Κατι απο εξισωση...

Καποιες μερες σαν τη σημερινη διαλεγω να μεινω μεσα και να μιλαω με εμενα.. ΜΟΝΟ..
Δειγμα οτι μεγαλωνω? Ισως. Δειγμα οτι σοβαρευω? Ισως..οχι! Παντα αυτοι οι αυτο-μονολογοι κρυβουν και μια περιπλανηση στο παρελθον.. Εκει που προσπαθουσα ολα να ειναι κανονιστικα τοποθετημενα στο μυαλο μου και στις σκεψεις μου. Χρονια μετα αναρωτιεμαι γιατι... Δεν ξερω τι να απαντησω. Ισως να φοβαμαι και την απαντηση! Εχω πια καταλαβει οτι ολες οι περιπλανησεις καταληγουν να μου αφηνουν μια γλυκοπικρη γευση. Απλα, η δοση της πικρας βλεπω πως εχει σα βασικη της μεταβλητη την κατασταση του τωρα.. Μονο που ζωη για μενα δεν ειναι οι εξισωσεις που καναμε στο γυμνασιο. Στη ζωη πολλες φορες υπαρχουν και τα αδιεξοδα.. Και εκει δεν αρκει να σκεφτεις με μαθηματικους ορους.. αν ακομα θυμασαι κατι απο εκεινες τις σχολικες ωρες..

Ακεφο(?) Παραληρημα...

Ακεφο Παραληρημα.. Τεσσερις τοιχοι και εγω.. Τεσσερις τοιχοι και εσυ.. Μες στα σκοταδια οι αναμνησεις δεν παιρνουν σαφη μορφη.. Απλα υπαρχουν.. Και δεν ξεφευγουν απο τη δινη των ερωτηματων. Αυτο το παιχνιδι του "πρωθυστερου" τους προσδιδει μια πικρα.. Μενει ανεκφραστη.. Μενει ατοφια.
Με ρωτας γιατι.. Εχουν περασει χρονια και δεν σου εχω απαντησει.. Ουτε εγω ξερω! Μαλλον δεν ηξερα ποτε. Απλα υπεθετα.. Βασισμενος σε εναν εμπειρισμο που ποτε δεν ανελυσα. Τωρα ομως θυμηθηκα.. Τωρα απλα βλεπω πιο καθαρα!
Και ξερεις κατι? Καποιες αφεγγαρες νυχτες σαν και αυτη περισσευουν τα λογια.. Ισως στερευει η εμπνευση -ή οπως αυτο λεγεται- και δεν αρκουν τα ποιηματα. Τοτε ξερεις τι εχει μονο απομεινει? Τα βλεμματα και οι σιωπες..

Το παραπανω κειμενο ειναι γραμμενο πριν λιγες μερες.. Ειναι αφιερωμενο σε εκεινους που μπορει να μην βλεπομαστε καποιο καιρο αλλα στην πραγματικοτητα ειναι παροντες στα ονειρα και στους εφιαλτες. Στα ομορφα και στα ασχημα. Στα παραληρηματα σαν και αυτο και στα ταξιδια.. Σε εκεινα που εγιναν και σε εκεινα που θα ρθουν.. Καληνυχτα

Αστεγο ποιημα

Κριμα.. Βια στη βια και αλλο βημα
γεννιεται αστεγο ποιημα-βορα στο πρωτο το κυμα
Κριμα.. Πεθαινουμε τοσο αργα,ημιμαθαινουμε..
Στων διαβρωσεων την τροχια περιπλανιομαστε.
Παραγονται σβηστα μυαλα και αντιστεκομαστε
αν εχει καμερα κοντα...
Σκοτωνουμε.. Και ειναι πια σαν να βαδιζουμε
μα οσο αθωονουμε στις ενοχες μας τριγυριζουμε
Και οσο ελπιζουμε το μοιραιο αναβαλλουμε
μα οσο αγαπαμε στις ουτοπιες μας σαλπαρουμε..
Οσο ο φοβος ειναι η δευτερη μας φυση
καθε ετεροτητα θα εχει σιγησει..
θα επικρατησει μια οπτικη και αισθητικη
μια κουλτουρα ακινδυνη και πληκτικη..
Πλαστικη σιωπη.. Εθελουσια φυγη
Μαυρες εικονες και αμετρητα γιατι...
Βουβη γιορτη-που την ξυπνουν τα ερωτηματα
οργης και απελπισιας απο τα θυματα
- - - - - - - - - - - - - - - - - -
Προσωπα ασθενικα βυθισμενα στη μοναξια
οι ενσαρκωτες του τιποτα και πουθενα..
Χαμενη γενια στων αναμνησεων τον ρου
στη ματαια αναζητηση του μοναδικου..
Στου πηγαιμου το αγχος-στου γυρισμου το αντιο
ντυνεσαι αοριστος φοβος και κακογουστο αστειο,
γινεσαι ομοιοι ρολοι σε μια αδιαφορη πολη,
γινεσαι εκμεταλλευσης και απελπισιας το βολι..
Γινεσαι ακομα μια σιωπη που ηθελε νά'ναι κραυγη
μα τη βουληση χανει καπου στη διαδρομη...
Γινεσαι απλα μια διεκπεραιωση ή και τελετουργια,
ενα δειγμα ακομα πως προσλαμβανεται η ιστορια..
Γινεσαι μια μικρη αφορμη για να χαθουν και αλλες ζωες
Γινεσαι συνολο αριθμων.. Λεγονταν καποτε ψυχες.
Γινεσαι εικονα μουντη ή μια ασχημη στιγμη μου..
Καπου εκει και εγω σε βαφτιζω "εποχη μου".
Πληγη μου και ενα γραμμα μου στερνο,
που το αρχιζω γελώντας,να το τελειωσω δεν μπορω..
Σβηνει το φως μα μια σκια καπου αχνοφαινεται..
Ακουω: "κατι θα πω" και ομως τιποτα δεν λεγεται.
Σβηνει και η διαθεση ονειροταξιδεματος
εν μεσω γελιων και ενος ψευτικου βλεμματος..
Κυλαει ο χρονος, μου λες, τοσο γρηγορα εδω..
"νιωθω αστεγος σαν το ποιημα σου και εγω"
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Καλη χρονια σε ολους αφου δεν τα χουμε πει απο τοτε.. Οι πρωτοι -αστεγοι- στιχοι για το 2011.. Το πρωτο μερος ειναι γραμμενο καποιους μηνες πριν και το δευτερο τις τελευταιες μερες του προηγουμενου χρονου..
Καλο σαββατοκυριακο σε ολους...

Στιγμες Νοσταλγιας

Μηχανικο γελιο ή μηπως αμηχανο? Μια σκεψη οτι τα χρονια περνανε και οτι σχεδον ολα οσα θυμιζουν τα παλια χανονται... Μενουν μονο οι αναμνησεις και τα απροσδιοριστα γελια. Φοβοι και ελπιδες, ενα κραμα που σε παγιδευει συχνα σε εναν ολο και πιο επικινδυνο λαβυρινθο. Να' ναι καλα αυτος που επινοησε τη σιωπη, που μπορει και ντυνει αρμονικα καποιες στιγμες σαν και αυτη που εζησα πριν απο λιγο.. Μερες γιορτινες και καποιοι μετρουν απουσιες εχοντας ολο και πιο σπανια στο πλευρο τους εναν -εξουθενωμενο- ποθο για το απροοπτο.
"Φρασεις ανθρωπων"... Δειγμα οτι πολλες φορες οι εννοιες της ιδιοτελειας και του συμφεροντος διεπουν ολο και πιο συχνα τις ζωες μας μεγαλωνοντας...
"Στιγμες Νοσταλγιας"... Δειγμα οτι ολο και πιο συχνα στο δωματιο αναδυεται το αρωμα της μοναξιας...

υ.γ.Καλες γιορτες σε ολους..!

Εναλλαγες...

Περπατουσα στους καλοκαιρινους δρομους της μεγαλουπολης μεσα στο καταμεσημερο. Συμμετειχα, φωναζα, διεκδικουσα, γελουσα.. Ξαφνικα μεσα σε μια στιγμη ολα αυτα εγιναν ΦΟΒΟΣ. Ζωη, μου ειχες πει, ειναι η αποτομη εναλλαγη συναισθηματων. Δεν το ειχα αισθανθει. Μπροστα μου ο ιδιος ο εφιαλτης.. ουτε καν μεταμορφωμενος σε κατι.. Αυτο δηλαδη το λεμε ζωη? Μου κουνας συγκαταβατικα το κεφαλι.
Οι μερες περνουν και αλλα συναισθηματα πλαγιαζουν διπλα στον εξουθενωμενο αλλα και ανικητο φοβο.. Αυτη η εναλλαγη δεν ηταν και τοσο αποτομη. Και αυτην τη διαδικασια πως τη λεμε? Αγαπη ψιθυριζεις... Μονο αγαπη...

υ.γ Η αναρτηση μιλα για μια περιεργη μεσημεριανη και καλοκαιριατικη βολτα. Δεδομενα ειναι αυτο που οι αγγλομαθεις λενε off season. Ειναι φτιαγμενη εδω και καιρο, αλλα πανα κατι τυχαινε και δεν την ανεβαζα. Επειδη ομως αυτη η βολτα μηνες μετα, ακομα ειναι στριμωγμενη στις ακρες του μυαλου μου, δεν γινοταν να μην τη μοιραστω..