Αστεγο ποιημα

Κριμα.. Βια στη βια και αλλο βημα
γεννιεται αστεγο ποιημα-βορα στο πρωτο το κυμα
Κριμα.. Πεθαινουμε τοσο αργα,ημιμαθαινουμε..
Στων διαβρωσεων την τροχια περιπλανιομαστε.
Παραγονται σβηστα μυαλα και αντιστεκομαστε
αν εχει καμερα κοντα...
Σκοτωνουμε.. Και ειναι πια σαν να βαδιζουμε
μα οσο αθωονουμε στις ενοχες μας τριγυριζουμε
Και οσο ελπιζουμε το μοιραιο αναβαλλουμε
μα οσο αγαπαμε στις ουτοπιες μας σαλπαρουμε..
Οσο ο φοβος ειναι η δευτερη μας φυση
καθε ετεροτητα θα εχει σιγησει..
θα επικρατησει μια οπτικη και αισθητικη
μια κουλτουρα ακινδυνη και πληκτικη..
Πλαστικη σιωπη.. Εθελουσια φυγη
Μαυρες εικονες και αμετρητα γιατι...
Βουβη γιορτη-που την ξυπνουν τα ερωτηματα
οργης και απελπισιας απο τα θυματα
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Προσωπα ασθενικα βυθισμενα στη μοναξια
οι ενσαρκωτες του τιποτα και πουθενα..
Χαμενη γενια στων αναμνησεων τον ρου
στη ματαια αναζητηση του μοναδικου..
Στου πηγαιμου το αγχος-στου γυρισμου το αντιο
ντυνεσαι αοριστος φοβος και κακογουστο αστειο,
γινεσαι ομοιοι ρολοι σε μια αδιαφορη πολη,
γινεσαι εκμεταλλευσης και απελπισιας το βολι..
Γινεσαι ακομα μια σιωπη που ηθελε νά'ναι κραυγη
μα τη βουληση χανει καπου στη διαδρομη...
Γινεσαι απλα μια διεκπεραιωση ή και τελετουργια,
ενα δειγμα ακομα πως προσλαμβανεται η ιστορια..
Γινεσαι μια μικρη αφορμη για να χαθουν και αλλες ζωες
Γινεσαι συνολο αριθμων.. Λεγονταν καποτε ψυχες.
Γινεσαι εικονα μουντη ή μια ασχημη στιγμη μου..
Καπου εκει και εγω σε βαφτιζω "εποχη μου".
Πληγη μου και ενα γραμμα μου στερνο,
που το αρχιζω γελώντας,να το τελειωσω δεν μπορω..
Σβηνει το φως μα μια σκια καπου αχνοφαινεται..
Ακουω: "κατι θα πω" και ομως τιποτα δεν λεγεται.
Σβηνει και η διαθεση ονειροταξιδεματος
εν μεσω γελιων και ενος ψευτικου βλεμματος..
Κυλαει ο χρονος, μου λες, τοσο γρηγορα εδω..
"νιωθω αστεγος σαν το ποιημα σου και εγω"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Καλη χρονια σε ολους αφου δεν τα χουμε πει απο τοτε.. Οι πρωτοι -αστεγοι- στιχοι για το 2011.. Το πρωτο μερος ειναι γραμμενο καποιους μηνες πριν και το δευτερο τις τελευταιες μερες του προηγουμενου χρονου..
Καλο σαββατοκυριακο σε ολους...

Στιγμες Νοσταλγιας

Μηχανικο γελιο ή μηπως αμηχανο? Μια σκεψη οτι τα χρονια περνανε και οτι σχεδον ολα οσα θυμιζουν τα παλια χανονται... Μενουν μονο οι αναμνησεις και τα απροσδιοριστα γελια. Φοβοι και ελπιδες, ενα κραμα που σε παγιδευει συχνα σε εναν ολο και πιο επικινδυνο λαβυρινθο. Να' ναι καλα αυτος που επινοησε τη σιωπη, που μπορει και ντυνει αρμονικα καποιες στιγμες σαν και αυτη που εζησα πριν απο λιγο.. Μερες γιορτινες και καποιοι μετρουν απουσιες εχοντας ολο και πιο σπανια στο πλευρο τους εναν -εξουθενωμενο- ποθο για το απροοπτο.
"Φρασεις ανθρωπων"... Δειγμα οτι πολλες φορες οι εννοιες της ιδιοτελειας και του συμφεροντος διεπουν ολο και πιο συχνα τις ζωες μας μεγαλωνοντας...
"Στιγμες Νοσταλγιας"... Δειγμα οτι ολο και πιο συχνα στο δωματιο αναδυεται το αρωμα της μοναξιας...

υ.γ.Καλες γιορτες σε ολους..!

Εναλλαγες...

Περπατουσα στους καλοκαιρινους δρομους της μεγαλουπολης μεσα στο καταμεσημερο. Συμμετειχα, φωναζα, διεκδικουσα, γελουσα.. Ξαφνικα μεσα σε μια στιγμη ολα αυτα εγιναν ΦΟΒΟΣ. Ζωη, μου ειχες πει, ειναι η αποτομη εναλλαγη συναισθηματων. Δεν το ειχα αισθανθει. Μπροστα μου ο ιδιος ο εφιαλτης.. ουτε καν μεταμορφωμενος σε κατι.. Αυτο δηλαδη το λεμε ζωη? Μου κουνας συγκαταβατικα το κεφαλι.
Οι μερες περνουν και αλλα συναισθηματα πλαγιαζουν διπλα στον εξουθενωμενο αλλα και ανικητο φοβο.. Αυτη η εναλλαγη δεν ηταν και τοσο αποτομη. Και αυτην τη διαδικασια πως τη λεμε? Αγαπη ψιθυριζεις... Μονο αγαπη...

υ.γ Η αναρτηση μιλα για μια περιεργη μεσημεριανη και καλοκαιριατικη βολτα. Δεδομενα ειναι αυτο που οι αγγλομαθεις λενε off season. Ειναι φτιαγμενη εδω και καιρο, αλλα πανα κατι τυχαινε και δεν την ανεβαζα. Επειδη ομως αυτη η βολτα μηνες μετα, ακομα ειναι στριμωγμενη στις ακρες του μυαλου μου, δεν γινοταν να μην τη μοιραστω..

enθímisi

[...]
κι η αρκούδα κουρασμένη πορεύεται μες στη σοφία της μοναξιάς της,
μην ξέροντας για πού και γιατί [...]
δείχνοντας την τρομερή της δύναμη για παραίτηση,
την ανυπακοή της στα συμφέροντα των άλλων, [...]
την ανυπακοή της στον πόνο και στη ζωή
με τη σίγουρη συμμαχία του θανάτου έστω κι ενός αργού θανάτου
την τελική της ανυπακοή στο θάνατο [...]

απόσπασμα από
H Σονάτα του Σεληνόφωτος
Γιάννη Ρίτσου

Και υστερα ηρθαν οι μελισσες

Μας ηρθανε οι μελισσες
εμπρος βημα ταχυ,
στο π... με τσιμπησανε
και μ'εβγαλαν ΕΥ

ΥΓ. Το π... σημαινει ποδι