν,
από βολεμένους και από επαίτες... στο μυαλό μου
εκείνες οι "αυθόρμητες πορείες" και αυτές οι
"οργανωμένες προβοκάτσιες" ... τα συνθήματα στους
τοίχους και κάποια ραγισμένα τζάμια υποδηλώνουν
πια το τί έγινε κάποιους μήνες πρίν... "ΟΧΙ"... για κάποιους αυτό που
συνέβη είναι φυλαγμένο μέσα τους... ωστόσο κάποιες
νύχτες σαν και αυτή αναλογίζομαι πως η απουσία
όσο και αν κάποιοι θα φωνάξουν δεν πρόκειται ν' αλλάξει μορφή...
Θα'ναι το ίδιο εφιαλτική...
και το ξεψυχισμένο σώμα δεν προβλέπεται να αναστηθεί...
περνώντας όλο και πιο συχνά τελευταία από αυτό το μέρος μια
φράση φωλιάζει σε μια άκρη του μυαλού μου...
"ΔΕ ΣΑΣ ΦΟΒΑΜΑΙ"...
αφού δεν μπορούμε να φέρουμε το χρόνο πίσω για
να αποτρέψουμε ένα γεγονός, τουλάχιστον ας υψώσουμε τις
φωνές αντίδρασης για να μην επαναληφθεί...
"ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΙ ΠΛΕΟΝ ΚΑΝΕΝΑΝ ΣΑΣ"
Δε σε φοβάμαι καθώς σε κυριεύει ο εγωισμός
ενώ γυρεύω αλληλεγγύη, δράσεις συλλογικές
η θεωρία αίολη, νοσηρός ο ψυχισμός
Ιδέα καμία. μονάχα εμμονές...
Απορρίπτεις ό,τι στο μυαλό σου δεν χωρά
και ό,τι δεν έκανες όταν ήσουν παιδί
ό,τι απ' την άνεση σου λιγάκι σ'αποσπά
σου μεταβάλλει την ρουτίνα την καθημερινή
με ταμπέλες και με όρους που δεν ξέρεις τι θα πούν
απευθύνεσαι σ' ανθρώπους που ποτέ δεν γνώρισες
η θρησκεία, το χρώμα και η εμφάνιση σου αρκούν
και αν μαζί σου δεν ταιριάζει (κάποιος) τον εξόρισες ... και τον αφόρισες
δεν σε φοβάμαι αφού κίνησες για αλλού
ενημερώνεις και μου λες εκεί εδράζεται η εξουσία σου
γι' αυτό φοράς τη μάσκα του αντικειμενικού
μα δεν με πείθει κανείς από την κουστωδία σου
εκ του ασφαλούς κ μονόπλευρα τις πιο πολλές φορές
διαστρευλώνεις καταστάσεις κ ανθρώπους θίγεις
λογοκρίνεις ως συνήθως τις δυσάρεστες φωνές
και αβίαστα σε συμπεράσματα θα καταλήγεις
δεν θα κρίνεις, ούτε θα αποκαλύπτεις
κάτι ενάντια σ' αυτό που λεν "Άρχουσα Τάξη"
είναι γνωστή η Τέχνη του να συγκαλύπτεις
και δεν έχει με τα χρόνια αλλάξει...
Δεν σε φοβάμαι γιατί το όπλο σου και η στολή
χρησιμεύουν για να ανελιχθείς κοινωνικά
και οι κάθε είδους κατασταλτικοί μηχανισμοί
το διαβατήριο για τα επόμενα σκαλιά
Νοσταλγείς τις εποχές που διατάζαν στρατηγοί
και οι ελευθερίες αιωρούνταν στο κενό
χαρακτηρίζεις όποιον σκέφτεται "ασύμμετρη απειλή"
και έτσι ποινικοποίησες το ρήμα "αντιδρώ"
Συλλογικό καλό - το Εθνικόν Συμφέρον
Εθνικόν Συμφέρον - Η ατομική σου προβολή
και μου φαίνεται στα αλήθεια τόσο ενδιαφέρον
πως η ιδεολογία γίνεται προσωπική βολή...
Δεν σε φοβάμαι, λοιπόν, κυβερνήτη των δειλών
απάνθρωπε εξουσιαστή των ψυχών...
Νομοθετείς, Εκτελείς και Δικάζεις
Δημοκρατικά - πιο απλά - διατάζεις
Μα δεν αλλάζεις κάτι ανιδιοτελώς
το όφελος σου στους λόγους γίνεται "Λαός"
η αδιαφορία μεταφράζεται "Όλα στο Φώς"
Και η αδικία "στη φυλακή ακόμα και πολιτικός"
μα όσο ετοιμάζεις τις πομπώδεις ομιλίες
υπάρχουν Κάποιοι που βρίσκουν κάπου αλλού διαφυγή
ακούν το "Θα" και εκεί τελειώνουν οι ουτοπίες
και στοιβαγμώνες πολλές ίσως φέρουν μια αλλαγή
Άσυλο ή Σύληση?
Αρχίζω να ανησυχώ εως να τρομοκρατούμαι για την τροπή που παίρνουν οι εξελίξεις ως προς το ζήτημα της Άρσης του Ασύλου.
Πραγματικά ο τρόμος μου αυτός, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν, ότι δεν έχει βάση και ρίζες "Κακού", τα γεγονότα - δυστυχώς - επιβεβαιώνουν τους χειρότερους φόβους μου.
Το Πανεπιστήμιο ως θεσμός έχει την βάση του, πέραν από την λειτουργία του ως χώρος μετάδοσης και παραγωγής γνώσης, στην ανταλλαγή - συχνά αντικρουόμενων - απόψεων.
Μας φαίνεται πολλές φορές τόσο τετριμμένο και κοινότοπο αυτό που ανέφερα αλλά τόσο αναγκαίο και επιτακτικό για τον ίδιο του θεσμό του Πανεπιστημίου και της Κοινωνίας στην ολότητα της.
Όμως...
Σήμερα φοβόμαστε να ανοίξουμε το στόμα μας ΟΛΟΙ.
Μέσα στο ΟΛΟΙ συμπεριλαμβάνονται καθηγητές, φοιτητές, κομματικές φοιτητικές παρατάξεις, πρυτανεία, Πολιτεία , Κράτος αλλά κυρίως η ίδια η Κοινωνία.
Όλοι τρέμουμε στο ενδεχόμενο να αντικρύσουμε κατάματα το πρόβλημα και να προσπαθήσουμε να το λύσουμε.
Ο καθένας "βολεύεται" στην θέση του για μικροσυμφέροντα χάνοντας όμως την γενικότερη εικόνα αλλά κυρίως την ουσία.
ΟΛΟΙ μοιάζουν σαν την νοικοκυρά η οποία βαριέται να σκουπίζει και βάζει την σκόνη κάτω από το χαλί. Δηλαδή ξέρει για το πρόβλημα αλλά όσο δεν το βλέπει δεν την πολυαπασχολεί. Μέχρι να "κακοφορμήσει" το πρόβλημα και να προκαλέσει με την σειρά του αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Αυτές οι αντιδράσεις συνήθως είναι βίαιες και εκρηκτικές.
Τρανό παράδειγμα το συμβάν στην Γερμανία.
Οι φοιτητές του Πανεπιστήμιου Goethe της Φρανκφούρτης οργάνωσαν απεργία ζητώντας καλύτερη εκπαίδευση και αντιδρώντας στις νέες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση της χώρας.
Ο πρόεδρος του Πανεπιστημίου, την Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου, ζήτησε την επέμβαση της αστυνομίας προκειμένου να σταματήσει το απεργιακό πρόγραμμα. Η αστυνομία εισβάλλει στο κτίριο του Πανεπιστημίου και απομακρύνει φοιτητές και καθηγητές. Περίπου 200 άνθρωποι απειλούνται με ποινική δίωξη. ( Το παρακάτω βίντεο )
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι πόσο μακριά είμαστε από το συγκεκριμένο συμβάν?
Μήπως πρέπει να συμβεί κάτι αντίστοιχο και στην χώρα μας για να μπούμε στην διαδικασία να επιλύσουμε αυτό το ζήτημα?
Κατα την γνώμη μου πρέπει να αποφασίσουμε ότι το Άσυλο καλώς υφίσταται και θα πρέπει να ισχύει, για τον φόβο και μη των Ιουδαίων.
Πανεπιστήμιο σημαίνει Ελευθερία.
Ελευθερία από όλες τις απόψεις και χωρίς περιορισμούς.
Η αστυνομοκρατία ιδίως σε τέτοιους χώρους είναι το λιγότερο καταστρεπτική και το πιο λυπηρό είναι ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Goethe, ζήτησε την αυτοαναίρεση του και την επέμβαση της Αστυνομίας.
Αυτό ο άνθρωπος εγκληματεί κατά του Πανεπιστημίου, των Φοιτητών αλλά κυρίως κατά του Θεσμού που θα όφειλε να υπηρετεί.
Το να μπω στην διαδικασία να σχολιάσω το αποκρουστικό της εικόνας αστυνομικών με κράνη μέσα στον χώρο του Πανεπιστημίου είναι το λιγότερο περιττό.
Τα σχόλια δικά σας.
Συνοψίζοντας, αναγκαίο αποτελεί το γεγονός οτι θα πρέπει να μπούμε στην διαδικασία να εξυγειάνουμε τον θεσμό του Ασύλου, διότι αποτελεί κατάκτηση, με τρόπο ο οποίος να εκφράζει τον ίδιο τον θεσμό του Πανεπιστημίου . Να βρεθεί η "χρυσή" τομή για την αρτιότερη και πιο ευρυθμή του λειτουργία και όχι με σκοπό να βολέψει κάποιους.
Το μόνο μέλημα των αρμόδιων θα πρέπει να είναι το ίδιο το Πανεπιστήμιο σαν οργανισμός.
Πραγματικά ο τρόμος μου αυτός, όσο και αν προσπαθούν να μας πείσουν, ότι δεν έχει βάση και ρίζες "Κακού", τα γεγονότα - δυστυχώς - επιβεβαιώνουν τους χειρότερους φόβους μου.
Το Πανεπιστήμιο ως θεσμός έχει την βάση του, πέραν από την λειτουργία του ως χώρος μετάδοσης και παραγωγής γνώσης, στην ανταλλαγή - συχνά αντικρουόμενων - απόψεων.
Μας φαίνεται πολλές φορές τόσο τετριμμένο και κοινότοπο αυτό που ανέφερα αλλά τόσο αναγκαίο και επιτακτικό για τον ίδιο του θεσμό του Πανεπιστημίου και της Κοινωνίας στην ολότητα της.
Όμως...
Σήμερα φοβόμαστε να ανοίξουμε το στόμα μας ΟΛΟΙ.
Μέσα στο ΟΛΟΙ συμπεριλαμβάνονται καθηγητές, φοιτητές, κομματικές φοιτητικές παρατάξεις, πρυτανεία, Πολιτεία , Κράτος αλλά κυρίως η ίδια η Κοινωνία.
Όλοι τρέμουμε στο ενδεχόμενο να αντικρύσουμε κατάματα το πρόβλημα και να προσπαθήσουμε να το λύσουμε.
Ο καθένας "βολεύεται" στην θέση του για μικροσυμφέροντα χάνοντας όμως την γενικότερη εικόνα αλλά κυρίως την ουσία.
ΟΛΟΙ μοιάζουν σαν την νοικοκυρά η οποία βαριέται να σκουπίζει και βάζει την σκόνη κάτω από το χαλί. Δηλαδή ξέρει για το πρόβλημα αλλά όσο δεν το βλέπει δεν την πολυαπασχολεί. Μέχρι να "κακοφορμήσει" το πρόβλημα και να προκαλέσει με την σειρά του αλυσιδωτές αντιδράσεις.
Αυτές οι αντιδράσεις συνήθως είναι βίαιες και εκρηκτικές.
Τρανό παράδειγμα το συμβάν στην Γερμανία.
Οι φοιτητές του Πανεπιστήμιου Goethe της Φρανκφούρτης οργάνωσαν απεργία ζητώντας καλύτερη εκπαίδευση και αντιδρώντας στις νέες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις που προωθεί η κυβέρνηση της χώρας.
Ο πρόεδρος του Πανεπιστημίου, την Τετάρτη 2 Δεκεμβρίου, ζήτησε την επέμβαση της αστυνομίας προκειμένου να σταματήσει το απεργιακό πρόγραμμα. Η αστυνομία εισβάλλει στο κτίριο του Πανεπιστημίου και απομακρύνει φοιτητές και καθηγητές. Περίπου 200 άνθρωποι απειλούνται με ποινική δίωξη. ( Το παρακάτω βίντεο )
Αυτό που αναρωτιέμαι είναι πόσο μακριά είμαστε από το συγκεκριμένο συμβάν?
Μήπως πρέπει να συμβεί κάτι αντίστοιχο και στην χώρα μας για να μπούμε στην διαδικασία να επιλύσουμε αυτό το ζήτημα?
Κατα την γνώμη μου πρέπει να αποφασίσουμε ότι το Άσυλο καλώς υφίσταται και θα πρέπει να ισχύει, για τον φόβο και μη των Ιουδαίων.
Πανεπιστήμιο σημαίνει Ελευθερία.
Ελευθερία από όλες τις απόψεις και χωρίς περιορισμούς.
Η αστυνομοκρατία ιδίως σε τέτοιους χώρους είναι το λιγότερο καταστρεπτική και το πιο λυπηρό είναι ότι ο ίδιος ο Πρόεδρος του Πανεπιστημίου Goethe, ζήτησε την αυτοαναίρεση του και την επέμβαση της Αστυνομίας.
Αυτό ο άνθρωπος εγκληματεί κατά του Πανεπιστημίου, των Φοιτητών αλλά κυρίως κατά του Θεσμού που θα όφειλε να υπηρετεί.
Το να μπω στην διαδικασία να σχολιάσω το αποκρουστικό της εικόνας αστυνομικών με κράνη μέσα στον χώρο του Πανεπιστημίου είναι το λιγότερο περιττό.
Τα σχόλια δικά σας.
Συνοψίζοντας, αναγκαίο αποτελεί το γεγονός οτι θα πρέπει να μπούμε στην διαδικασία να εξυγειάνουμε τον θεσμό του Ασύλου, διότι αποτελεί κατάκτηση, με τρόπο ο οποίος να εκφράζει τον ίδιο τον θεσμό του Πανεπιστημίου . Να βρεθεί η "χρυσή" τομή για την αρτιότερη και πιο ευρυθμή του λειτουργία και όχι με σκοπό να βολέψει κάποιους.
Το μόνο μέλημα των αρμόδιων θα πρέπει να είναι το ίδιο το Πανεπιστήμιο σαν οργανισμός.
Εξάρχεια - Ένα ντοκιμαντέρ με διαφορετική αισθητική
Το ντοκιμαντέρ αυτό το αναρτώ για δύο λόγους:
1) Για να αναδείξω την άλλη πλευρά του συγκεκριμένου χώρου, σε σχέση με την επικρατούσα άποψη, η οποία έχει διαμορφωθεί από συγκεκριμένους κύκλους, για εντελώς στοχοπροσηλωμένους σκοπούς,
2) Ο κυριότερος λόγος αποτελεί το γεγονός ότι θέλω να "τσιγκλίσω" έναν άλλον "συνδαιτημόνα", μπας και γράψει επιτέλους κάτι σχετικό.
Αυτά τα ολίγα για τώρα, τα υπόλοιπα , εύχομαι, να τα καταγράψει ένας κάποιος άλλος...
1) Για να αναδείξω την άλλη πλευρά του συγκεκριμένου χώρου, σε σχέση με την επικρατούσα άποψη, η οποία έχει διαμορφωθεί από συγκεκριμένους κύκλους, για εντελώς στοχοπροσηλωμένους σκοπούς,
2) Ο κυριότερος λόγος αποτελεί το γεγονός ότι θέλω να "τσιγκλίσω" έναν άλλον "συνδαιτημόνα", μπας και γράψει επιτέλους κάτι σχετικό.
Αυτά τα ολίγα για τώρα, τα υπόλοιπα , εύχομαι, να τα καταγράψει ένας κάποιος άλλος...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)